Corona

Mijn schrijfvirus over Corona.

Bijgewerkt: wo 10 juni 2020 om 14:02 uur.

Op deze pagina schrijf ik sinds 28 februari 2020 het ‘corona-tijdperk’ van mij af. Minimaal één stukje per dag en maximaal vier😉. Veel stukjes stuur ik door naar de AD redactie van de rubriek ‘Lezersbrieven’. De schuingedrukte teksten werden  geplaatst in het AD.

TIP:
De foto’s die in een collage staan, zijn te vergroten als je op de desbetreffende foto klikt.

Steun en let op elkaar!

BREAKING NEWS:
De laatste twee!
e.v.t. reacties: Het e-mailadres is: ferry.visser@gmail.com

Ferry
**************

Wo 10 juni 2020:
coro 250nw

NUMMER 249 = 250
Vanaf eind februari schreef ik 250 ‘Hoe-beleef-ik-Corona-stukjes’ en dat is best een mooi aantal om ermee te stoppen.
Bovendien moet ik eerlijk bekennen dat ik de laatste tijd de inspiratie – om eens iets heel anders te schrijven – miste.
Hiervoor heb ik wel een aantal redenen:
Ik ben ‘corona-demonstratie-en discriminatie-moe’ geworden.
Ik baal van alle randverschijnselen die blijkbaar daarbij hoorden.
Ik ben op een punt gekomen dat ik niet meer weet naar wie ik wel en niet moet/kan/wil luisteren als het gaat om een betere veilige gezonde wereld.
Ik erger me aan al die ‘lekken’ die de media in handen heeft gekregen.
Ik weet wel één ding zeker: ‘Halve maatregelen hebben nog nooit geholpen.’

Ik weet het, er moet altijd nieuws zijn om over te schrijven. Maar ik mis – en zal niet de enige zijn – de leuke dingen, omdat de nare dingen vaak – terecht – ‘voordringen’.
Als trouwe lezer van het AD vond ik het een paar jaar geleden niet verkeerd dat de krant een ‘goed-nieuws-krant’ uitgaf. Het zijn vaak de cartoons, strips en de columns in de krant, die mij de laatste tijd vrolijker maakte.

Toen Corona nog ‘spannend’ was en iedereen met alles en iedereen begaan was, hadden we met elkaar wel het ‘samen gevoel’. Als ik nu de vele ‘samengevoel clips’ voor elk tv-programma zie, heb ik er op dit moment de pest in om ernaar te kijken. Leuk hoor, maar ik merk het niet echt meer. Ik merk bij mezelf dat ik me juist – hoe meer je om je heen kijkt en er over lees – meer ga ergeren.
Sommigen zullen dit de laatste weken echt wel hebben gemerkt in de stukjes. Eigenlijk baalde ik van mezelf, maar ik ‘moest’ toch ergens over schrijven!

Waarom bij nr 249 stoppen?
Trouwe lezers hebben niet zolang geleden in het stukje 238 ‘Bekentenis’ gelezen dat een oud-leerling had ontdekt dat ik per ongeluk twee keer het getal 139 gebruikte.
Er ging er eentje over de Corona-app (die er overigens nog steeds niet is) en de tweede ging over mijn ‘Horror hor’.

Maar er is natuurlijk meer.
Afgelopen maandag reed ik door Dordrecht op zoek naar iets leuks voor een stukje. Ik vond zelfs twee leuke onderwerpen, (Oud en nieuw) nam wat foto’s en schreef er teksten bij.
Toen ik de volgende dag naar de statistieken keek, verhulde het blog-programma dat er die dag slechts vijf bezoekers waren geweest. (De dagen ervoor zo’n tien.)
Om de 50 stukjes stuurde ik zo’n 400 personen (mail en Whatsapp) de link naar de ‘jubileum uitgave’. Als ‘tegenreactie’ zag ik de volgende dag dat de statistieken van de dag ervoor een opvallend vrolijke ‘leescijfers’ vertoonden.
Daarna werd het  ‘net als het weer’, heel wisselvallig met af en toe een opklaring.
Het schrijven van de eerste stukjes gingen me heel makkelijk af. Er gebeurde zoveel! Iedereen ging dingen doen die hij/zij, door de drukte die het leven nu eenmaal met zich meebrengt, nooit aan toe waren gekomen. Het afvoeren van overtollige huisraad was wel een dingetje. Je stond uren bij de afvalstations en de Kringloopwinkels sloten. ‘Knutselen’ was niet echt mijn hobby, maar ik zette er wel mijn schouders onder. Het werd soms leuk van dommigheid.

Door de blog schreef ik ook minder naar het AD. Dat begon bij velen – ook bij de redactie – op te vallen. Ik had een excuus, het merendeel van het huidige nieuws is niet (meer) mijn nieuws. Ik zal het later – na het corona-tijdperk – wel weer gaan oppakken.
Ik weet nu al dat één ‘iemand’ – werkzaam bij het AD, mij hieraan gaat herinneren😉.


Ik kan terugkijken op een aantal drukke, leuke schrijfweken die af en toe ook best leuke reacties opleverden.
Dat de blog mij ook weer ‘terugbracht’ bij mijn oud-leerlingen, oud-ouders,
oud-teamleden (sport en school), vond ik echt zo bijzonder!
Hopelijk blijft dit contact.

De laatste weken werd het schrijven af en toe ‘moeten’. En hoewel ik bovenaan had geschreven dat ik minimaal één stukje per dag zou schrijven, vond ik dat gewoon te weinig!
Maar het boek ‘Moeten maak je gek’ werd niet voor niets geschreven en daarom stop ik, om ook andere dingen te gaan doen.
Ik heb in ieder geval nog meer respect gekregen voor de vele columnisten die iedere dag hun verplichte ‘stukkie’ voor een bepaalde deadline, moeten inleveren.

Wat ga ik nu doen?
Ik ga in ieder geval mijn gitaar en mijn fotocamera weer uit de wilgen of mottenballen halen. Ik heb nog steeds last van mijn stem, die het tijdens de Vakantiebeurs in januari – na vijf achtereenvolgende dagen Griekenland promotie – het ineens begaf. Dinsdagmorgen heb ik dan eindelijk  – de held – een afspraak met de dokter. Zingen zit er in ieder geval nu niet in. Zelfs langdurig praten kost me moeite,  wat dan voor anderen dan weer niet zo erg is 😉.

De tv staat hier steeds meer op ‘Stand(je)-by’. Veel reguliere programma’s en series met ellenlange reclameblokken interesseren me niet meer. Alleen het journaal heb ik heilig verklaard.
De DVD-speler is letterlijk en figuurlijk naar boven gehaald. Hij stond in een afgesloten kast onder de tv, maar door de komst van een soundbar werd alles -qua geluid – weer nieuw.
Op dit moment geniet ik via You Tube vrijwel iedere dag van Floor Jansen met de Finse band Nightwish. Eigenlijk helemaal niet ‘mijn muziek’, maar het is zo heerlijk anders!
Heb afgelopen zondag met mijn 93-jarige moeder naar Floor’s optreden met Henk Poort tijdens het programma ‘Beste Zangers’ teruggekeken en vond het fijn dat we beiden kippenvel kregen van het optreden en met de beelden van de overige zangers die helemaal uit hun plaat gingen tijdens het nummer uit ‘Phantom Of The Opera’. (Schroom niet, maar klik op de link!)
Het is echt een aanrader! Dit optreden maakt je stil en vrolijk tegelijk. 

Vandaag is het de 10e van de maand en dat betekent voor mensen, die deelnemen aan de Staatsloterij, dat er een mogelijkheid bestaat dat er een prijs(je) te winnen valt.
Voor de derde en laatste maal in deze coronatijd, zal ik mijn evt. gewonnen prijzengeld – na aftrek van de gekochte loten – , delen met zorgtehuis Waerthove, waar ik als vrijwilliger werkzaam ben.

Ik heb totaal geen spijt van mijn geschrijf, want het was een heerlijke uitlaatklep en je kijkt veel meer om je heen met de gedachte: “Hé, hier kan ik ook wel eens over schrijven!”

Misschien heb ik wel een heel klein beetje spijt dat ik toch niet iedere avond iedereen een berichtje stuurde dat er weer ‘íets anders’ te lezen was. Maar velen zullen me er dankbaar voor zijn, dat ik het niet deed. 😉

Iedereen bedankt voor het meelezen. De corona-pagina blijft in ieder geval nog bestaan, maar wordt niet meer aangevuld. Zij, die nog niet alles hebben kunnen lezen, wens ik veel lees-en klusplezier, met hopelijk een fijne vakantie.

Ferry
**************

wo 10 juni 2020: nr 248

‘VREEMD ZAKIE’
Ik liep met twee enorme boodschappentassen naar de supermarkt om nog wat statiegeld uit de lege bierflesjes te scoren. Ik reed meteen door naar de ‘inslikker’ en zag dat er op de automaat een mededeling stond.
Ik keek rond of ik misschien eerst mijn handen en alle flesjes moest desinfecteren, maar nee, dat was niet het geval.
Op het papier stond dat je geen lege bierflesjes kon inleveren. Reden: De automaat was niet van zijn stuk te brengen, maar wel kapot voor lege bierflesjes.
Voor de laatste keer in deze blog laat ik mijn oud-ziekenhuis collega het woord doen: “Een vreemd zakie! En dat is het!”
Wegens tijdgebrek besloot ik niet naar de andere super te gaan, maar liep ‘linea recta’ – wat zal AD columnist Özcan Akyol (‘Eus’) nu trots op me zijn😉! – door naar de glasbak.

VERZOEK (op de valreep):
Mijn oud-collega en bijna-buurman en ik blijven wel bieretiketten verzamelen. Mochten jullie het vakantiegeld eens op een andere manier willen besteden, schroom niet om voor ons op zoek te gaan naar bijzondere bierflesjes met een net zo bijzonder etiket. We zijn bereid om de etiketten bij jullie op te komen halen (mits het niet te ver weg is van Dordrecht). We fietsen namelijk best graag.
Het e-mailadres is: ferry.visser@gmail.com (of via Whatsapp)

**************

di 9 juni 2020: nr 247

VAN DE REGEN(ton) IN DE DRUP
Gisteren stond de onderstaande aantrekkelijke aanbieding in de regiokrant van AD De Dordtenaar:
Ton 1Als reactie op het bovenstaande stukje stuurde ik de Dordtse redactie  het onderstaande stukje:

‘Een jaar geleden kochten wij ook een regenton en waren best veel geld kwijt. Maar we hadden het ervoor over.
Wat blijkt nu! Hij is gewoon te klein!
Nu lees ik dat de gemeente Papendrecht een mooie aanbieding voor haar bewoners heeft:

Papendrechters kunnen dankzij een financiële bijdrage van de gemeente een regenton aanschaffen voor 30 euro, die normaal gesproken 115 euro zou kosten. Met de ton kunnen zij regenwater opvangen en daarmee de tuin sproeien. Aanmelden kan via regentonactie@papendrecht.nl.

Ik hoop dat de gemeente Dordrecht via het samenwerkingsverband Drechtsteden de Dordtse bewoners ook ‘trakteert’.

Ferry Visser, Dordrecht’

Vandaag stond er een heel andere ‘versie’ van het eerste bericht in de regiokatern:
Ton 2Waarschijnlijk is men ‘wat’ geschrokken van het aantal reacties. (De nieuwe aankondiging was namelijk geen rectificatie.)
In het eerste bericht staat toch echt dat men voor 30 euro heel wat druppels kan opvangen.😉
Of men er nu 85 euro voor over heeft, betwijfel ik.

**************


di 9 juni 2020: nr 246

VERSOEPELING VERSOEPELT ZICH WEL ERG SOEPEL
Hier in de buurt is een bouwmarkt en ik schreef er al eerder over dat de ‘verwelkoming’ zeer gastvrij was.
Inmiddels zijn we twee maanden verder en kon ik gisteren zonder mandje of verplicht karretje in de winkel een ‘boodschapje’ doen.
Ik moet eerlijk zeggen dat het helemaal niet goed voelde.
Bij de kassa nog wel de 1 1/2 meter.

Iets later shopte ik bij een grote supermarkt – de MIN – en ook hier iets vreemds. Moest ik nou wel of geen karretje pakken?
Eenmaal binnen keek ik rond en zag ik dat ik buiten wel een karretje moest pakken. Maar dit keer geen personeel die het winkelwagentje had schoongemaakt. Je kon / moest het zelf doen. Er was ook geen personeel die je erop wees dát je het wagentje moest schoonmaken.

Ik ben helemaal niet te beroerd om het wagentje nat te spuiten, maar ik blijf het wel vreemd vinden dat er geen controle meer is.

**************

ma 8 juni 2020: nr 245

HALVE ‘TANDENBORSTELS’
Ik rijd met de fiets naar de Dordtse binnenstad om mijn Griekse vriend van ‘Gyros Boutique and more’ te helpen in zijn bijna-nieuwe zaak.
Het is best druk op het fietspad en het wordt zelfs lastig druk als er fietsers voor me rijden – vanwege de discriminatie vermeld ik maar niet welke fietsers – met zo’n halve tandenborstel in hun oren en luid pratend hun weg vervolgen. Ze horen zelfs niet dat ik ook een bel op mijn fiets heb.
Pas als ze mijn voorwiel zien naderen gaan ze braafjes achter elkaar rijden, waarna mijn tegenligger – eveneens met zo’n ding in zijn oren – ineens ook wil passeren.
Hoeveel van deze halve zolen – die blijkbaar niet in de gaten hebben dat zij het verkeer in gevaar brengen –  ik ben tegengekomen weet ik niet meer, maar het lijkt erop dat zo’n ding helemaal ‘in’ is, en ik dus ‘oud’.
Het zat er in natuurlijk, want toen men vorig jaar de regel invoerde dat het je 95 euro gaat kosten als je op je fiets zit met je telefoon in de hand, gaan veel mensen toch voor het ontdekken van de mazen in de wet.

Ik doe het niet, maar ik had even het stoute plan om morgen mijn Oral-B’s in mijn oren te stoppen. Gewoon, om me ook maar even af te sluiten van alle ergernissen.
tandpods

**************

Ma 8 juni 2020: nr 244

CAMPING HUMOR
Campingbuuf uit Eindhoven meldt zich. Of ik mijn oud-buurmeisje – en sinds een paar jaar mijn bijna-camping buurmeisje – wil waarschuwen via de app. ‘Het raam van haar Renault Colt staat open en dat is niet zo prettig met dit natte weer.’

Natuurlijk doe ik dat en hoewel ik weet dat mijn oud-buurmeisje graag van uitslapen houdt, app ik haar het bericht door.
Ja hoor, ze was net wakker, maar antwoordde terug dat zij een Mitsubishi heeft.
Dit bericht weer naar de Eindhovense buuf gestuurd en met de mededeling dat ze verder speurwerk moet verrichten om verdere ellende te voorkomen.

Bijna twee uur later komt er een appje binnen van mijn oud-buurmeisje.
“Het was dus wel mijn auto! Iemand kwam het zeggen, Gelukkig viel de waterschade mee.”

Eindhovense buuf vond het wel een verhaaltje waard. Ach, waarom ook niet!

**************

Ma 8 juni 2020: nr 243

DIGITALE KRANT
Sinds twee weken lezen we hier – i.v.m. het wisselvallige campingseizoen – de krant niet meer ‘in de hand’, maar ‘met de hand’ op een tablet of laptop.
Ik zal het eerlijk zeggen: ”We vinder er eigenlijk NIETS aan!”
OK, de papierbak is minder snel vol en je kunt zelfs drie maanden wachten voordat je de bak laat legen, maar dat is dan ook meteen het enige voordeel.
Bovendien lees je op zo’n apparaat veel selectiever. Ik ben in ieder geval helemaal klaar met alle corona gerelateerde artikelen en lees alleen de corona-columns nog. Wat dan overblijft zijn soms wat leuke info-zaken of het regionieuws. Mijn bonus is Sportwereld, maar zoals iedereen weet valt er nog heel weinig te sporten.

Bijkomend voordeel: Een dag heeft ineens veel meer uren die je op een andere manier kunt besteden.
Een goede vervanger zijn in ieder geval de teletekstberichten, die vrijwel ieder kwartier ververst worden.

**************

Ma 8 juni 2020: nr 242

DE WARE KLUSSER
Ik denk dat het niet mag, maar ik kan het niet laten om toch iets te melden uit de rubriek ‘Lezers brieven’ van het AD.
Op zaterdag is er altijd een speciaal plekje ingedeeld voor ‘de klussers van Nederland’. De dame die verantwoordelijk is voor de rubriek geeft echt hele goede en duidelijke tips!
Vandaag stond er een hele – o zo begrijpende – reactie van een lezer en die wil ik hier toch even ‘kopiëren’. De inzending had ook zomaar van mij kunnen zijn.😉

‘Boren, zagen, schuren, verven: trap niet in deze valkuilen’ (AD 6-6). Maar liefst twee klusrubrieken in de krant van zaterdag. Helaas zonder de, voor de klunzige doe-het-zelver én ondergetekende, zo belangrijke tip: Doe-Het-Zelf-Niet! Huur een vakman in. Het is helemaal niet erg om iets niet te kunnen. Bij mij is klushulp een EHBO-trommel.

**************

zo 7 juni 2020: nr 241

OUD EN NIEUW (deel 2)RTV Dordrtecht (2)(bewerkte foto RTV-Dordrecht)

Hemelsbreed misschien 2 km zuidelijker stond de Maranathakerk. De kerk viel alleen op door zijn ‘blok aan stenen’ en de losse kerktoren. Het had ook een sporthal kunnen zijn.
Een poosje geleden is er begonnen met de sloop en op dit moment staat er ook een ruïne in de wijk Dubbeldam. Niet voor lang, want hier gaat echt gebouwd worden.

Zo’n 300 meter verderop is iets nieuws gecreëerd. Tegen de zijmuur van ‘Gravenhorst’ (aan de Dubbelsteynlaan), is een prachtige wandschildering gemaakt. Het mooie is eigenlijk de gedachte dat de kinderen door een gat in de muur naar het verleden kijken.
Zo mooi bedacht en geschilderd!

**************

zo 7 juni 2020: nr 240

OUD EN NIEUW (deel 1)
Voor de Stem van Dordt schreef ik vorig jaar menigmaal over het ‘grondgebied’ aan de Noordendijk, waar ooit een scholengemeenschap was. Na een lange sloop bleef er toch een soort ruïne over, dat heel veel overeenkomsten heeft met het paleis van Knossos op het Griekse eiland Kreta.
Dordtenaren vroegen zich af waarom dit ‘gebouw’ bleef staan.
Reden:’De laatste restjes asbest uit de kelder van het gebouw moesten nog verwijderd worden.’

Hek erom, geen zand, maar gras erover!

Op het gras werd een tijdelijke plek gereserveerd voor een aantal ‘tiny houses’.
Ik kan niet anders zeggen dan dat ik hoop dat de huidige bewoners van deze leuke tiny gebouwen/villa’s, nog langer mogen blijven. Het is een gezellige mini-camping met een soort dorpsplein in het midden. Iets verderop heeft men een lokale moestuin in houten bakken met héél veel tomatenplanten en kruiden!
Voor de ‘opleuking’ heeft men overal boombakken geplaatst. Vermoedelijk om later – als de geplande woonwijk is gerealiseerd – voorgoed in de grond te zetten.

Vanaf de Noordendijk springt de ruïne jammer genoeg nog steeds in het oog, maar neem je de moeite om een klein stukje om te fietsen/wandelen dan krijg je waarschijnlijk hetzelfde gevoel wat ik kreeg: “Ik zou best eens binnen willen kijken!”

**************

za 6 juni 2020: nr 239

BIERTJE? GRAAG, DOE MIJ MAAR HET ETIKET!
Ik vertelde het al eens eerder dat ik samen met mijn oud-collega en bijna-buurman iets met bier heb. Dat weten heel veel vrienden en kennissen en tegenwoordig ook lezers van de blog.
Ook onze campingvrienden laten zich niet onbetuigd en komen regelmatig langs met letterlijk en figuurlijk te ‘gekke biertjes met hun etiketten’.
Ik verdenk sommigen ervan dat ze bier kopen met in hun achterhoofd: “Die heeftie vast en zeker nog  niet!”

Maar het wordt natuurlijk nog leuker als de zoon van een lezer zich ermee gaat bemoeien. De zonen van mijn ‘compagnon’ doen dit met veel (voor)liefde al jaren, maar gisteravond werd ik aangenaam verrast.
Behalve dat we een leuke verrassende uitnodiging kregen voor een historisch verjaardagsfeestje ‘elders’, kreeg ik een enorme hoeveelheid bierflesjes met prachtige – en nagenoeg allemaal onbekende – bieretiketten. Het bier was uiteraard verdampt, maar voor mij is dat bijzaak. (Mijn compagnon heeft overigens een andere mening😉.)
In de bonus, een aantal vellen papier met kleurrijke opgeplakte bieretiketten.
En zo is de verzameling – en dan moet het nog zomer worden!!!! – plotsklaps uitgebreid met maar liefst 21 prachtige bieretiketten.
Drinkers bedankt! Als dank zou ik bijna willen zeggen:”Drink er nog eentje!”😉

Naschrift:
Jullie moeten overigens niet denken dat ik rijk word van het statiegeld. Later misschien wel. Per 1 juli volgend jaar moeten we allemaal statiegeld gaan betalen voor alle flesjes. Nu loont het niet. Laatst bracht ik zo’n 40 lege bierflesjes naar de statiegeld automaat. Wat was ik blij met de 30 cent retour!” (Gegeven paard ……)
Het was veel rotter om al die flesjes, die de automaat niet ‘inslikte’,  weer in te moeten pakken, naar de kassa te lopen met zo’n armzalig briefje met daarop ‘mijn statiegeldrecht’ en vervolgens op weg naar de glasbak.

**************

za 6 juni 2020: nr 238

BEKENTENIS
Dezelfde oud-leerlinge (zie nr 237) liet even weten dat ze een hele accurate lezer is. Ze merkte op – als enige van de wereld en Dordrecht –  dat ik twee keer een ‘nummer 139’ had.
Dit keer ben ik niet gaan prutsen om alle nummers – en verwijzingen – aan te passen.
Maar ik was wel blij dat er iemand zoiets opmerkt. Zelfs je oud-leerlingen zetten je op scherp!😉

**************

za 6 juni 2020: nr 237

BLIJ
Het zal je maar gebeuren toch! Krijg ik een appje van een oud-leerlinge die zich verontschuldigt dat ze de blog niet meer regelmatig kan volgen vanwege twee dingen. De achtergrondkleur groen – dus gelukkig niet de teksten😉 – zorgt er de laatste tijd voor dat ze migraineaanvallen krijgt. Tenminste …. dat vermoedde zij en als trouwe lezer wilde ze me dat toch even melden.
Maar het kon ook zomaar zijn dat het te maken had met het feit dat ze inmiddels zes weken zwanger is.
Was voor mij een ‘WOW-momentje’, want welke oud-0leerling zegt nu zoiets tegen haar ‘meestertje’!
Zij dus wel en ik voelde me al bijna ‘de vader’ 😉
Dus ging ik speciaal voor haar aan de slag om de achtergrond (of de hele blog) een ander thema te geven.
Maar  …. ‘ik durfde niet!’ Want, wat zou er gaan gebeuren als ik op die ene knop zou klikken en dat ik dan misschien alles kwijt zou zijn!
Ik heb het haar eerlijk verteld en gaf haar ook een tip mee.
‘Kopieer de teksten uit de blog en plak de boel in Word of een andere tekstverwerker. Je kunt dan ook het lettertype en lettergrootte aanpassen en ….. toch meelezen’.
Ze was blij met mijn initiatieven en tip.  Ach, ‘We benne op de wereld om mekaar te helpen niewaar!’

 

***************
vr 5 juni 2020: nr 236

DE ZWAKSTE SCHAKEL
Gisteren schreef ik nog heel optimistisch dat we de strategie van het ‘Open Huis’ zouden handhaven. Maar ik moest erop terugkomen.
’s Middags moest ik echt even bijslapen en was een mooie gelegenheid, omdat het best slecht weer was in Zeeland.
Maar zelfs  dat ‘powernapje’ was niet aan me besteed, want ‘het beest’ kwam steeds aandacht vragen door over de bedden rond te lopen.
Nogmaals, mijn vrouw kan ‘dankzij’ het apneuapparaat redelijk door de ‘onrust’ heen slapen, mij lukt dat echt niet.
Ik bood aan om de ‘Witte’ mee naar huis te nemen, want hun kattenkamer is boven. Hoefde niet en zo reed ik om kwart over zeven gisteravond heel voorzichtig naar Dordrecht.
Normaal gesproken rijd ik voorzichtig hard, maar toen ik mijn kop in de autospiegel zag, schrok ik van mezelf. ZO VERMOEID!
Twee uur later was ik thuis en heb alleen de huissleutel mee naar binnen genomen en lag 2 minuten laten in ‘katzwijm’ zonder kat.

Twaalf uur later:
Ik ben wakker en hard klinkt de regen op het platte dak en het zolderraam.
HEERLIJK! 😉

Van het front:
Rhea maakte weer een hoop kabaal vanaf een uur of zes. Mijn vrouw vond dat ik een verstandige beslissing had genomen.

**************

do 4 juni 2020: nr 235

PROTEST
Ik had me voorgenomen om niet meer te reageren op artikelen die ‘linken’ naar de woorden ‘protesteren’ en ‘demonstreren’.
Maar de weg naar de hel is niet voor niets geplaveid met goede voornemens. En daarom schreef ik toch weer naar het AD.
Ik was het met een ‘medelezer’ zo vreselijk eens! Strekking: ‘Over 100 jaar wegen we allemaal een ons’.
Al die demonstraties zijn heus wel ergens goed voor, maar in ons hart weten de meesten dat het toch nooit helemaal goed komt – of je moet roomser dan de Paus zijn -.
Er zullen namelijk altijd verschillen blijven!

Neem nu alleen al het woord ‘discriminatie’.
Het begrip discriminatie is zo vreselijk moeilijk!
In mijn eerste jaar als onderwijzer – 1977, en ik herinner het me nog als de dag van gisteren – werd ik door een ouder beschuldigd van dát woord!
Ik raakte zelfs in paniek, want ik begreep helemaal niet wat ik evt. miszegt of gedaan had! Ik was zo teleurgesteld dat ik jankend naar mijn teamleden ging, die mij aanhoorden en me kalmeerden en geruststelden.
Voor de één heet discriminatie ook muggenziftten, voor de ander ‘op elke slak zout leggen’ en voor weer een ander heet het ‘in de slachtofferrol kruipen’.
Zie daar nu maar eens uit te komen!
Daarom was ik zo blij met die ene inzending van de lezer, die vond dat het wachten is op het moment dat we een ons wegen.

 

**************

do 4 juni 2020: nr 234

HET LEK
Ik hoef nog niet in quarantaine in Dordrecht. ‘De witte’ kreeg weer een nieuwe opgave (voordat ik het moest opgeven).
We besloten om de kattenkamer ook ’s nachts tot open gebied te verklaren. Kort gezegd:’De beide poezen mochten de hele stacaravan in bezit nemen, inclusief de beste ligplaatsen.
Op die manier deden wij een stapje terug om van het ‘protest’ van Rhea af te zijn.

Blijkbaar vonden beiden poezen het heel vreemd dat hun deur open bleef na het tandenpoetsen. Al snel kwam de eerste verkenning en bleef Thetis ‘hangen’ op de meest rustige plek van onze slaapkamer. Namelijk aan het voeteneinde van mijn vrouw en zo ver mogelijk van het apneuapparaat.

Ik kon de slaap niet vatten, want waar zat die ‘Witte’ nou?
Bij de eerst plaspauze volgde mijn verkenning en zag haar languit op de bank liggen. ‘Kust veilig’ – dacht ik -.
Nog maar net terug in bed of daar kwam mevrouw op haar bekende manier de slaapkamer binnen.
Ze baalde blijkbaar, want ze zag dat Thetis inmiddels op de eerste rij lag.
Via mijn kantje sprong ze lomp op de vloer en verdween.
En ik maar wachten op een nieuwe inspectie – die de eerste uren niet meer kwam -.
Ik weet niet zeker of ik geslapen heb, maar was allang blij dat we dit keer in het holst van de nacht niet wakker werden gemaakt door het geblère van de ‘Witte’.

Om acht uur kwam mevrouw alsnog even langs om te ‘zeggen’ dat de wekker was afgelopen. ‘Dat andere zeggen’ doet ze met haar nagels tegen de muur.
Ook best doordringend hoor! Denk maar even terug aan het kippenvel-moment, als de juf of meester met zijn/haar nagel op het bord ‘kraste.
Dan ben je echt wel meteen wakker hoor!

Enfin, we gaan voor de tweede ronde en houden ook vannacht ‘Open huis’ 😉.
En …… ‘We gaan nog niet naar huis!’

**************

wo 3 juni 2020: nr 233

DEMO 
Dat onze taal  wordt ‘verrijkt’ met allerlei nieuwe woorden is begrijpelijk. Maar of dit voor iedereen begrijpelijk is, daar heb ik toch wel mijn twijfels over.
Als voorbeeld dit onderstaande stukje teletekst.
IMG_20200603_194657
Natuurlijk snap ik dit bericht van slechts één regel, maar het klopt niet. Kijk Wikipeda er maar op na!
Daar staat toch echt: – en wat meer dan de helft van onze bevolking wel snapt –
‘Een demo is een geluidsopname’.

Dat het woord afkomstig is van het Engelse woord ‘demonstration’ is voor velen bijzaak. Als je naar een ‘demo’ luisterde dan was dat meestal n.a.v. een  zelfgemaakt muziekfragment of een stukje film.
Het woord ‘demo’ wordt nu gelinkt aan een demonstratie.
Zwart-Wit: Van positief naar negatief.
Gekleurd: Van positief naar positief (want demonstreren kan goed zijn voor ‘iets’)

Natuurlijk zijn er wel overeenkomsten (vandaar ‘gekleurd’).
De demonstranten zullen geluid en filmpjes en heel veel selfies hebben gemaakt.

Er zullen heel wat ‘demootjes’ van de demonstraties aan elkaar getoond worden.

Deze blog blijft overigens gewoon op groen staan.😉

**************

wo 3 juni 2020: nr 232

HEAVY METAL
‘Nee, niet weer over Floor Jansen en Nightwish’. Dit keer over iets heel anders dat ‘ trending’ is 😉.
Mijn glas is nog vol, maar ik ga het toch even over de ‘droogte’ hebben.

Mijn vrouw is van het snoeien en van het groeien en laten bloeien. Gisteren sprak ‘tuinman Tom’ het AD-volk toe over de maatregelen die we zouden moeten nemen i.v.m. de enorme droogte.
Mooie woorden die hier in Zeeland en ook thuis allang waren doorgevoerd.
Bij ons krijgt het kunstgras geen kans om geel te worden en heeft ook geen luie wortels. Geen betegelde tuin, maar grind – en dus een goede afwatering – en veel borders met Hollands en mediterraans groen en bodembedekkers. Op moeilijk bereikbare plekken ligt boomschors.
Voor plant, mens en dier is het, het hele jaar fijn toeven.
Sommige planten ‘vertoeven’ af en toe iets te goed en dat is dan mijn ‘afdeling’. (Ferry, herrie!)
Het wordt dan tijd voor heavy metal. De elektrische heggenschaar of boomzaag maakt in een vrij korte tijd weer ruimte.
Vooral bij de ‘groene’ schutting – door het woekerende klimop – is het heavy. Zo heavy dat ik bij dat werk tegenwoordig gebruik moet maken van een mond/stofkapje. Het stuifmeel van de woekeraar zorgt er voor dat je adem stokt.

Dus een kleine toevoeging: “Bewaar de mond/neuskapjes ook voor het zwaardere snoeiwerk.Vooral als het klimop ‘eraf’ moet😉.

 

**************
wo 3 juni 2020: nr 231

NIET EN WEL LEUK
De levende repeteerwekker stond niet aan en ging toch om 03:43 uur af. Mijn vrouw slaapt met een apneumasker en merkt niets. Ik heb geen zin in ‘campingburenruzie’ en laat de ‘wekker’ uit zijn kattenkamer.
Meteen terug naar bed om  – hoopte ik – de slaap te vatten.
Het beest liep niet alleen ‘af’, maar rende ook rond. 
Mijn vrouw merkte het pas toen Rhea vanuit de woonkamer een run nam naar onze slaapkamer en met een enorme sprong op haar bed belandde.
We waren zo’n twee minuten verder en ook de andere poes vond het nodig om haar vaste plek te verlaten.
Om acht uur zou de echte wekker af gaan vanwege een geplande strandwandeling.
Die wekker zette ik maar uit, want wakkerder dan wakker zou ik toch niet meer worden.
Eerlijk gezegd, ik voelde me een zombie toen we het strand op liepen.

Het was laag water en dan loop je altijd langs het water. Leger kon het strand niet. Voor mij was het de eerste keer sinds vorig jaar en een loopje van anderhalf uur  was de limit.
Langs de Zeeuwse kust staan dubbele golfbrekers recht op de kust. Ze houden bovendien ook het zand tegen. Om de 250 meter krijg je dan zo’n rij en de kunst is altijd: ‘Tussen welke palen kan ik er door.”
Het viel me op dat de palen waren uitgezet. Het was echt zoeken geblazen om je tussen de palen door te wurmen. Het rampscenario kon altijd nog, maar Godzijdank hoefde niemand helemaal terug naar het duin om de wandeling voort te zetten.
De terugweg is qua looptijd korter, want dan loop je meeteen naar de juiste doorgang tussen de palen.
Mijn ‘zombie gevoel’ verdween als sneeuw door de zon. Wat is het strand toch mooi als er geen mensen zijn. Alles komt dan beter uit. Het kleinste straaltje zonlicht of een streepje blauwe lucht verandert meteen het ‘zeeschap’.
Eenmaal thuis lag de ‘witte’ languit op …….. – juist – bed.
dav

In mijn boosheid heb ik vanmorgen gezegd dat ik morgen met dat beest naar Dordrecht ga. Of ik mijn woord houd, hangt af van de komende nacht. Het moet echt niet gekker worden. Het moet wel leuk blijven toch!

**************

di 2 juni 2020: nr 230

APPLAUS VOOR FLOOR
Dit had ik echt niet verwacht! Nog nooit kreeg ik n.a.v. een bepaald artikel zoveel leuke reacties binnen. Ik heb het over nr 225,  over o.a. Floor Jansen van de Finse band ‘Nightwish’.
Velen hadden de twee ‘ingebouwde’ nummers bekeken en beluisterd en waren net als ik tot de conclusie gekomen dat deze dame toch wel erg veel in haar mars heeft. Nu maar hopen dat ene ‘Musk’ van SpaceX haar niet wil meenemen naar zijn volgende doel. Het koloniseren van de planeet Mars😉.

**************

di 2 juni 2020: nr 229

KPN-ERS
Veel mensen hebben het vaak over BN-ers.
Ik heb niets met dat soort ‘belangrijke/bekende’ mensen en vind het nu eens tijd om het over een andere ‘groep’ minder bekende Nederlanders te hebben.

De laatste weken belde ik menigmaal het gratis 0800 0402 nummer van KPN. Als je in de wacht gaat – met of zonder muziek – krijg je later toch waar voor je ongeduld.
De heren en dames van het callcentre halen echt alles voor je uit de kast!
Je krijgt nooit dezelfde ‘hulp’, maar de hulp is ALTIJD goed en vooral gezellig!

Je wordt niet afgescheept met een praatje dat je beter naar de dichtstbijzijnde KPN-winkel moet gaan met het niet-werkende apparaat. Ze werken er vooral heel snel ( als je aan de beurt bent).
Voor je er erg in hebt, heb je al een mailtje of SMS op je telefoon dat er ‘iets’ naar je onderweg is.

Dat ‘iets’ is hier op de camping in Burgh-Haamstede steeds een nieuw onderdeel voor DIGITENNE. (Ik noemde het al ergens een soap.)
Tot nog toe hebben we al drie verkeerde afstandsbedieningen gekregen, maar bij de vierde poging was het wel raak.
Hoera, we konden eindelijk tv kijken – dachten we – !
Bij Digitenne moet je via een menu de antenne op een bepaalde plaats houden zodat alles geïnstalleerd kan worden.

Maar waar ik ook ging staan, het werd zelden 100% ontvangst. Als je dacht een plekje te hebben gevonden dan sprong het percentage ineens van 80 naar 12%. Ging ik voor het beeldscherm staan dan had ik de meeste kans op een goede ontvangst. Toen ik dit tegen de KPN-er zei, kreeg ik uiteraard een gevat antwoord.
Ik verklapte haar dat mijn vrouw me al 43 jaar lang ziet, maar liever niet voor de tv.
“Heeft u de antenne al eens buiten uitgeprobeerd?” Ik moest ontkennen, want de kabel haalt het dichtstbijzijnde openslaande raam niet. Ik vertelde haar dat ik ook helemaal geen zin heb om de kamer te verbouwen voor een goede tv-ontvangst. “Dan ontvangen we alleen maar mensen en zonder tv.”
Daar moest zij dan weer om lachen en bood meteen aan om een antenne verlengkabel naar de camping op te mogen sturen. Van dat aanbod heb ik gebruik gemaakt en wacht nu maar af of de kabel in Dordrecht of/in Burgh-Haamstede wordt bezorgd.
Aan Carola uit het ‘hoge Noorden’ – het blijft een leuk spelletje – en al die anderen van het KPN-callcentre, zal het niet liggen. Zij zijn mijn deskundigen!
Ik wil dit toch even gezegd hebben.

**************

di 2 juni 2020: nr 228

ZIELIG TRIEST
Iedereen mag in dit land een mening hebben en die uiten, mits …………
Heb je een mening dan zijn er altijd wel anderen die het niet met je eens zijn en dat zal dan ook wel het geval zijn na het lezen van dit ‘zielige stukje’😉.

Drie maanden geleden begon het gevecht in de ziekenhuizen voor het leven van duizenden. Er werden maatregelen getroffen en het getal ‘anderhalf’  werd heilig verklaard.
Dat konden we nog wel onthouden. Zelf vind ik het nog steeds heerlijk om te zien dat velen dit ook nog steeds zo vinden.

OK, ik heb ook wel ‘wat’ last van huidhonger, maar het moet dan maar, want er zijn ergere dingen. En stel je voor dat …… .
Intussen stonden er op de Dam in Amsterdam duizenden ‘mondkapjes’ dicht bij elkaar om te laten zien dat ze het niet eens zijn met het optreden (Hun goed recht.) van de ‘blanke’ politie tegen m.n. ‘de donkere mensen’.

Maar van de ‘1 1/2’  kwam niets meer terecht. De burgemeester van de stad vond het niet nodig om extra maatregelen te treffen.
Ik hoor mijn ex-collega van het ASz weer zeggen: “Een vreemd 
zakie!”😉 

Op dezelfde dag rijdt er in Rotterdam een bekende profvoetballer zijn rondjes in een dikke Mercedes van zo’n 270.000 euro. Ja, ja, ‘hij was al tien keer aangehouden door zo’n jaloers agentje’.

Waar had ik ook weer ergens gelezen dat voetballers een voorbeeldfunctie hadden?
Gelukkig betreft het steeds dezelfde die op steeds een andere manier aandacht wil vragen.
Nu maar hopen dat de KNVB dat ook eens inziet en een straf zal opleggen voor dit gedrag. Nog beter zou zijn dat zijn ploeggenoten hem zullen aanspreken.

Deze twee gebeurtenissen (met de beelden ervan) maakte mij gisteravond best wel onpasselijk en dacht ik aan een gesprek dat ik die ochtend had gevoerd met kennissen en waarvan de vrouw in een risicogroep zit. Dat zij zich veilig voelden op hun camping, omdat er nog maar heel weinig mensen zijn. (Hun camping wordt afgebouwd.)
Maar ik dacht ook aan de mensen in de zorg die zich nog steeds uit de naad werken om mensen te redden. Wat zouden zij van de demonstratie op de Dam denken? Zouden zij zich überhaupt met dit soort zaken bezighouden?

Zo tegenstrijdig!
Wat een contrast ten opzichte van de andere beelden! De gezellige terrassen waar de mensen laten zien dat het zo fijn is dat ze weer echt buiten konden zijn.
Ik ga dit laatste vasthouden. Voor iedereen!

 

**************
ma 2 juni 2020: nr 227

GRIEKENLAND OPEN
Mijn Griekse collega appte me uit Kreta. ‘Ferry, wil je deze tekst in het Nederlands vertalen voor onze website?”
Het was een teken van “Yes, het land gaat weer open!”
De collega werkt als gids op het eiland en heeft daar een jaartaak aan. Buiten het toeristenseizoen reist zij met allerlei nationaliteiten het eiland over.
Maar door het coronavirus stond haar werk nu echt helemaal stil.
Griekenland – en met name op de eilanden – was nagenoeg ‘coronavrij’ gebleken.
Het zal best nog wel even duren voordat iedereen wel ‘los’  zal gaan, maar de eerste vluchten komen eraan.
Veel zullen de toeristen er (voorlopig) niet aan hebben, want men zal de eerste week in quarantaine moeten leven en bij een positieve test zelfs twee weken.
Voor de meesten houdt de vakantie er na twee weken weer op.

Reisadvies: Niet doen dus! Maar boeken kan alvast wel!

Ook Griekenland heeft een stappenplan en zal hopelijk iedere dag versoepeld worden. Toch is er waakzaamheid geboden. De toeristen kunnen namelijk het virus het land binnenbrengen. Vandaar de extra controle op de luchthavens.

De vertaling is inmiddels doorgestuurd. Van haar mogen de Nederlandse toeristen komen.

**************
ma 1 juni 2020: nr 226

GEZELLIG SOEPELTJES
Toch ook maar een vrolijke noot op deze tweede Pinksterdag. Vanaf 12 uur mogen de horeca-gelegenheden weer open. 
Voor 12 uur een rondje op de fiets gedaan en ja, iedereen maakte zich klaar voor ‘dat wat komen gaat’.
Sommigen hadden blijkbaar van de gemeente uitbreiding gekregen om hun terras wat groter te mogen maken. Het ‘wereldberoemde’ visrestaurant van Westenschouwen had echt uitgepakt. De uitbreiding bestond uit een soort podium. Heel mooi en het is te hopen dat het geen tijdelijke verbouwing zal zijn. Het restaurant gaat voorlopig wel vanaf half vijf met twee shifts werken.
dav

Een andere ‘wereldberoemde’ plek in Westenschouwen is de trap naar zee. Bij de rotonde zijn al jaren twee mooie gezellige restaurants en ook daar was men er klaar voor. Het viel me op dat de ijsboer – naast de trap – al had afgetrapt en vele bezoekers meepikte.

Na de middag weer een rondje en nu met de hoop dat er iets anders te zien was.
En dat was zo. Dit keer reed ik richting Burgh-Haamstede, waar de horeca ook ‘expansie-uitbreiding’ had gekregen. Zo gezellig!

Wat hebben we veel gemist! Het was gezellig druk en je kon overal aanschuiven voor een drankje of een hapje.
Het viel me op dat er wel heel veel fietsers en motoren waren. Waarschijnlijk – net als ik – ook om te zien hoe heel Nederland en Schouwen-Duiveland zich zou gedragen. 

Vandaag was er een matig zonnetje en rond een uur of drie zag je al best veel mensen zich ‘terugtrekken’.
(Mooi zo, want dat betekent dat het morgen minder druk is.😉)
Op de terugweg kwam ik mijn oud-collega en bijna-buurman en mijn bijna-buurvrouw tegen.
Per dag fietsen zij gemiddeld zo’n 60 á 70 km en dit keer ging hun ‘reis’ via Renesse naar de Brouwersdam en via Scharendijke richting Westenschouwen. Dit, omdat ze dan een stukje wind mee hebben.
Van hen hoorde ik dat de verbouwde dorpskern van Renesse echt supergezellig was geworden – door de auto’s te weren – en dat de Brouwersdam HELEMAAL vol  stond met campers en auto’s.

Al met al kan ik met een gerust hart schrijven – de minister-president leest vermoedelijk/hopelijk ook mee😉 – dat het eiland Schouwen-Duiveland zich heel soepeltjes en netjes heeft gedragen.

**************

ma 1 juni 2020: nr 225

FLOORTJE EN FLOOR  (of …. toch 3x F?)
Ik kijk weinig tv, maar als Floortje Dessing weer op reis gaat – of niet – ik ga altijd met haar mee, al is het ‘naar het einde van de wereld’! Ik houd van reisprogramma’s, maar zoals Floortje het doet, kan niemand. Je voelt je een verstekeling die meelift in haar rugzak. Je maakt mooie en emotionele dingen mee en aan het einde van het programma heb je een verhaal waar heel Nederland – met of zonder koffieautomaat – over meepraat.
Heb ik een wens? Ja hoor, ik zou zo graag een keer met haar en haar cameraman mee willen.

Van Floortje naar Floor
Sinds kort – voor mij dan – is er ook een andere Floor. Op de rock-academie in Tilburg had ze als klasgenoten o.a. Danny Vera en Jacqueline Govaert. -Toch ook niet de minsten! –
Ze deed afgelopen jaar mee met het programma ‘Beste zangers’ en kreeg ineens – en niet zomaar – een podium in haar eigen Nederland. Sinds oktober 2013 is Floor leadzangeres van de Finse metal (symphonic-power-folk-en gotic) band ‘Nightwish’. 

Wie voor het eerst op ‘You Tube’ de zoekopdracht ‘Nightwish’ intypt en een willekeurig nummer aanklikt, loopt waarschijnlijk gillend weg. Ook ik deed dit een keer. Ik ben van de ‘Rock’ en ‘Golden Earring’ en voel me soms net een eeuwigdurige LP, die is blijven hangen in zijn eigen muziekkeuze.
En toch is er nog hoop voor iedereen, want ook ik ging van ‘het pad af’. Wie echt zoekt naar de nummers waarop Floor Jansen is te horen en te zien, blijft ook ‘hangen’. (En gaat misschien zelfs headbangen.)
Bij het bombastische geluid – de groep ‘explodeert’ soms – zijn het vaak de rustige momenten van Floor die de muziek verandert in een Fins sprookje.
Floor kreeg niet voor niets veel nationaal en internationale lof voor het duet met Henk Poort uit de musical The Phantom of the Opera. Haar stem haalt met gemak het Internationale Space Station boven onze aarde.

Van Floor naar later (even mijn geest uitstorten😉)
Gisteren schreef ik over Melissa. Het meisje dat haar zelf gekozen muziek al samenstelde voor haar uitvaart. Toen ik dat las, bedacht ik dat het goed was om ook alvast eens na te denken over …… je weet wel.
Mijn oma werd 92, mijn vader werd 94 en mijn moeder is 93. Als ouderdom alleen in de genen zit dan heb ik misschien nog even.
Sttttt! Stiekem had ik al iets hoor!  Alles van Golden Earring. Welke nummers? Komt later nog wel. Desnoods ‘the best of’ via Spotify. Hoeft niemand lang te zoeken en is altijd goed.

Maar Floor Jansen gooide roet in mijn ‘eten’. Het nummer ‘Sleeping Sun’ – uit de tijd dat Floor nog niet bij de band betrokken was – heeft nu ook een ‘Floor-versie’.
(Voor de nieuwsgierigen twee live versies: één en twee.)
Dit nummer komt letterlijk en figuurlijk bij iedereen binnen. Het mooie aan deze ballade is dat het nummer echt niet meer uit je hoofd gaat en heeft ook een bonus. Je krijgt er namelijk ook nog kippenvel bij. Mooi toch! Blijf ik ook nog wat langer ‘hangen’.

Ik houd totaal niet van operazang, maar dankzij Floor Jansen maak ik ‘dan’ een uitzondering.

Jeetje, wat een serieus einde! En Leen Jongewaard vroeger maar zingen over een ‘mooie Pinksterdag!’😉

**************

ma 1 juni 2020: nr 224

EEN SOORT LEEGTE
Voor het vierde jaar ben ik geen fysieke deelnemer meer van de Roparun. De lange afstandsmarathon van Parijs (of Hamburg) naar Rotterdam in het Pinksterweekend.
De afgelopen jaren maakte ik voor de Stem van Dordt een – bijna – live verslag van dit emotionele loop-en fiets festijn, voor mensen die te maken hebben met kanker.

Op mijn eigen locatie in Dordrecht of Burgh-Haamstede volgde ik de teamleden via Whatsapp en de Roparunsite. Met hun inbreng maakte ik dan een verslag die veel mensen in de war bracht. “Ferry, je doet toch niet meer mee!”
Ik vertelde dan dat zij niet begrepen dat, als je eenmaal met dat ‘virus Roparun’  bent besmet, er geen enkele viroloog, kabinet of maatregel, je nog van je stuk kan brengen of kan tegenhouden.
Dit jaar zou ik zeker weer van de partij zijn. En wederom voor de slot-etappe door feestvierend Zuid-Nederland.
Vorig jaar had ik een mooi plekje in de kubuswoningen, waar alle teams binnen werden geloodst voordat ze met elkaar definitief over de finish gingen.
Dit jaar – door een heel ander virus – dus niet. Van de NS mag je ook niet zomaar naar ‘iets’, als het niet echt nodig is en bovendien ik zie mezelf alleen met een mondkapje als ik de klimop moet snoeien.
Al met al is 2e Pinksterdag dan wel ‘soepeler’, maar ik ben echt niet de enige die vandaag liever in Rotterdam zou willen zijn om alles met elkaar te delen.
Volgend jaar maar beter!
logo-hotel-ny-tw

**************

zo 31 mei 2020: nr 223

BIZAR TOEVALLIG
Het is 1e Pinksterdag en ‘de Witte’ sliep uit. Het was maar liefst kwart voor acht toen ze haar bekkie opendeed! Zou ze ziek zijn?😉
Bij het AD verschijnt in het weekend het MAGAZINE en die bijlage houd ik altijd voor de zondag.

Ik ben zelf geen lezer, maar de inleiding van de redactie van het Magazine was dusdanig, dat ik min of meer werd gedwongen om een bepaald artikel wel te lezen.
Schrijver Henk van Straten schreef over ‘zijn andere manier’ van het behalen van een eindexamen en de daarbij behorende ‘rite’ als diploma-uitreiking, feestjes, feestjes en feestjes. Hij haatte dit soort randverschijnselen en ‘verklapte’ waarom hij dat in die tijd deed.
Het was best een heftig verhaal, maar ik schrok van de laatste regel die onder het artikel stond. (Ik lees digitaal. Het is mogelijk dat de bewuste regel in de papieren krant juist bovenaan staat.)

‘Van Henk van Straten verschijnt half juni de thrillernovelle ‘KWAAD BLOED.’

Waarom ik schrok zal ik proberen uit te leggen:

Eind april zapten we wat rond op de tv en bleven ‘haken’ bij SBS Wendy van Dijk’s ‘Hart in actie’, waar zij een 24-jarig Melissa bezocht. Melissa is opgegeven en uitbehandeld van leukemie. Vijf jaar eerder kreeg ze te horen dat ze bloedkanker had. Na vier jaar hoorde ze dat ‘het’ terug was gekomen en niet meer behandelbaar.
Haar vriendin had haar opgegeven voor het programma van Wendy.
Ze wilde een vlogcamera om de laatste fase van haar leven voor iedereen zichtbaar te maken.
Het was indrukwekkende televisie en toen ik hoorde dat ze ook een blog had, ben ik de volgende dag naar haar op zoek gegaan.
Alles is heftig, maar Melissa schrijft zo ‘open’! Het is nogal wat waar ze nu mee bezig is.
‘Je eigen uitvaart regelen wordt veel gedaan, maar wie doet dat nu als je nog zo jong bent!  Je laatste speech opnemen in een bos, zodat je op de uitvaart iedereen persoonlijk kan bedanken!
Met je moeder het crematorium bezoeken en dan in de zaal alvast de plek zien waar je kist komt te staan.
Naar de oven in de kelder, die ervoor gaat zorgen dat je lichaam van ‘vast’ naar ‘stof’ verandert.’

ZO VRESELIJK HEFTIG! En toch lees ìk zelfs door!
In haar blog ‘MIJN KWAAD BLOED’ lees je eigenlijk alles wat er de laatste jaren met haar gebeurde en hoe ze ermee omging en nog steeds omgaat.
Heel bijzonder.  Als subtitel gaf ze mee: ‘MIJN OORLOG MET EN NA LEUKEMIE’.

Je kunt haar blog lezen via www.mijnkwaadbloed.nl

Dit is mijn enige ‘praatje’ voor vandaag. Gewoon voor Melissa en al die anderen.

**************

za 30 mei 2020: nr 222

ROPARUN
Over ongeveer een uur hadden ‘we’ weggeschoten geworden. ‘Ons’ roparunteam liep 10 jaar lang onder de naam ‘Dordtse Klasse(n)’ de Roparun voor de mensen die te maken hebben met kanker. Dit, om hun leven met kanker dragelijker te maken.
Dit jaar – nu onder de naam Roparunteam 47 Hotel New York – gaat het fiets-en lopersfeest van Parijs naar Rotterdam niet door vanwege Corona.
De beslissing om de ‘run’ niet te laten doorgaan was al vroeg genoeg bekend, maar ik weet zeker dat tienduizenden juist vandaag weer letterlijk en figuurlijk even stil staan bij ‘het niet doorgaan’.
Overmorgen zal het op 2e Pinksterdag best wel druk zijn in Rotterdam, omdat de ‘ versoepeling’ is geopend. Maar zo druk als tijdens de finish van de Roparun zal het niet worden.
Voor de veiligheid van iedereene is dat maar goed ook!

**************
za 30 mei 2020: nr 221

PADEL (huh?)
Ik maak er geen geheim van dat ik veel inspiratie voor dit soort verhalen uit het AD haal. Ook deze is weer zoiets.
In Spanje is de sport al jaren de tweede ‘sport’ en wordt door miljoenen gespeeld.
Vreemd genoeg speelde ik de sport met het plankje al vanaf de eerste keer dat ik ‘de sport zag bedrijven’ in Griekenland. Dat was in het jaar 1973, toen ik nog in militaire dienst lag in Den Haag. Mijn ‘baas’ was Griekse en haalde me over om met mijn eerste salaris te gaan sparen voor een reis naar Griekenland. (Wat ben ik haar nog steeds dankbaar!!!) In die tijd moest ik nog wel toestemming vragen aan de ‘ hoogste in rang’, en die kreeg ik gelukkig.
De sport werd voornamelijk op het strand of in het water gespeeld en met een klein balletje. Zonder dat je je hoefde in te smeren, werd je enorm bruin. Je stond nooit stil en probeerde altijd dat balletje van je tegenstander te halen.
Ik kocht zo’n setje en introduceerde het spel op mijn eerste school.
We hadden een enorm sportief team. Pleinwacht daar deden we niet aan. We speelden iedere pauze met de kinderen. Omdat de school ook een gymzaal had, maakten we daar één keer per week gebruik van om met het team te sporten.
Meestal was dat Basketbal.
Het gebeurde ook wel dat ik met een collega met mijn plankjes in de gymzaal ging spelen. Het volleybalnet werd op kruishoogte gespannen en ‘rammen maar!’
In plaats van het officiële balletje speelden we met het iets zwaardere tennisballetje. Daarvan hadden we er in de gymzaal immers genoeg😉.

Ik weet dat die oud-collega vanuit New Sealand – al jaren geëmigreerd – deze blog meeleest en nu alles weer voor zich ziet. We raakten de bal zo vreselijk hard – het leken wel aanslagen op elkaar – dat het slagblad het uiteindelijk begaf en we de ‘strijd’ voor een paar maanden/schooljaar moesten staken. De nieuwe planken nam ik dan weer mee na een Griekse vakantie.

Enfin, ‘the good old days’ kwamen vandaag weer even terug dankzij een Nederlandse journalist die voor het AD over Spanje schrijft.
a291602374i0006_max1024x
foto:AD

**************
za 30 mei 2020: nr 220

NICK AND SIMON
Nooit gedacht dat ik ooit naar Nick en Simon zou kijken. Ik houd nu eenmaal niet van Nederlandse muziek en dat zal vermoedelijk altijd wel zo blijven.

Vroeger zong ik met de kinderen op school wel veel Nederlandse liedjes, maar dat voelde blijkbaar toch anders.
Enfin, nu Floortje Dessing ons tijdelijk heeft verlaten, kijken we – en op ongeveer op dezelfde tijd – naar ‘de nieuwe Simon and Garfunkel’, die op zoek zijn naar hun helden van weleer!
Velen weten dat ik een hele goede kennis heb, die voor het AD de televisierecensies schrijft. Vandaag schrijft en bewijst ze wederom dat onze meningen zelden verschillen. Dat we daarom die klik hebben.

Het programma heeft een doel. N&S maken de kijkers warm om uiteindelijk toch de twee ‘Old friends‘ – en nu ruziënde heren – voor hun camera te krijgen. Iedere uitzending word je – met dank aan cameravriend Kees Tol – als kijker min of meer gedwongen om tot de laatste aflevering te blijven kijken.
Dit geldt uiteraard alleen voor de N&S-diehards en vele malen meer voor de mensen, die – zoals ik – met Simon & Garfunkel zijn ‘opgevoed/opgegroeid’.

Ik vertelde mijn AD – kennis, dat ik dankzij Simon & Garfunkel gitaar ben gaan spelen. Heb er inmiddels al heel wat versleten.
De meeste gitaarakkoorden die S&G – lees: Paul Simon – gebruikten waren vaak makkelijk – ik speel geen noot – en de melodielijn kreeg je niet meer uit je hoofd. Dat was de kracht van S&G!
In de column van mijn kennis lees je eigenlijk alles over het N&S-programma van donderdagavond. En ja, wat is het goed dat er wordt ondertiteld!
In het programma mis ik maar één ding! Een heel klein hoekje zou er gereserveerd moeten worden voor de nationale doventolk.
Ik las zojuist dat het programma 1,3 miljoen kijkers trok en daar is dus HELEMAAL NIKS MIS MEE!
694
foto:AD
**************

za 30 mei 2020: nr 219

OCHTENDRUST
Natuurlijk waren we wat gespannen over de tijd dat Rhea ons vanmorgen zou laten wakker worden. De levende ‘repeteerwekker’ maakte het ons de laatste dagen niet erg gemakkelijk om de dag te ‘openen’.
Het aluminiumfolie scheelt dus een uur. Om half zeven vond zij het toch wel tijd om haar keel ‘te schrapen’ en vlogen we weer overeind.
Vorig jaar hadden we Niké nog en deze Britse Korthaar had blijkbaar toch ‘iets’ dat zij Rhea ervan weerhield om het te wagen om voor half negen haar ‘ochtend-escape- lawaai’ te laten horen. We weten zeker dat Rhea haar maatje Niké enorm mist, maar helaas, die komt nooit meer terug.

We hebben besloten dat het aluminiumfolie nog even mag blijven hangen. De derde optie, om vanaf de buitenkant de kamer te verdonkeren kan later nog.
Het irritante is dat zij wèl na een paar uur de behoefte heeft aan een extra tukje en wij als een zombie de eerste uren van de dag moeten doorbrengen.
dav

**************

vr 29 mei 2020: nr 218

FF KIETELEN
Toch wel heel leuk dat er ineens – en heel spontaan – een nieuwe Zeeuwse lezer zich meldde. Nicole, van ‘Animal-City’ uit Renesse, stuurde onderstaand berichtje:

Hallo meneer Visser, 
Wat heerlijk om te lezen en wat kunt u leuk schrijven zeg. Ik moest me er echt toe zetten om weer aan het werk te gaan😉 .
Met vriendelijke groeten,

Nicole van Klink

Ik ga me binnenkort toch maar even ‘live’  voorstellen.

**************

vr 29 mei 2020: nr 217

WE ZIJN ER KLAAR VOOR!
Of we de hele zomerperiode hier in Burgh-Haamstede blijven, weten we niet.
Voor ons is Zeeland de rust zelve, maar nu even niet. We worden gek van het boodschappen doen. Weten niet op welke tijd het geschikt is om zo min mogelijk mensen te moeten ontmoeten. We willen dolgraag – net als iedereen – ongedwongen ergens binnen vallen voor een drankje of een maaltijd onderweg.
Het kan gewoon niet! Dadelijk mogen de restaurants beperkt open, maar je moet reserveren.
Op die manier geeft deze vakantie ons geen echt vakantiegevoel.
Er worden hier al lijstjes gemaakt met als thema: “Wat zullen we morgen nu weer eten!”
Die lijstjes hebben we in Dordrecht ook al en dat willen we hier juist NIET!
Toch ligt hier nu wel een soort menu op tafel. Het lijkt alsof ik jarig ben. Dit, omdat ik iedere dag als eerste mag kiezen. En nee, ik hoef niets aan te kruisen😉.
We kunnen er voorlopig een week tegen.
WOW! Een week niet naar AH!
Kijk, dat komt in Dordrecht nou nooit eens voor! En zo heeft elk nadeel z’n voordeel.

**************

vr 29 mei 2020: nr 216

HET ‘SPUL’ WERKT AL AARDIG
Voor zover ik het weet, weet iedereen nu wel dat de Amerikaanse president knettergek is van het gebruik van Twitter. Honderd tweets van deze man per dag is niets.
Een poosje geleden vertelde hij de wereld dat er niets mis is met een bepaald Corona ‘bleekwatergerelateerdmiddel’ en dat hij het zelf ook gebruikt.
Maar afgelopen nacht sloeg het middel blijkbaar toe, want per decreet gaat Trump er een stokje voor steken dat zijn geliefde Twitter en andere sociale media bedrijven geen waarschuwingen meer mogen plaatsen bij berichten. Notabene tegen zijn ‘eigen Twitter’!
Een poging tot zelfmoord is het nog net niet en of ‘het spul’ zijn werk doet tegen het coronavirus ook niet.

In ieder geval spreekt deze cartoon uit het AD ook boekdelen!
IMG_20200529_144721

**************

vr 29 mei 2020: nr 215

EXPERIMENT MISLUKT
In nr 212 schreef ik over onze nieuwe DOKA in de stacaravan. Het ‘vuilniszakkenverduisteringsgordijn’ was goed bedacht, maar helaas maar ‘goed bevonden’ voor één langere uitslaapperiode voor de baasjes.
Althans, dat besliste onze Heilige Birmaan ‘Rhea’.
Thetis, de Britse Korthaar’ laat alles over haar heen gaan en houdt heerlijk haar bekkie. De herriemaker rende al een poos door de woonkamer.

Op één of andere manier wilde ik wraak nemen en zo werd er een nieuwe idee geboren. Het ‘vuilniszakkenverduisteringsgordijn’ was letterlijk en figuurlijk te licht bevonden. ‘Gewapend’ met een rol aluminium, een schaar en schilderplakband wilde ik de kattenkamer nog donkerder maken.
Het nadeel is wel dat we de kamer niet zomaar even ‘open kunnen gooien’ om te luchten. Aluminiumfolie scheurt nogal makkelijk.
Er zijn overigens al weer nieuwe ‘verbouwingsplannen’, mochten we morgen wederom om half zes gewekt worden.
Duimen jullie mee!
dav

**************

do 28 mei 2020: nr 214

LEUKE REACTIE
Ik beschreef vorige week mijn ‘expeditie’ naar Zierikzee met als missie ‘een poepschep voor onze poezen’ . Helaas was de missie niet succesvol en kocht ik het ‘gereedschap’ uiteindelijk bij een tuincentrum in Dordrecht.

Voor ik op missie ging, belde ik eerst de dierenzaak in Renesse. De medewerkster vertelde dat ze geen aluminium schepje hadden, maar er wel belangstelling naar hadden.
De dierenzaak/tuincentrum in Zierikzee had wel een RVS schepje en daar ging ik op af (met een negatieve afloop. zie: nr 194)

Omdat ik aan beide dierenzaken had beloofd om de gegevens van het schepje door te geven, stuurde ik ze een foto van het aluminium schepje met de bijbehorende gegevens.
Zojuist rolt er een mail binnen van de dierenzaak uit Renesse:
Beste heer Visser,
Wat leuk dat u de moeite heeft gedaan om mij te mailen van welk merk het poepschepje is. Ik zie dat het van Flamingo is en daar hebben wij inderdaad tot nu toe geen zaken mee gedaan, maar toevallig is vorige week een vertegenwoordigster geweest, dus wie weet kunnen wij dit poepschepje ook binnenkort aanbieden. In ieder geval heel erg bedankt voor de door u genomen moeite.
Met vriendelijke groeten,
Nicole van Klink, Animal-City

Leuk toch!

**************

do 28 mei 2020: nr 213

LEKKER LEKKEN
IMG_20200528_160108
Als iemand er ‘iets bij gaat doen’ dan betekent dit vaak dat dit ten kostte van ‘iets’ anders gaat. Op die manier gebeurt ‘iets’ maar half.
Het is geen wonder dat er al jaren veel meer sprake is van ‘het lekken van’ bepaalde gegevens die niet gelekt hadden mogen worden.
Je kunt geen krant meer openslaan of er staat wel een artikel in waarin duidelijk staat vermeld dat de krant ‘iets’ in handen heeft gehad. (Dit geldt overigens ook voor de nodige actualiteitenprogramma’s op TV.)
Ik baal vaak van dit soort praktijken, want het komt er min of meer toch op neer dat men slimme mensen in dienst heeft die als een soort ‘hacker’ iets probeert te ontfutselen.
Kort door de bocht: “Lekker stout doen en met dank aan de zwakke schakels.” 

De ‘digitale zaken’ zijn best een hele vooruitgang, maar het moet inderdaad door deskundigen gedaan worden.
Hackers zijn in staat om allerlei beveiligingen te omzeilen en weten heel goed waar de lekken zitten.
Ik zou bijna iets willen schrijven  ………..
Gelukkig hebben goede lezers maar een half woord nodig 😉.

**************

do 28 mei 2020: nr 212

DOKA
Jaren geleden begon ik met een nieuwe hobby. Mijn eigen fotorolletjes (ja, echt jaren geleden!😉 ) ontwikkelen en daarna de zwart-wit foto’s afdrukken. Op zolder had ik in een hoek afgeschermd met een houten plaat en een donker gordijn als deur. Dat noemde men in die tijd ‘een donkere kamer’.
Heel wat uren bracht ik daar door in mijn eigen ‘mancave’ (Jaren geleden was ik blijkbaar  mijn tijd ver vooruit.)

Ik stopte met de hobby toen er in kleur afgedrukt kon worden. Daarna kregen we te maken met het fenomeen ‘dia’ en nog veel later kwam de digitale fotografie. Ik stopte niet met de fotografie, want ook ik ontdekte de geweldige mogelijkheden van ‘het digitale’.
De hobby kwam weer een klein beetje terug, maar zonder DOnkere KAmer. De fotobewerkingen doe ik nu in een LIKA met de PC.

Hier in Zeeland heb ik gisteravond ook een DOKA gemaakt. Niet voor mezelf, maar voor de poezen. Ik vertelde al eerder dat we één poes hebben die – zodra het licht wordt – uit de kattenkamer wil. Ze laat dit merken met het nodige ‘geblère’ en met veel machtsvertoon. Ze blijft tegen de deur krabben totdat je het helemaal zat bent en dat beest er toch maar uit haalt.
Bij voorkeur begint ze als de zon opkomt en dat is in deze periode van het jaar nogal vroeg.

Thuis hebben we daar geen last van, want de kattenkamer is boven, met de nodige tussendeuren en een veel betere isolatie. We hebben in ieder geval de buren nog nooit horen klagen.

Zodra we gisteravond alles hadden uitgepakt ben ik aan de DOKA begonnen. Voor het raam van de kattenkamer heb ik een plastic vuilniszak tussen het kantelraam bevestigd. Het maakte de kamer een stuk donkerder, maar voorlopig eerst dit uitproberen. Landbouwplastic is veel donkerder en als het echt nodig is kan en durf ik dat best hier in de buurt aan een boer te vragen.

Eureka!
Vanmorgen om half zes geen poes gehoord. Om half zeven ook niet. Hetzelfde resultaat om half acht. We maakten ze ‘wakker’ om half negen.

**************

do 28 mei 2020: nr 212

GELUIDEN
We reden terug naar Zeeland in een hele andere brommobiel. Het was dezelfde hoor, maar dit voelde – en vooral hoorde – als een 2.0-versie.

De ‘snelheid’ was als vanouds, maar toch reden we er langer over. Dit had te maken met de vele (Corona-extra) wandelaars, skaters, fietsers en wielrenners die rond zeven uur ’s avonds ook richting de Wieldrechtse Zeedijk gingen ‘luchten’. Het duurde zeker een kwartier langer voordat we ons eiland via de Kiltunnel konden verlaten en inruilden voor het volgende eiland ‘De Hoekse Waard’.
Pas na Numansdorp werd het rustiger, maar ook wel lastiger op de weg. Met zon tegen en met die klep voor je ogen, rijdt het niet echt prettig.

Doordat de ‘Broembroem’ in de garage een speciale beurt had gekregen, konden we niet eerder vertrekken, maar zo’n avondrally is niet voor herhaling vatbaar.
Ik schreef er al eerder over, maar wat was het een verschil dat we nu NIET twee en half uur lang naar een irritant geluid hoefden te luisteren! De radio hoefde niet meer op ’20’, maar we stemden af op ’12’.
Ook wel hard, maar dat is nu eenmaal één van de nadelen die je op de koop toe moet nemen als  je een brommobiel aanschaft. Het ding maakt van buiten-en van binnen, bijna even veel lawaai/herrie/gebroem/gepruttel/geluid. 
Elektrisch rijden met een brommobiel is voorlopig geen optie, want de actieradius is nog maar zo’n 90 km. Iedereen weet dat je in Zeeland altijd wind tegen hebt, dus haal je de 90 km niet eens. Met een oplaadtijd van 7 uur, kom je dan na twee dagen in Zeeland aan.
Gaan we nog niet doen dus.😉
Eenmaal op het eiland Schouwen-en Duiveland genieten we weer van hele andere geluiden. De geluiden die je in de grote stad nauwelijks meer hoort.
Het geluid van de rust, met hier en daar een roofvogel die zijn jonkies in het luchtruim de weg wijst.

**************

wo  27 mei 2020: nr 211

WIJDE BLIK
Mijn vrouw leest de Libelle, en daar is niks mis mee. Ik lees Computer Idee en daar heeft zij niets mee. We vallen elkaar nooit lastig over de inhoud van de twee bladen. Kortom: ‘Ieder zijn  ding’.
Toch kwam er afgelopen week toch een ‘dingetje’. In haar blad stond iets over een betere wifi-verbinding .
Voor de goede orde: De laatste dagen op de camping hield ik me o.a. – en bij anderen😉 – ook bezig met het verbeteren van de wifi op de camping. Hoewel er wat meer versterkers op de camping verspreid staan en de verbinding best wel is verbeterd, was er toch een versterker nodig. Helaas moest de oude versterker gereset worden en opnieuw aangemeld worden.
Daar was ik best wel ff mee bezig voordat ik het wiel opnieuw kon uitvinden. Maar opnieuw won de aanhouder😉.
Maar blijkbaar had het toch eenvoudiger gekund.davIk ben overigens wel heel benieuwd naar het  soort ‘hobbymesje’😉.
Er staat helaas niet bij hoeveel vingers er al vermist zijn en of je met een groot blik erwtensoep een nog betere verbinding zal hebben.

**************

wo  27 mei 2020: nr 210

LEERMOMENTJE (over de aanhouder en de winnaar)
Onze brommobiel rijdt prima, maar ook deze nieuwe heeft – net als de vorige  – ergens ‘last’ van. Er was iedere keer toch sprake van een enorme irritatie over een bepaald geluidje. Er trilde iets ergens tegenaan en in de buurt van de rechter ventilatie-opening.
De vorige mocht regelmatig GRATIS op bezoek bij onze vakgarage aan de overkant van de Merwedede, maar wat ze ook probeerden (Het rechterportier werd zelfs anders gesteld.): niets hielp.
Sinds januari een nieuwe en verdom……. “Weer dat rot geluid!”
Maar sinds vanmorgen is het na een uur of twee uiteindelijk opgelost. Twee man zijn ermee bezig geweest en hebben een halve tank diesel – iets zwaar overdreven😉 –  leeg gereden.

Er moest een soort wonderdokter aan te pas komen, want op een gegeven moment kwam er iemand op de passagiersstoel zitten met een soort stethoscoop in zijn oren.
Komisch gezicht natuurlijk.
Na een nieuw rondje Zwijndrecht kwamen ze luid toeterend het garageterrein op rijden en reden meteen door naar de ‘brug’.
“En?”,, vroeg ik.
“We hebben hem !”

Ik ging even terug in de tijd. Wanneer hoorde ik die woorden ook weer voor het laatst?
Juist, bij de aanhouding van de dictator van Irak, Sadam Hussein.
Ook toen had ik – en vermoedelijk de rest van de wereld – er vrede mee.
De militairen zullen geen stethoscoop hebben gebruikt, maar dat maakt voor dit verhaal niet zoveel uit.
“We hebben hem!”, klinkt best veilig.

Wat bleek, – het leermoment voor iedere garagist –  ‘De slangenklem van de airco trilde met de motor mee en kwam tegen ‘íets’ en het geluid werd blijkbaar door het ventilatie-opening of via geleiding van iets anders, min of meer versterkt.’
Toen het leed geleden was, hebben we nog een ‘proefrondje’ gereden. Bij het starten van de motor merkte ik het al. Het irritante geluid was weg. We reden wederom een rondje Zwijndrecht en op een bepaald vrolijk moment kon ik het toch niet laten en zei lachend:”Ik mis het geluid nu al, kun je er niet iets aan doen?”

Rekening: geen (garantie). Materiaal: stuk schuimrubber. Tijdsduur: ongeveer 100 minuten.
Tijdwinst bij een evt. andere brommobiel met dit euvel: 99 minuten (afgerond).
Service garage J.W. Pons: een dikke tien. (Want daar wint blijkbaar toch de aanhouder!😉)

**************

wo 27 mei 2020: nr 209

ALBANIË (een sprookje)
Gisteravond hadden we mijn oud-collega van de Merwedeschool (1977) en haar man op bezoek en hadden we het over de vakantie. Dat we dit jaar voor het eerst met elkaar naar Griekenland zouden gaan, kwam niet eens ter sprake. Vakantie is in deze tijd nu niet iets waar je echt naar uitkijkt.
Ik vertelde dat één van onze oud-leerlingen binnenkort met de camper een week of acht richting Italië gaat. Eerst door Duitsland en dan via b.v. Oostenrijk naar hun einddoel. Lukte dat niet dan ‘zien ze wel’.

Ik vertelde ook dat twee oud-collega’s – van mijn vrijwilligerswerk in het ziekenhuis – een paar jaar geleden op dezelfde manier ook in Albanië waren uitgekomen. De verhalen waarmee ze terugkwamen waren zo verrassend mooi! En sindsdien zijn ze ieder jaar weer teruggegaan naar dat vreemde, mooie en toch wel onbekende land, net boven Griekenland.

Vandaag stond er een soort bevestiging van hun trip in het AD.
Een Nederlands stel maakte met hun camper een onvergetelijke reis door Zuidoost-Europa. En onvergetelijk werd het: op de terugweg vanuit Griekenland ging Albanië in lockdown en sloot het land zijn grenzen. En zo zitten ze nu al twee maanden op een boerderij in Fishtë, een gehucht anderhalf uur rijden ten noorden van de hoofdstad Tirana.
Ze werden verliefd op het land en de inwoners, die alle moeite deden om hen te helpen en zich ‘thuis te voelen’ .
Dat is blijkbaar gelukt want,  binnenkort mogen ze weer terug naar Nederland en met heel veel verdriet moeten ze dadelijk afscheid nemen.

Ook zij zullen – net als mijn oud-collega’s – zeggen: “Zo’n sprookje vergeet je nooit meer!”

**************

di 26 mei 2020: nr 208

VERZOEKJES
n.a.v. nr 200 (twee WC’s verderop 😉) kwamen er niet alleen reacties binnen, maar ook verzoekjes.
“Ferry, mogen we de link naar de blog ook naar anderen doorsturen?”

NATUURLIJK! Hoe meer lezers hoe leuker! Iedereen is welkom.

**************

di 26 mei 2020: nr 207

TOCH WEER GROENER BIJ HAAR BUREN
Toen we afgelopen zondag weer thuiskwamen van een paar dagen Zeeland, werden we geconfronteerd met een ‘sneeuwwit’ kunstgras (pluizen met zaden van de populieren) aangevuld met uitgebloeide bruingele bloemetjes van de goudenregen  (zie: nr 199).
De bladblazer blies zich gisteren tevergeefs rot en werd het dus ‘bladzuigen’ geblazen. Te veel zuigkracht zorgde ervoor dat ‘het vloerkleed’ alleen werd opgetild en ja, er kwam ook wat in de ‘opvang’.
Vandaag weer iets anders uitgeprobeerd en die zorgde ervoor dat mijn huiselijke takenpakket is uitgebreid. Mijn vrouw en beide poezen hebben een enorme hekel aan harde geluiden en metname aan het gel;uid van de stofzuiger hebben ze een broertje dood.
Zij ontvlucht dan het huis en de poezen vluchten naar hun kattenkamer. Op zo’n moment heb ik het huis voor mezelf. Radio en stofzuiger aan. ‘Ferry Herrie’ in topvorm.

Ik heb dus uitbreiding van mijn pakket en mag/moet nu ook buiten zuigen.
Met één verschil, ze blijven met z’n drieën in huis en ik mag naar buiten.

Voor de buurvrouw is er ook iets veranderd. Het gras van haar buren is in ieder geval weer groener!😉

**************

di 26 mei 2020: nr 206

OPGELOST
In de afgelopen maanden overleden er door het coronavirus veel meer doden. Of het toeval is of niet, er stond vandaag een nogal bizar –mijn mening – artikel in het AD.
‘Tot nog toe zijn de toegestane mogelijkheden voor lijkbezorging, buiten begraven en cremeren, doneren aan de wetenschap en, heel soms, een zeemansgraf.‘ Waarschijnlijk komt daar binnenkort nog een mogelijkheid bij, het oplossen van met het lichaam in een vloeistof (alkalische hydrolyse).
Deze laatste manier zou letterlijk en figuurlijk een oplossing zijn om de alle andere manieren te vervangen. Maar het is ook mogelijk dat we verdrinken in een scala van nog meer mogelijkheden om er dadelijk ‘niet meer te zijn’.
Bij de laatste nieuwe manier kunnen/moeten de botten ook vermalen worden en heb je net als cremeren een uitstoot – wel minder -.
Ik vermoed dat het beroep van archeoloog iets minder aantrekkelijk zal worden. Er blijft steeds minder te zien onder het aardoppervlak. (In ieder geval van oud-levend materiaal.)
Ik weet in ieder geval niet of ‘het oplossen’ nu een goede oplossing is.

**************

di 26 mei 2020: nr 205

KIM & CO (complottheorie?)
De Noord-Koreaanse leider Kim Jong-un is weer boven water en dat laat hij meteen maar goed weten. Hij gaat zich weer bezighouden met nucleaire zaken.

Ik denk soms dat hij een spelletje speelt met ‘Donald’ – geen familie van ‘Duck’😉. Donald zegt dan bijvoorbeeld: “Kim, als jij  nu zegt dat je weer kernwapens gaat uittesten, dan kom ik even naar je toe om daar over te praten en de boel te sussen en het brandje te blussen.
Dan Twitter ik vervolgens, dat ik ervoor heb gezorgd dat ik de wereld en mijn eigen land heb behoed voor een wereldramp.

En dan mag jij bij mijn inhuldiging van mijn tweede presidentschap aanwezig zijn.”

**************

ma 25 mei 2020: nr 204

HUMOR LIGT NIET ALTIJD OP STRAAT (of toch wel?)
Even oversteken was er niet bij. In mijn gezichtsveld zag ik op een afstand van 100 m verder een scootmobiel van het trottoir ‘storten’. De man had blijkbaar de kleine afrit gemist en was gekanteld. Tegenwoordig een bekend fenomeen in het straatbeeld, want het lijkt erop dat steeds meer mensen zo’n handig vervoersmiddel kopen/hebben/krijgen/nodig hebben.
Eenmaal dichterbij waren er al twee dames bezig om de man te ontzetten, maar doordat hij aan één kant verlamd bleek te zijn, kon hij zich niet optrekken. Hij steunde met zijn hand op de grond en de andere hand hield hij zich vast aan het stuur. Zijn billen zweefden tussen het fietspad en de scootmobiel. Op het fietspad lagen twee accu’s. De ene accu zat nog met de stekker vast, de andere was met de beschermkap losgeschoten en lag op het fietspad.

Er stopte nog een jongen die meteen zijn scooter parkeerde en mee kwam helpen.
We hadden maar één plan: die man moest weer op dat ding en weg kunnen rijden.”
Maar ………
Anderhalve meter? Riwal bellen? Politie bellen? Mondkapjes thuis halen?

Niets van dit alles en met z’n vieren hebben we de man op zijn scootmobiel geholpen. Hij wist zelf te vertellen dat er ergens een handeltje zat om de scootmobiel in z’n vrij te zetten. Missie geslaagd en het ding stond op het fietspad.
“ Jeetje”, zei hij. “Dat is de tweede keer deze week al, maar toen had ik gezopen. Ik heb dit ding zelf gespaard, maar hij is zo anders dan de vorige! Kunnen jullie me een beetje van dit kruispunt halen? We houden de andere mensen op.”
We volgden zijn ‘orders’ op en sloten de accu’s weer aan. Er volgde een piep en toen zei hij: “Godzijdank en God bedankt jullie ook gelijk. Bedankt hoor!” En weg reed hij.
Ik vroeg me wel iets af:” Was het nu wel of geen humor.”

**************

ma 25 mei 2020: nr 203

VIRUS WERKDRUK
Uit het AD:
‘Het grootste deel van de scholen is niet van plan door te gaan met het geven van afstandsonderwijs aan leerlingen die niet naar school komen ná 8 juni. Veel genoemde reden: leraren hebben hun handen vol aan de reguliere lessen.’

“Wat hoop ik voor mijn oud-collega’s dat zij voet bij stuk mogen houden!”
Maar vermoedelijk zijn ze afhankelijk van hun bestuur/organisatie/koepel. Als zij  anders mochten beslissen, en ze wel ‘op afstand’ erbij moeten doen, dan vrees ik met grote vrezen dat het vak van leraar gedoemd is om uit te sterven wegens het coronavirus en het al langer bekende ‘werkdrukvirus’.

**************


ma 25 mei 2020: nr 202

OVER DROOGTE EN MONDKAPJES
De meimaand is nu al de droogste sinds 40 jaar! En het moet nog zomer worden! We moeten zuinig zijn met water, omdat we er blijkbaar niet goed genoeg mee omgaan. Ik maak nu een reuzenstap naar het fenomeen ‘mondkapje’.
Van de medische mondkapjes werden er 25 getest en 12 voldeden niet aan de eisen. En dan lees ik dat de verpleegtehuizen ermee opgescheept zitten.
En dan denk ik een klein stapje verder aan mijn collega’s – ook al ben ik vrijwilliger – in zorgtehuis Waerthove, die ook een verplegende rol hebben en wellicht ook van die gammele mondkapjes hebben. Dat ik als vrijwilliger de vrijheid heb om te zeggen dat ik op dit moment niet wil komen helpen en dat mijn collega’s dus mogelijk gevaar oplopen, omdat de mondkapjes niet goed zijn.
Blijkbaar zijn we met z’n allen best in staat om een ‘normaal’ leven te leiden zonder veel poespas, maar zodra er toch iets vreemds op ons pad komt, merken we dat we bepaalde zaken laten versloffen.
Misschien is het beter als we de innovatie alleen toepassen voor de mens(heid) (en onze huisdieren). Dus geen snellere auto’s (wel veiliger), niet naar de maan, geen onderzoeken naar de oudheid van pissebedden. 

**************

ma 25 mei 2020: nr 201

LEUKE REACTIES
Toen ik gisteren iedereen de ‘uitnodiging’ stuurde om naar deze blog te komen, gebeurde er iets later toch wel grappige dingen.
Uiteraard reacties met een emoji, maar er kwamen ook leuke teksten binnen. Iemand had het schrijfgemiddelde per dag uitgerekend, een ander vroeg ‘wanneer dat boek nu eens werd uitgegeven’, mijn meelezende neef vroeg zich af of ik het ‘Corona-bierflesje’ niet moest vervangen door een ‘Covidje – dat ‘bekt’ trouwens best wel lekker 😉 –  , een ander vertrouwde mij toe dat zij zelfs met haar AVI 0.0-niveau de stukjes makkelijk kon lezen en één van mijn oud-leerlingen schreef zelfs een stukje terechte kritiek.
Zij werkt in het Akazia oogziekenhuis en schreef dat alleen bij jongeren t/m 12 jaar het gevaar aanwezig is dat ze bij langdurig staren/werken op een telefoon of i.d. het gevaar om de loer ligt dat je bijziend wordt.
Gelukkig hebben de lezers van de blog allemaal die leeftijd lang geleden al bereikt.
Dus ….. lees maar lekker door op jullie telefoon.😉

**************

zo 24 mei 2020: nr 200
coro 200
Ik zal eerlijk bekennen dat ik niet had verwacht dat ik binnen zo’n korte tijd (vanaf 3 mei) 50 nieuwe stukjes zou schrijven. Dit is dus de 200-ste!
Veel lezers die ik persoonlijk ook regelmatig spreek, vertrouwden me toe dat ze niet iedere dag lezen, maar wel spijt hebben dat ze daarna wel weer erg veel moeten ‘bijlezen’.
Uiteraard kan ik daar zelf niets aan doen. Ik heb ze ook gezegd dat ik ook wel zie dat de meeste lezers voornamelijk lezen als ik de link naar ze doorstuur.
Dat zijn zo’n 300 personen die ik per mail en/of WhatsApp de link naar deze blog (bij 50, 100, 150 en nu dus 200) ‘waarschuw’.😉
Veel lezers lezen de stukjes op de smartphone of tablet en is eigenlijk niet zo goed voor de ogen, want door vaker en langer naar iets te kijken dat dichtbij is, groeit het oog te lang door. Hierdoor ontstaat bijziendheid.
Daarom ben ik blij dat veel lezers mij vroegen om de link ook per mail door te sturen.
Dit heeft overigens voor mij ook een logistiek voordeel, want via WhatsApp kan ik steeds maar vijf personen iets sturen.
Op ‘doorstuurdag’ (Dus vandaag!) knalt de bezoekersteller uit zijn voegen. Waarna de teller vervolgens weer langzaam – maar helaas – naar een gemiddeld aantal van 20 personen per dag zakt.
“Beter iets dan niets”, denk ik dan maar. Twintig is ook leuk – en vooral in het jaar 2020 – om nog even door te gaan.
In ieder geval allemaal bedankt dat jullie af en toe even ‘bijlezen’.
Ferry

**************

zo 24 mei 2020: nr 199

ZO GEEL ALS GRAS
Iets klopt er natuurlijk niet in de titel en daarom een verduidelijking.
Het nieuwe kunstgras lag er geweldig mooi bij toen we naar Zeeland vertrokken. Maar vandaag bij thuiskomst klopte er iets niet. Het gras was nogal verkleurd. Droogte misschien?
Zou zo maar kunnen, maar in de beschrijving stond toch echt dat dit gras zijn kleur zou behouden onder alle bizarre weersomstandigheden.
Wat bleek, ook in Dordrecht heeft het stevig gewaaid en jammer genoeg de verkeerde kant op.
De prachtige goudenregen van onze buurvrouw was niet prachtig meer, omdat de boom zijn bloemen verloor tijdens de harde wind.
Ook de vijver heeft verdacht veel drijvende bloemetjes!
Dat wordt morgen weer even ‘bladblazeren’ en bloemen scheppen!

De buurvrouw kan in ieder geval terecht zeggen dat ‘het gras van haar buren niet altijd groener is!’😉dav

**************
zo 24 mei 2020: nr 198

KPN-SOAP (deel 4)
Ik begin met te schrijven dat de service van ons totaalpakket van KPN in één woord ‘geweldig’ is! Zowel via het callcentrum, robotstem en bezorging.
Ergens lazen jullie dat de afstandsbediening van Digitenne, voor het gebruik op de camping kapot was en dat ik een gratis nieuw exemplaar zou krijgen. (nr 180, 182 en 185)
Na twee verkeerde afstandsbedieningen en nogmaals een telefoontje, kregen we uiteindelijk in Zeeland alsnog de goede afstandsbediening op de camping afgeleverd! Iedereen blij.
We zijn weer thuis in Dordrecht en je raadt het niet, maar ook hier lag er een afstandsbediening – weliswaar wederom een verkeerde – in de brievenbus.
Iets zegt mij dat er niet klopte, maar wat en bij wie?
Enfin, ik kreeg al een leuke suggestie om volgend jaar toch ook maar een kraam te huren op de Burghse Dag (2e zaterdag in augustus).

Hier alvast een oproep:
‘Mochten jullie ook een KPN-totaalpakket hebben – of een andere telecom-aanbieder -, wil je dan het komende jaar regelmatig een gratis telefoontje plegen naar de klantenservice met de mededeling dat er iets stuk is! De kans is heel groot dat je zomaar in het bezit komt van een hoeveelheid (KPN) apparaten (en de daarbij behorende batterijen).
Op mijn vraag wat ik met de ‘kapotte’ moest doen, kreeg ik als antwoord om het apparaat weg te gooien. (Gelukkig zijn deze drie apparaten niet kapot😉.)
kpn3

**************
za 23 mei 2020: nr 197

DAT JASJE STAAT BEST GOED!
Het stormt vandaag weer heerlijk. Ramen en deuren klapperen en de poezen – vooral die ene – zijn onrustig. Bij de Oosterscheldekering waarschuwen de matrixborden dat je rekening moet houden met windstoten en dat je niet met een aanhangwagen over de kering mag.
De waterkering is een afsluitbare stormvloedkering en bevat grote schuiven die bij zware storm, al dan niet in combinatie met een springvloed, gesloten kunnen worden, zodat het hoogwater niet de Oosterschelde binnen kan komen.
Sinds de ingebruikname in 1986 is de kering een belangrijke doorgangsroute die Schouwen-Duiveland en Noord-Beveland met elkaar verbindt.
Iedere dag als je de kering overgaat, is men op de parallelweg bezig met onderhoud. Het lijkt wel of de ‘mannen in het oranje’ dag en nacht bezig zijn met het onderhoud van de 62 schuiven.
Werken boven zee en in weer en (harde) wind is een gevaarlijke klus. Daarom krijgen de sluizen tegenwoordig een ‘jasje’ aan, en die zit – zo te zien – als gegoten.

**************

za 23 mei 2020: nr 196

WATERSNOOD 2020
In 1953 braken de dijken door en binnen een paar dagen stond aan groot deel van Nederland met natte voeten en na de ramp werd kort daarop begonnen met de Deltawerken.
Een paar km verderop heb je de echte sluizen, maar daar heb je niets aan als je vergeet om de kraan dicht te draaien.
Gisteren liep de waterloop in de Griekse rotstuin niet echt lekker en heb ik de ‘loop’ iets anders laten lopen. Volgens deze ‘ingenieur waterbouw-en rotstuinkunde’ was het lek letterlijk en figuurlijk boven water toen ik wat rotsen verplaatst had.
Vanmorgen was de vijver bijna leeg en had het – eens zo – kletterende water een ander uitweg gevonden.
De waterloop geïnspecteerd.Teveel water op een steen zorgde ervoor dat het water via die steen ‘het Griekse vasteland’ op kwam.
De boosdoener kreeg een andere plek en gelukkig liep alles nu goed (weg).
De vijver moest bijgevuld worden. Tuinslang erin en vullen maar!
En toen kwam er een klusje tussendoor.
Lang verhaal kort: Na een half uur kwam ik terug en stroomde de vijver over zijn oevers en  stond ook het Mediterraans terras over water.
Van de nood een deugd gemaakt. De Toscaanse stenen die ieder jaar steeds zwarter werden, kregen eindelijk hun beloofde wasbeurt.
Zo heeft elk nadeel ook weer zijn voordeel.

**************

za 23 mei 2020: nr 195

PISSEBED
De hedendaagse krant is voor zeker 75% gevuld met corona gerelateerde onderwerpen.
De eerste lach komt pas bij een mini-berichtje dat er in Winterwijk een fossiel van een pissebed van ongeveer 450 miljoen jaar geleden, is gevonden.

**************

vr 22 mei 2020: nr 194

DOEL: POEPSCHEP (en via ‘Britt Dekker’ terug)
Gisteren schreef ik over mijn lievelingsfietstochtje naar ‘Neel’ en weer terug. Vandaag fietste ik de andere kant op en dat was min of meer een verplichting.
In Zierikzee kon ik het ultieme kattenpoepschepje kopen. Niet van plastic, maar van RVS. “Ik leg hem wel klaar voor u !”, kreeg ik telefonisch te horen.
Nergens in de omgeving was dat ding te koop en dus had ik een doel.
Fietsen zonder doel is namelijk helemaal niet leuk en helemaal niet in Zeeland, waar je altijd wind tegen hebt.
De fietspad naar Zierikzee is geweldig mooi, lang (20 km) en langs de Oosterschelde. Waar je ook kijkt, je ziet zoveel mooie dingen! Het varieert van bunkers in het water tot de mooiste planten, bloemen en natuurlijk de vele watervogels en andere dieren die hun kostjes bij elkaar scharrelen.
davEr stond een harde zijwind en omdat het vrij rustig was kon ik genieten van de buiten-en binnendijkse natuur.
Halverwege ligt een visrestaurant, maar door de
coronamaatregelen was zowel het restaurant en het pittoreske haventje leeg.

Meeuwen en kleine roofvogels zweefden af en toe om je oren en kon je bijna aanraken.
De dierenspeciaalzaak in Zierikzee stelde me teleur, want met het ‘schepje’, wat 
zij blijkbaar gebruiken om de kattendrollen uit de kattenbak te halen, haal ik de patat uit het figuur. Dat ging hem niet worden dus!
Een poging om alsnog bij de Action te kunnen slagen liep eveneens uit in een sof. Ze stonden daar meterslang buiten in een rij. Dat ging ik mezelf niet aandoen.
Dan maar naar de bakker voor heerlijke verse zachte puntbroodjes voor bij de lunch.
Het meisje bij de bakker bezorgde ik een hele fijne dag. Niet dat ik me binnen de anderhalve meter bevond, maar haar stem deed me meteen aan iemand denken.
Huh? Was dit de zus van o.a. het paardenmeisje ‘Britt Dekker’? Ik kon het niet laten om haar dit te zeggen en haar reactie was net zo verrassend.
Op z’n Britt’s:” O zeg, dit is de eerste keer dat ik dit hoor! Wat leuk! Dit ga ik echt onthouden hoor! Dank u wel!”
Ik: “Dus je vindt het niet erg?”
‘Britt’:”O, nee hoor! Helemaal niet!”
Ik: “We zullen maar geen selfie maken hè!”
‘Britt’:”Mag wel hoor!”
Ik:”Nee, laat maar, stel je voor dat we binnen de anderhalf komen.”
En zo ging ik, een vrolijk meisje achterlatend, en zes warme zachte puntbroodjes rijker, terug naar Burgh-Haamstede.

De terugweg was heftig. De zijwind was veranderd in harde tegenwind en de eerste spetters vielen bij het eerder genoemde verlaten visrestaurant.
Gisteren reed ik naar ‘Neel’ en de thermometer gaf 32 graden aan. Nu was het zo kkkkkoud!
Toch kon ik het niet laten om even af te stappen bij ‘moeder schaap’, die haar kleintje uit de wind hield.
Als ‘Britt’ met me mee had gefietst, zou ze meteen zeggen:”Ach, wat schattig toch!” 😉

dav

**************

do 21 mei 2020: nr 193

VERSOEPELING LOOPT NIET ZO SOEPELTJES
dav
Als er één korte fietsroute in de buurt van Burgh-Haamstede is, – en die nooit verveelt – is het eerste stuk van de Oosterscheldekering richting Neeltje Jans. Zowel heen en terug geeft de machtige kering met zijn enorme sluizen, je energie.

Op teletekst las ik over de vele ‘foute’ files richting de stranden van met name Zeeland en Noord-Holland. Zelfs de boulevard van Vlissingen werd als verboden gebied verklaard. Alleen fietsen was daar toegestaan.
Vanmiddag toch even polshoogte genomen en reed mijn lievelingsroute naar ‘Neel’.
Net voor de oprit stond het bovenstaande bord.
Op de foto zie je dat iedereen zich braaf aan de tekst hield.
De eerste dam over, langs het Topshuis en vervolgens richting Noordzeestrand bij Neeltje Jans.

En toen ging het fout.

Het leek wel hoogzomer á la 2019 en eerder! Nog even een blik op het Noordzeestrand en ja ……. de auto’s stonden er niet voor niets.
zeemist en waas

**************

do 21 mei 2020: nr 192

NS EN VRIJ REIZEN
In februari stuurde ik de NS een mail met de vraag over onze gekochte ‘vrije reisdagen’.  Om de twee maanden moet er één ‘opgemaakt’ worden. Doe je dit niet dan heb je pech, want hij is alleen geldig van b.v. februari t/m maart. Daarna april/mei etc.
Corona gooide hier uiteraard ook wat roet in en kregen we allemaal te horen dat we niet meer ‘zomaar’ met de trein mochten reizen.
Een  goede en begrijpelijke maatregel!.

Dat we wel voor de reizen betaald hebben en niet mogen reizen is toch wel een puntje en daarom vroeg ik in de mail of iedereen zijn ‘vrijreisgeld’ terug kon krijgen voor de tijd van de coronamaanden.
Ik kreeg helaas geen antwoord. Alleen een bedankje voor de mail en dat ik binnen …. dagen bericht zou terug krijgen. Het kon mogelijk iets langer duren i.v.m. de corona.

Gisteren kwam er dan toch een soort antwoord op mijn vraag. Men had nagedacht en besloten dat alle gemiste vrijreis kaarten nu t/m 31 december geldig blijven.
Met een beetje geluk kunnen we later dit jaar alsnog een keertje ‘gezellig met de trein zonder mondkapje’.

**************

do 21 mei 2020: nr 191

SUPERS
Mijn stukje nr 189 over  de AH verdient vandaag een ‘Bonus’😉.
Het viel mij gisteren op dat bij de ingang van een supermarkt op een geweldige vriendelijke wijze de klanten worden binnengehaald. (Dat we geen koffie kregen uitgereikt was wel een min-puntje.😉)
Maar eenmaal binnen, trok vrijwel niemand zich meer aan van de anderhalve meter. Dit komt doordat de supermarkten een bepaalde strategie hebben om hun handel te verkopen. (Vorige week ging daar een speciale tv-uitzending over marketing.) Iedereen stort zich meteen op het groente en fruit blok. Een kermis met botsauto’s is er niets bij.

Daarom een ander voorbeeld.
Ook wel eens bij Ikea geweest? Of bij een tuincentrum? Waaraan ergert u zich het meest?
Juist, aan de verplichte route die je moet lopen om naar de kassa te lopen en je mag beslist niet van het pad af. In dergelijke zaken is er vrijwel nergens een soort ‘ontsnappingsdeurtje’ dat je wèl eerder bij de kassa brengt.

Nu we met z’n allen toch door een bittere pil van anderhalve meter moeten doorbijten, zou het niet onverstandig zijn om voorlopig alle supermarkten om te bouwen als de genoemde voorbeeldzaken. 

Natuurlijk is dit enorm moeilijk voor alle supers, maar we moeten allemaal water bij de wijn doen. Maak desnoods paden van drie meter breed en het belangrijkst is TIJDELIJK ‘minder keuze van het assortiment’.
Bijvoorbeeld: Geen zes verschillende soorten boter, maar keuze uit drie en waarvan altijd eentje van het huismerk. De doorstroming zal dan ook veel beter zijn, want niemand hoeft meer te zoeken.

Het lastige is dat supermarkten contracten hebben afgesloten met allerlei leveranciers. Die zullen ze tijdelijk moeten teleurstellen, maar met een goede reclame campagne houden ze iedereen op de hoogte dat er volgende week ‘een Hinneken-week en Bocelli-week’ is (bewust verkeerd geschreven). Maar deze week moet men het doen met Koma-boter en Krols-bier.
Als verschillende supermarkten een beetje gaan samenwerken – dit hoort immers bij corona – en iedere week andere ‘weken’ hebben dan krijg je ook nog eens een verspreiding. Houd je nu eenmaal van ‘Bocelli-boter’ dan kan je in die week alleen maar bij de ‘MIN’ terecht. Wil je echt alleen maar ‘HINNEKEN-bier’? Tja, dan zit er niets anders op dan dat je in die week naar de ‘HA’ moet.

Wie durft!

**************

wo 20 mei 2020: nr 191

PAAIEN EN OPLEGGEN
Als oud-leraar volg ik regelmatig de corona-maatregelen die betrekking hebben op het onderwijs. Tot nog toe alleen maar lof voor de regering, maar ook ik twijfel nu toch een heel klein beetje aan de ‘oplegging’ voor de scholen die begin juni gaan starten.
Voor het gemak een bericht dat ik vanmiddag van Teletekst haalde:

Scholieren die binnen een straal van 
 8 kilometer van hun middelbare school  
 wonen,moeten lopend of fietsend naar   
 school komen.Ze kunnen zich ook laten  
 brengen en halen door hun ouders.Het is
 uitdrukkelijk niet de bedoeling dat ze 
 het openbaar vervoer nemen,zegt de     
 VO-raad voor het voortgezet onderwijs. 
                                        
 Schoolbesturen kunnen leerlingen die   
 geen fiets hebben er tijdelijk een     
 lenen,suggereert de VO-raad.           
                                        
 Voor leerlingen voor wie het ov de     
 enige optie is,moeten scholen afspraken
 maken met de regionale vervoerders.Die 
 afspraken gelden dan vanaf 2 juni,als  
 de scholen opengaan,tot de vakantie.

De dag ervoor hoorde heel Nederland dat vooral de jongeren ‘het zo goed hebben gedaan’ en wordt het de hoogste tijd dat er iets terug gedaan wordt en “Kom maar op met jullie ideeën!” 
Het teletekstbericht laat eigenlijk iets heel anders zien. Er worden direct nieuwe maatregelen gesteld over het vervoer naar de scholen.
Als er nu iets is wat er in het Coronatijdperk niet echt vlekkeloos verliep, waren toch echt de opstandige jongeren die de maatregelen letterlijk,  figuur en daadwerkelijk in twijfel trokken.
Jongeren zijn best ‘slim’ in het bedenken van het vinden van de mazen in het net. Weten ook dat handhaven veel geld en mensen kosten en dat daardoor handhaven mooi klinkt, maar niet altijd goed uitvoerbaar is.
Ook nu zullen er jongeren zijn die een oplossing gaan vinden om te bewijzen dat de nieuwe maatregel voor hen niet geldt.

Voor de 2e Wereld Oorlog liepen mijn vader en schoonvader tientallen km van ’s Gravendeel en Papendrecht om in Dordrecht naar hun school of werk te gaan en ’s avonds dezelfde afstand weer terug.

Er was niet anders, dus je had het maar te doen.
‘GEKKENWERK’ zeggen we nu!

Anno Corona 2020 moeten de scholieren voorlopig gaan lopen of fietsen als ze binnen een straal van 8 km van hun school wonen. Geen fiets of heb je platvoeten? Volgens de VO-raad moet het mogelijk zijn om dan een fiets te regelen (Om meteen door de open deur te rijden.😉 )
Treinconducteurs en stewards zullen helemaal gek worden van het controleren, want met een OV-kaart voor je dagelijkse ritje van b.v. 2 km naar school ga je toch niet fietsen? 
Als de ‘nieuwe normale zwartkijker’  zie ik ook de enorme rijen met fietsers de fietspaden bestormen en met z’n 3-en naast elkaar en – met een veelvoud daarvan –  achter elkaar de weg naar school banen. ‘Anderhalve meter?’
“Ja meneer de opsporingsambtenaar, we zijn allemaal van dezelfde schoolfamilie. Dus het mag!
Wilt u soms ook mijn routeplanner even controleren? Wat? Moet het speciaal van de ANWB zijn? In welke wet staat dat? Is die wet al door de 1e Kamer?”

Kortom: Het klinkt mooi, maar ik heb zo’n vermoeden dat er nog voor juni nieuwe veranderde maatregelen komen.

NASCHRIFT:
Ik weet niet of de Nederlandse Spoorwegen een grote paplepel heeft gehad om in de melk te brokkelen. Ook niet of de genoemde maatregelen zijn genomen omdat er te weinig mondkapjes zijn. Ik weet wel dat de rijwielbranche op dit moment gouden tijden doormaakt. Die wrijven zich heerlijk in de handen.

**************

wo 20 mei 2020: nr 190

KLUSSEN MET LEZERS (deel: Heel veel)

In stukje nr 188 schreef ik al over de ‘opdracht van vandaag’. Natuurlijk beloofde dit al bij voorbaat een enorm ‘succes’ te worden.
Dit, omdat ik meestal nog voordat er geschilderd kan worden, al onder de verf zit. Het begint al bij het openen van het blik en het overgooien van de verf in een bak – in dit geval een emmer- .
Van blik naar emmer gaat me tegenwoordig blijkbaar beter af, want wonderwel morste ik dit keer niet.
Één liter kassenwit moet je verdunnen met twee liter water en dan goed doorroeren.
Juist, nu ging het weer als van ouds! Als je namelijk te hard doorroert, klotst de verf zèlfs over een tien liter emmer😉!
De schade bleef redelijk beperkt en ik kon het dak op. De ladder tegen het dak en met de emmer – inclusief roerstok – naar boven. (De roller aan een stok gooi ik meestal al op het dak.)
Volgens traditie zet ik vanaf de ladder de emmer met kassenwit op het dak. (De laatste treden op de ladder om echt op het dak te komen, zijn met twee handen toch veiliger.) Helaas bleef ik met mijn rechterarm achter de roerstok hangen en werd de roerstok – vanuit de emmer – ‘gekatapulteerd’. De stok met verf vloog de lucht in, richting de persoon die nog steeds met één hand op de ladder stond. 

Enfin, de ‘schmink opdracht’ zat er ook weer op! Maar behalve mijn gezicht kregen ook mijn broek en jack een gezonde witte kleur.😉
Ach, je moet er even overheen en als je eenmaal ‘aan de rol’ bent, dan is het eigenlijk een karweitje van 45 m2 binnen het uur. (Het schoonmaken van mijn benen en sandalen inbegrepen.)
Grappig genoeg kreeg ik na de klus twee foto’s van onze buren. (Ik had eigenlijk verwacht dat ze het nummer ‘Kom van dat dak af!’ zouden komen zingen.
Maar goed, je kunt niet alles hebben!😉

**************

wo 20 mei 2020: nr 189

AH! ZO WERKT DAT!
Mijn vrouw was er al eerder mee thuis gekomen. Ik bedoel nu niet de boodschappen die ze hier bij de dichtstbijzijnde supermarkt van Burgh-Haamstede haalt, maar de manier waarop je de winkel van Albert Heyn in en uit kan/moet.
De super is vorig jaar prachtig verbouwd en heel ruim opgezet. Maar tijdens het bedenken van de verbouwing is er niet lang genoeg nagedacht over een mogelijk coronavirus.
Het vakantieseizoen voor de Zeeuwen is nog steeds niet begonnen, maar voordat ik er over wilde schrijven, wilde ik toch ook zelf het één en ander ‘ervaren’.

Om heel eerlijk te zijn, ik moest er eigenlijk een beetje om lachen.
Ik waande me zo’n 43 jaar terug in de tijd toen ik met mijn vrouw op het Griekse eiland Kos landde. De aankomst/vertrekhal bestond merendeel uit enorme doeken die de zon tegen moesten houden voor de toeristen. Het was in onze ogen BIZAR!
Bij de AH geen doeken, maar een afdakje waar normaal gesproken de fietsen stonden. De twee in-en uitgangen waren gehalveerd. We moesten allemaal via dezelfde ingang ……. er in😉. En via de andere ingang mocht je er nu uit!
In eerste instantie: SLIM!
Onder het enorme lange afdak waren anderhalve meter strepen en bij de draaideur kreeg je een schoongemaakt karretje en een vrolijke begroeting aangereikt. Mooier en klantvriendelijker kan het eigenlijk niet.
Eenmaal binnen door de klapdeurtjes een GROTE verbazing! Iedereen moest groente en fruit en eigenlijk leek het daar een soort kermis en dan alleen bij de botsauto’s.
Voor het bier – mijn oud-collega, meelezer en bijna buurman is in aantocht 😉 – kan ik gelukkig doorrijden en afrekenen.
Winkel uit en toen …….. ja, wat nu! Mijn fiets stond aan de achterzijde, maar het karretje moest helemaal naar de andere kant.
Twee overwegingen:
1. karretje bij de fiets leegmaken en het gekochte in de fietstas doen
2. karretje met de spullen naar de ingang brengen en daarna de spullen in een tas stoppen en sjouwend terug naar je fiets lopen

De eerste optie is niet zo slim, want je laat de fiets met alle boodschappen onbeheerd achter. Zeker als je alleen bent is dit geen optie. Kom je terug en je tassen zijn ineens leeggeroofd dan heb je een probleem.
Het ligt dus voor de hand dat je voor optie twee kiest. De kans is dan vele malen groter dat je de gekochte spullen echt thuis kan brengen.
Omdat ik een hekel heb aan zware spullen sjouwen (ook vanwege mijn kapotte meniscus en lage rugpijn) heb ik voor optie 1 – met bonus😉 – gekozen.
Spullen in de fietstas en goed gekeken hoe ik het karretje met mijn fiets naar de andere kant van de winkel kon brengen.
Natuurlijk liep het wat ongemakkelijk en dit zag één van de medewerkers toen ik de bocht om kwam. “Lastig hè!Het is nu eenmaal niet anders meneer, wij kunnen er ook niets aan doen!” klonk het met veel medelijden😉.
“Nu wel lastig, maar de volgende keer niet meer hoor!”
“Hoe zo? Heeft u dan een oplossing?”
“Ja, maar alleen voor mezelf en die ga ik nu (nog) niet verklappen.”
Er stonden vraagtekens in de ogen van de medewerker toen ik het terrein af fietste.
Ik verheug me nu al op een volgend bezoek aan AH. In mijn fietstas zit nu standaard een ‘spin’ die ik aan mijn fiets en winkelwagentje koppel.
simson_spinbinder_met_veiligheidsklem_zwart_groen_64887

**************

wo 20 mei 2020: nr 188

POEZENSLAAPJES
Niet alleen de mens heeft last van ‘iets’ dat ervoor zorgt dat je de eerste nachten in een andere omgeving niet lekker slaapt. De één stapt aan de verkeerde kant van het bed uit en stoot van alles wat hij maar kan stoten en de ander ‘kan zijn plekke’ niet vinden.
Poezen hebben waarschijnlijk ook zo iets. Althans één van onze poezen. Sinds afgelopen zondag was ze om half zes met de eerste vogels op en liet dit ook meteen merken door enorm te gaan ‘schreeuwen/janken/krijsen/mauwen’. (De Heilige Birmaan heeft veel meer geluiden.)
Vandaag zou ik dat minder erg vinden, want ik wilde al heel vroeg het dak op voor de zon erop zou komen. Het zwarte bituum verf ik ieder jaar met kassenwit.
En uitgerekend vandaag houdt het beest zijn bekkie en werd de ontwaaktijd verlegd naar half acht.
Alleen de zon lachte zich rot!
sdr

**************

di 19 mei 2020: nr 187

ONDERZOEK
Vanmorgen las ik een appje van een hele goede kennis. Er stond een link in naar een corona onderzoek van het Erasmus Universiteit Rotterdam. De leeftijdcategorie waarin ik me op dit moment bevind mocht helaas niet mee doen, maar heel veel anderen wel. De blog wordt door veel mensen gelezen en de kans is dan best groot dat er op deze manier meer deelnemers aan het onderzoek mee willen doen.
Dit volgens het principe: ‘Nooit geschoten is altijd mis.’

Natuurlijk heb ik wel even naar de link gekeken en echt, ik denk dat het de moeite waard is om hier aan mee te doen.

Ik ben de hele goede leuke en aardige -voor jullie – naamloze kennis 😉 heel dankbaar dat ik via deze weg de link kan doorgeven.
Meedoen is immers in het belang van iedereen!
Klik hier

**************

di 19 mei 2020: nr 186

ONTSMETTELIJK MOEILIJK
Dat je overal naar binnen mag met een ontsmet karretje, weten we nu onderhand wel. Maar soms toch ff niet. Hier in Zeeland moet je echt eerst goed lezen hoe je de winkel in mag. Zo kwam ik er vanmorgen achter dat ik gewoon een winkelwagen kon pakken en diende ik na mijn speurtocht in het tuincentrum het karretje te ontsmetten.

**************

di 19 mei 2020: nr 185

IN DE WACHT
Gisteren schreef ik over mijn hernieuwde ‘afstandsbediening ervaring’ met de KPN. Ook dat ik genoeg tijd had om minimaal een kwartier in de wacht te moeten zitten. Er stonden namelijk voldoende items op de voorpagina van de krant om op te reageren.
Ik stuurde in die tijd drie reacties en één ervan stond vandaag in het AD.
Het betrof mijn reactie over het telefoongebruik in de auto. Waar ik overigens nog iets aan toevoegde. In het dagelijks leven fiets ik van A naar B en weer terug en dan zie ik met mijn eigen ogen wat er op de fiets allemaal fout gaat. Met name de ‘jongeren’ hebben op de fiets steeds meer lak aan de opgelegde regels over het smartphone gebruik.
In mijn reacties schrijf ik bijna altijd ook een ‘meedenker’ mee. Kritiek uiten is heel makkelijk, maar ik voeg er graag ook iets positiefs aan toe.
En juist die toevoeging heeft het blijkbaar gedaan om gepubliceerd te worden. En echt, ik verzon hem hier ter plekke! In Zeeland, op de bank en wachtend op mijn beloofde KPN-medewerker.

Een totaalverbod lijkt mij de enige remedie
Je kon erop wachten! Erger kan gewoon niet! Er is ook te weinig handhaving om ook nog eens de fietser te blijven volgen die steeds meer met het apparaat in hun hand door het leven fietst. En ik maar roepen: ’95 euro is best veel geld!’ (Ik ben er overigens mee gestopt). Misschien is het nu de hoogste tijd voor een totaalverbod voor de mobiel in de auto. Misschien is dit een idee. De mobiel zou in de auto gebouwd moeten worden en is alleen met stem ‘bestuurbaar’ . Zodra je de auto instapt, worden alle andere mobiele nummers geblokkeerd. Iedere auto heeft zijn eigen mobiele nummer. Voor de steeds meer mobielende fietsers zou ik het niet meer weten. Vooral de jeugd heeft lak aan de regel dat je het ding niet in je hand mag hebben. Een uitvinding als: ‘Als je op het zadel gaat zitten, schakelt de mobiel zichzelf uit’ – ik verzin hem te plekke – moet ooit ook mogelijk zijn. (Maar misschien gaan ze dan gewoon op hun bagagedrager zitten.).                                      (foto AD)a289551629i0008_max1024x

**************

ma 18 mei 2020: nr 184

HULLIE UIT DOETINCHEM
Het leuke van een camping is dat je vrijwel de hele dag buiten bent. Dat je niet alleen op de wereld bent en dat je veel makkelijker met iemand een praatje kan maken en ook op anderhalve meter.
In elk laantje – er zijn er 7 – lezen campinggasten regelmatig mijn ‘stukjes’.

In laantje vier heb ik een dag geleden een aantal Griekse zaadjes van de ‘Fatsia’ gedoneerd. Een plant die na één nachtvorst zelfmoord pleegt. Als je dat van te voren weet is het niet erg als je ook weet dat je – mocht hij aanslaan – gedurende de groeiperiode iets heel moois in je tuin hebt staan en je – als het tegen zit😉 –  de hele buurt voor je tuinhekje hebt staan. De plant heeft prachtige handvormige rode bladeren, die wel 60 cm breed kunnen worden en krijgt ook bloemen in een tros.

De donatie ging naar een stel oud-Dordtenaren die mijn stukjes ook lezen en tegenwoordig in Doetinchem wonen. Beiden houden van humor en hebben groene vingers. Ze voorzien de campingingang ieder jaar van fleurige blikvangers. Vandaar, dat ik de bijzondere zaadjes ook aan hen wilde geven.
Vandaag had hij geen groene vingers, omdat hij een gedeelte van zijn houten schuurtje van een nieuwe laag ‘Kreta blauw’ had voorzien. De kleur van zijn vingers laat zich raden natuurlijk.😉
Ik vertelde over ons schuurtje. Leuk, toen het werd gezet, maar na jaren kregen we ieder jaar te maken met ‘scheefgroei’, schimmel en houtrot. Dat ik zo vreselijk de schurft heb aan schilderwerk en dat ik nu, door een zelfbedachte truc, van het schilderen af ben. Een deur verven, dat lukt we nog wel met een rollertje.
We wandelden naar ons stekkie en ze vertelde terloops dat ze – dankzij de blog – best veel over mijn ‘klu(n)skunde’ wist en dat ik nooit over mijn vrouw schreef en het eigenlijk ‘ik-verhalen’ zijn.
Dat beaamde ik, want alleen ik maak dit allemaal mee en kan daarom ook met de nodige zelfspot schrijven. Verder vermoedde ze, dat al dat geschrijf, me veel tijd zou kosten. 
Dit laatste moest ik ontkennen. Ik ‘rag’ in één keer door. Het is alleen lastig dat ik in een wit tekstvak moet typen en pas mijn typefouten eruit kan halen als ik het online heb gezet. Blijkbaar lees ik met een groene achtergrond niet – of minder -over mijn fouten heen.

Bij ons schuurtje aangekomen kreeg ik een pluim en een bekentenis. Mijn kluswerk was heel goed gelukt en het was op termijn ook een leuke eyeopener voor een ‘ander schuurtje’ elders op de camping😉.
De bekentenis was lief en eerlijk:”Ferry, ik lees niet iedere dag je stukjes hoor, maar vanavond ga ik er weer even voor zitten.”
LOL! Ik heb zo het idee, dat ik dit stukje speciaal voor hen heb geschreven.

Morgen maar even checken😉

**************

ma 18 mei 2020: nr 183

OVER SNOERTJES EN ZO
Vandaag was er weer een klusdag. Boren hoefde vermoedelijk alleen met een boortje met zo’n scherp puntje.

Regelmatig heb ik hier ‘overlast’ van de aardlekschakelaar die eruit knalt als ik buiten aan het werk ben.
We hebben een hele goede buitenkabel liggen met contactdozen, maar als deze amateur klusser iets moet doen dat gaat er wel eens wat mis. Niet meteen, maar het gebeurt nog wel eens dat ik een kabel van b.v. het zwembad of vijverpomp niet goed genoeg heb geïsoleerd of dat ik er met een spa doorheen ga, bij een ander karweitje.
Vandaag ging ik voor nieuw en beter.
Ik maakte een nieuwe contactdoos voor twee stekkers. Ik had nog een ‘wandgeval’ liggen van onze woonkamer in Dordrecht. De doos zou helemaal ‘overdekt’ worden dus er kon echt geen spa of een spat water meer doorheen.

De nieuwe kabel sloot ik aan in het nieuwe dubbele stopcontact (aan de verkeerde) contactpunten) en daarna stak ik de gegoten stekker in een test stopcontact.
WHOEM!!!!
Ik kende dat geluid maar al te goed en haalde braaf de stekker uit het stopcontact  en liep naar de aardlekschakelaar. Huh? Ik heb nog steeds geen stroom!
Ook nu wist ik hoe laat het was en haalde een bepaald sleuteltje op. Ja hoor, in de campingmeterkast zat één schakelaar niet helemaal horizontaal. Natuurlijk was die van ons en het stroomprobleem was (voorlopig) opgelost.
Ik moest nu al het ducttape van mijn zelfontworpen contactdoos halen om uiteindelijk maar naar mijn allerbeste Duitse over-nachbar om raad te vragen. Bij hem is goede raad nooit duur. Meestal kost het hem geld, want binnen tien minuten was mijn kast ‘fertich’.
Wat bleek! Ik had de blauwe en de bruine stroomdraad aan de verkeerde schroefjes bevestigd. Ik had ze aan de klemmetjes – voor in de muur – bevestigd en die zijn blijkbaar met elkaar verbonden met als gevolg: “WHOEM!!!”

Elektra project 1 was klaar en project 2 diende zich aan. Ik moest een nieuwe kabel bevestigen naar een watervaste kabelprikker met vier aansluitingen.
‘Nachbar’ vond het veiliger dat ik toch maar een andere kabel zou nemen. De kabel die ik eigenlijk wilde gebruiken was volgens hem niet bestendig genoeg om bijvoorbeeld een elektrische pan te laten draaien.
Hij haalde een enorme kabel uit zijn schuur en ja, die was wel wat dikker. Aansluiten kon niet op de oude contactdoos dus kwam er uit hetzelfde schuurtje een buitencontactdoos en eveneens een watervaste geaarde stekker.
Na een half uur kon de spanning erop. De spanningsmeter gaf geen stroom aan en op dat moment kon ik me ook weer eens nuttig maken.
Ik had namelijk ook zo’n ding.
OEPS! Ook mijn meter zag geen spanning. “Was het weer een geval van een ‘aardlekje?”
Nee, gelukkig niet, want even later draaide de vijverpomp en wisten we beiden dat onze spanningsmeters aan vervanging toe waren.
En zo werd er spontaan een nieuw projectje ‘aangeboord’. Een ritje naar de Praxis.
Ik voelde me best wel bezwaard en was blij dat ik voor onze Duitse ‘Nachbarren’ iets kon terug doen.
Ze kunnen nu tenminste ‘die Zeitung’ op hun lapton lezen.😉

**************

ma 18 mei 2020: nr 182

DIGITENNE (vervolg: zie ook nr 180)
Ik vond het prima om ruim een kwartier in de wachtrij te moeten bij de KPN. Ik had de krant om te lezen en alleen al op de voorpagina stonden items die de moeite waard waren om op te reageren.
De tijd vloog voorbij en na zo’n 20 minuten kreeg in zelf even de tijd om mondeling het één en ander te spuien. Bij zo’n callcentrum krijg je nooit dezelfde mensen te spreken. Ten eerste, omdat je eerst een computer te ‘spreken’ krijgt en ten tweede word je daarna – indien wenselijk –  doorgestuurd naar medewerkers elders in het land.
Dit keer kreeg ik een alleraardigste dame uit het hoge noorden.
Ik kan het dan nooit laten om meteen te raden of het ‘Friesland calling’  is. Had ik bij de Staatsloterij maar zoveel geluk. Het was weer Bingo!
Ze vond mijn verhaal geweldig en ook ‘een beetje dom’ van KPN.
Omdat ik vertelde dat ik toch echt wel een DIGITENNE afstandsbediening op de camping wilde hebben, vroeg zij het campingadres. Dan werd het apparaat binnen twee dagen opgestuurd.
De dame vond het grappig dat zij een vriendin heeft die ook uit Dordrecht komt en na jaren naar Burgh-Haamstede verhuisde. Wat een toeval!
Mensen die mij iets beter kennen zullen nu gedacht hebben: ‘En dan komt nu het volledige adres van die vriendin in Burgh-Haamstede’.
Nee dus, ik kon me inhouden, maar de vraag zat wel op het puntje van mijn tong.😉

In ieder geval heb ik nu wel een fijn gevoel over een goede afloop en dat het ding woensdag hier wordt afgeleverd. Kan er dan niets meer fout gaan?
Mwah, misschien zijn er meer gasten die ‘Visser’ als achternaam voeren en per ongeluk ook in de brievenbus van de camping keken.

**************

zo 17 mei 2020: nr 181

IK BEKEN
Ik schaam me echt niet als ik hier schrijf dat ik de afgelopen ‘Boer zoekt vrouw-periode’ heb doorgeworsteld. Natuurlijk had ik de tv uit kunnen zetten, maar ergens hoop je dat er toch iets leuks te zien was.
Tevergeefs en ik was dan ook heel blij dat de uitzendingen erop zaten.
Toch zit ik nu weer te kijken en ja, ik word er zelfs blij van!
Yvonne bezoekt de komende tijd de ‘inmiddels wat oudere boeren die hun vrouw zochten’. Duizend maal leuker dan de afgelopen editie.

**************

zo 17 mei 2020: nr 180

DIGITENNE
Twee weken geleden kwamen we er achter dat bij de nieuwe digitenne overeenkomst de afstandsbediening kapot was. In Dordrecht belde ik de klantenservice.  De computerstem, die mij blij vertelde dat ik geheel gratis recht had op een nieuwe afstandsbediening, vertrouwde ik niet zo en daarom wachtte ik netjes op mijn beurt totdat ik een medewerker aan de lijn kreeg. Ik wilde er zeker van zijn dat ik echt een digitenne afstandsbediening zou krijgen. De medewerkster overtuigde mij en vertelde me dat ik over twee dagen de afstandsbediening thuis kon verwachten.
Ik had een binnenpretje, want ergens vermoedde ik dat ik dadelijk twee apparaten zou krijgen.
Twee dagen later lagen er twee afstandsbedieningen in de brievenbus. Weliswaar griezelige lange pakketjes, maar ik had ze!
Vanavond uitgepakt en ….. pffffffff, twee dezelfde verkeerde afstandsbedieningen voor een gewone tv ontvanger.

nor

**************

zo 17 mei 2020: nr 179

HEEL HOLLAND FIETST
We zijn weer terug in Zeeland en dat hebben we geweten. Weinig ” Eenzame fietsers die krom gebogen met hun hoofd op het stuur tegen de wind een weg banen!”
Ik geef het grif toe, het was echt prachtig weer  voor een heerlijke fietstocht. Maar om nu constant de hele weg voor jezelf te houden is best wel asociaal.
Het leven van een brommobielen wordt er echt niet gemakkelijker op tijdens de corona.
Secondair rijden heeft zijn charmes, maar als ook de wielrenners en de mountainbikers van dezelfde weg gebruik maken dan wordt het echt naar.
Het pruttelgeluid van de ‘broembroem’ zijn de tweewielers niet gewend en blijven gewoon naast elkaar rijden. Ik heb een hekel aan de claxon, dus nader ik zo’n groepje in ‘tijgersluipgang’. De wielrenner met de grootste oren kijkt dan meestal het eerst achterom en gilt vervolgens zijn peloton naar een waaier. Pas daarna kan ik er langs.
Één keer is nog wel leuk, maar als je zoiets om  de tien minuten moet doen wordt het toch een soort ergernis.
De sluis bij Bruinisse zat ook in de bonus en daardoor duurde de reis naar Zeeland bijna een half uur langer dan gepland.
Op de camping heerste een geweldige rust en dat maakte alles weer goed.

**************

za 16 mei 2020: nr 178

GYROS BOUTIQUE
Mijn vrienden van Grieks Mediterraan restaurant AMMOS hopen in juli hun tweede zaak te kunnen openen op de hoek Visbrug/Voorstraat en naast de Vietnamese Loempia-man Tran.
Een kleine maand geleden zag de zaak er gestript en troosteloos uit, maar er is in de tussentijd enorm hard gewerkt. Helaas zit het met de aanvoer van o.a. keukenapparatuur tegen en blijft het spannend of de zaak in juli open kan.
De timmerman heeft enorm veel werk verricht. De contouren van o.a. de bar (wat een werk met al die kleine stukjes hout!!!), afzuiging en de muren zijn al te zien.
De barkrukken, die op de benedenverdieping komen, zien er prachtig uit en zitten zo vreselijk lekker!!!! (Als je komt afhalen bij de zaak op de Groenmarkt
mag je – als je het vraagt – misschien wel  even proef zitten😉.)

Op de bovenverdieping valt meteen de enorme de loungebank op. Boven de bank hangt een enorme verrassende foto (drie keer raden😉). Je kunt heerlijk chillen met een pita gyros of met één van de vele andere Griekse gerechten.
Tegen de witte wanden komen mooie posters van de gerechten. Kijk je naar beneden dan heb je zicht op o.a. het ‘Griekse terras’ met een vleugje ‘Vietnam’
😉.

We hebben het ook gehad over een verrassende opening. Maar voorlopig moet Ammos het nog even doen met de bestel-en bezorgservice.
Groenmarkt 82, 3311 BE Dordrecht
Telefoon: 078 613 3200

Website voor meer info: http://www.restaurantammos.nl

**************

za 16 mei 2020: nr 177

OVER KORTE BROEKEN EN ‘HET LICHT’ ZIEN
Ik ga even naar de stad en kleed me warm aan, want de app zegt dat de gevoelstemperatuur 7 graden is. Het verraderlijke zonnetje zegt dat het veel warmer zou kunnen zijn. Ik trap er (gelukkig) niet in. Op de Noordendijk passeer ik ‘vreemde mensen’ (in mijn ogen), die in korte broek en met een koude wind tegen, ook naar de stad gaan. Er zijn ook fietsers die in een t-shirt op de fiets zitten. Bij het verkeerslicht Noordendijk/Oranjelaan staan zeker twaalf fietsers gezellig ‘dichies’ bij elkaar te wachten op ‘groen’.
In mijn ogen hebben ze beslist ‘het  licht’ niet gezien! Van afstand bekijk ik het tafereel aan en vraag me af wat er maandag weer in de krant zal staan over ‘de versoepeling’.

**************


za 16 mei 2020: nr 176

GATEN BOREN
Als je veel gereedschap hebt en ook nog gereedschap ‘krijgt’ via via dan is het soms leuk om te kunnen zeggen dat je gereedschap genoeg hebt. Maar toch heeft elk voordeel een nadeel.
Voor mij als niet-klusser met teveel gereedschap is het best moeilijk om het juiste gereedschap te gebruiken.
In dit geval gaat het over het boren van een paar simpele gaatjes om een paar planken op een ouderwets metalen stoeltje voor buiten te bevestigen.

Volgens mijn eigen beschrijvingen heb je daarvoor houtboren en metaalboren nodig.  Ter info: ‘Je hebt beton-hout-en metaalboren’.
Omdat ik de planken met een schroef en moer wil bevestigen is de dikte van de boor afhankelijk van de dikte van de schroef en dan ietsje groter, zodat de schroef erdoor kan.
Voor mij is het GROOTSTE probleem om de juiste boor voor het hout en metaal te vinden.
Ik stel de volgende vraag aan mezelf:”Waarom heeft iemand nu nooit eens bedacht dat een metaalboor een andere kleur heeft dan de andere boren?”
Betonboren zijn zilverkleurig, maar de andere twee soorten boren lijken zoveel op elkaar! Ja, een houtboor schijnt zo’n vlijmscherp puntje bovenaan te hebben. Maar hoe zit dat met botte houtboren en dus zonder zo’n puntje? Een botte houtboor lijkt ineens op een metaalboor!
Enfin, ik moest acht gaten boren door hardhout en acht gaten door het metalen frame van het stoeltje.
Eind resultaat en evaluatie:
In totaal – inclusief voorboren met wel of niet de juiste boortjes – verpestte ik 2 metaalboren en 3 houtboren (of was het nu andersom) en verloor ik een stuk of 8 ringetjes in het grind.
De twee planken zitten vast, maar niet echt recht, omdat de gaten in het metaal niet correspondeerden met de puntjes die ik met de houtboor – denk ik – achter liet.
Maar o, wat ben ik weer trots en wat hoop ik dat er ooit iemand iets leuks verzint om al die soorten boren een kleurtje te geven en bovendien sterker te maken – alle verpeste boren braken af of werden vreselijk bot – .
Het is nu wachten op de stuurman die dadelijk toch zegt dat de twee bovenste latjes eigenlijk niet staan en dat ook daar iets anders tegenaan moet.
Ik heb nog wel hout, maar gelukkig even geen boortjes – en zin – meer.😉

dav

**************

vr 15 mei 2020: nr 175

NOSTALGIE
Gisteren de kringloopwinkel verblijdt met zes plastic tuinstoelen die al jaren ongebruikt in de schuur stonden. Ook een 40-tal Griekse boeken die  weg moesten omdat ik de meeste info voor de Vakantiebeurs toch online haal.
Het waren voornamelijk boeken die ik in groep acht gebruikte voor mijn Griekse geschiedenislessen. En zo verdween toch een stukje nostalgie uit mijn leven.
Dankzij ‘de verhuizing’ kon er vandaag echt opgeruimd worden. De schuur werd leeggehaald en werd opnieuw ingedeeld. Wat heeft een mens toch veel gereedschap!!!!!  (En je gebruikt het zelden!!!!!)

Vanmiddag tevergeefs één van mijn vrienden trachten te helpen met het overzetten van filmpjes van een handycam Video 8 naar de PC.
Het werd dus ‘tevergeefs’. Het speciaal daarvoor aangeschafte apparaat met software wilde maar niet zeggen dat er een nieuwe verwisselbare schijf te zien was.
Vermoedelijk is de camera te oud voor de nieuwe software.
Ik bedacht een andere truc, maar dat zag hij niet zitten.
Ik liet de camera de beelden op de tv draaien en met mijn fotocamera ‘filmde’ ik de beelden vanaf de tv.
Ik moet eerlijk zeggen dat het resultaat echt geweldig was. Als de ramen geblindeerd zijn dan heb je perfect beeld zonder weerkaatsing.
Maar om honderden filmpjes, van minimaal een uur, te moeten filmen, zag hij niet zitten. Het filmen kan natuurlijk vanaf statief, maar je moet al die tijd ook je mond houden en er mag niemand bellen en op visite komen.
Ik vermoed dat dit een lastig ‘dingetje’ gaat worden. Het is echt monnikenwerk. Bovendien weet ik niet of er in een klooster uberhaubt pc’s aanwezig zijn.
Zo niet, dan komt dit project maar bij de afdeling ‘Mission Imposible!’

**************

do 14 mei 2020: nr 174

ZEEUWSE SOEPELHEID
Zojuist het bericht gekregen dat we op de camping in Zeeland weer bezoek mogen ontvangen en dat de gasten die niet tot de familie behoren ook mogen blijven slapen. Uiteraard met de inachtneming van de RIVM-regels.
Daar zal iedereen best blij mee zijn!

**************

do 14 mei 2020: nr 173

WAT EEN BAK(ken)!
‘Minder verkeer op de weg en toch meer slachtoffers!’ stond er in de krant.
De gemeente Dordrecht gaat daar blijkbaar – op de Rechte Zandweg in Dubbeldam – beslist iets aan doen! De bewoners van deze straat klagen al jaren over te snel rijden en de daarbij horende geluiden.
Daarom kwamen er afdankertje uit het Dordtse havengebied die daar niet meer nodig waren.
De ‘nieuwe’  – veel te lage bakken – gaan verloren in het landschap en vallen nauwelijks op. Automobilisten zien ze vrijwel niet en ik als fietser schrok me ook rot.

Ik stap echt niet waarom er geen situatie is bedacht – zoals op de Stevensweg – met de twee paaltjes die een soort sluis/wegversmalling zorgen en ook op een 30 km weg.

Daarom een aantal ‘WAAROMS’:
WAAROM geen hogere bakken – zoals in de Sliedrechtse Kerkbuurt – zodat je ze wel beter ziet.
WAAROM niet aan één kant van de weg, zodat het inkomende verkeer vanuit de Provinciale weg ALTIJD voorrang MOET verlenen en het uitrijdende verkeer ALTIJD voorrang heeft.
WAAROM haalt men de parkeervakken op de weg niet weg – alle bewoners hebben namelijk een parkeerplek op eigen terrein –.
WAAROM worden de bosjes niet weggehaald en creëer op die plek een fietsstrook.

Dadelijk wordt er inderdaad minder hard gereden, maar om een hele andere reden. De hulpverleners en schade-experts moeten constant de hele weg afzetten i.v.m. een ongeluk.
“Wat een bak! Lekker bezig hier in Dordrecht!”bak_LI

**************

wo 13 mei 2020: nr 172

KWANTUM SERVICE
Mijn moeder had een probleem. Van de één op de andere dag deed ineens de belangrijkste lamp in huis het niet meer. Het is zo’n hoge lamp met licht naar boven en de tweede kleinere lamp kan je in een bepaalde leesrichting zetten.
Beide lampen kun je apart bedienen en hebben een dimmer.
De grote lamp deed het niet meer en dat is nu juist de belangrijkste lamp.
Lamp vervangen, maar dat was hem dus niet. Hij bleef kapot. Ik zag ook een aantal schroefjes en op zo’n moment vragen die erom om losgedraaid te worden. “Is het nu wel of niet een zekering? Kan hij er wel of niet uit?”
Op beide vragen wisten we het antwoord niet.
Onderop de voet van het ding stond het type nummer en de naam van de lamp.
Maar ook een telefoonnummer. Ik belde naar Tilburg en kwam uit bij de leverancier die mij vertelde dat er vermoedelijk iets met de dimmer was en dat ik voor goede raad bij de winkel moest zijn. “Naar welke Kwantum mag ik u doorverbinden?”
Ik ging voor Sliedrecht. De verbinding met de mevrouw van de Sliedrechtse Kwantum hoorde mij aan en zei resoluut:”Het maakte niet uit hoe oud de lamp is. Uw moeder is vast en zeker ouder en krijgt een nieuwe. Wanneer komt u langs?”
Deze opmerking moest even indalen, maar daarna zei ik snel dat ik meteen zou komen. (Stel je voor dat zij zich zou bedenken!)
Ma:”Die lamp kan toch niet in zo’n kleine wagen!”
Ik: “Daar kun je weleens gelijk in krijgen ma!”
Gelukkig heb ik een brommobiel met de mogelijkheid om de passagiersstoel plat te maken. Hij paste er precies in!
In Sliedrecht werd ik al opgewacht en zij haalde zelfs de oude lampjes uit de kapotte lamp. Ook die kreeg ik mee!

Ik heb uiteraard de Sliedrechtse Kwantumdame heel hartelijk bedankt (Zoenen lukte niet op anderhalve meter😉.) voor de geweldige service.
Een uur later en een nieuwe lamp en extra lampjes rijker, stond ik weer bij mijn moeder op de stoep.
“Hoeveel krijg je van me?” (Ze had allang gezien dat het een hele nieuwe was.)
“Doe maar niks, ma. Het was een omruil actie.”
Vanavond kan ze naar de doos en de lampjes kijken. Het licht komt morgen nog wel.
lamp
**************

wo 13 mei 2020: nr 171

‘CUT-DAY’
Net voor de Vakantiebeurs ging ik nog ff. Daarna was het groeien geblazen. Vier maanden later was het dan eindelijk weer zover.
“Was het alvast maar een maandje verder! Het voelt nu wat ‘blootjes'”.
coupe
**************

di 12 mei 2020: nr 170

GRIEKENLAND, VOORLOPIG NIET
Vanmorgen vroeg hadden we zomaar in het vliegtuig kunnen zitten naar Santorini, maar zoals eerder vermeld, ging deze ‘vlieger’ letterlijk en figuurlijk niet op.
In plaats daarvan heb ik bij een oud-collega van het ASZ de achtertuin verbouwd.
Met het restant van het kunstgras uit onze eigen tuin, kon ik met veel passen en meten een iets andere grasmat neerleggen. Om de rest van het onkruid te verwijderen heb ik voor de methode ‘verstikken’ gekozen en legde langs de randen vijverfolie. De tuinset staat op het folie en lijkt op afstand op gewone trottoirtegels.
Ik was niet de enige die voldaan was.

Daarna door naar verzorgingstehuis Waerthove, waar ik als vrijwilliger bedankt werd voor de hulp. Het was niet alleen de dag van de verpleging, maar ook van de overige medewerkers.
Ik verheug me nu al op een lekker stuk chocolade bij de thee.dav
**************

di 12 mei 2020: nr 169

SPORTSCHOOL PROTEST
De landelijke sportscholen staken de handen inéén en lieten een paginagroot protest publiceren in het AD.
Ik ben het nooit zo eens met ‘protest acties’, maar met dit initiatief wel. Van al dat thuis zitten en werken wordt het lichaam lui en zonder corona kon iedereen daar iets aan doen, maar nu dus ‘even’ niet tot 1 september – zegt men -.
Mensen die voorheen door hun therapeut min of meer naar een sportschool werden gestuurd voor hun revalidatie, lopen niet meer op schema en vallen misschien ver terug.

Uit ervaring weet ik dat het in de sportscholen op bepaalde dagen/uren heel druk kan zijn, maar ook hele perioden niet. Ook kan men er heel makkelijk ruimte creëren om mensen op 1 1/2 meter afstand te laten sporten.
Sportscholen hebben bekwamen trainers en begeleiders ‘aan boord’. Die weten heus wel hoe je de inspectie kan laten zien dat het wel kan! Bovendien kunnen zij dezelfde maatregelen treffen als die van de contactberoepen. Dus eerst bellen voor een afspraak voor bijvoorbeeld een aantal uur. Bij elk toestel een fles met desinfecterend middel en iedereen maakt zijn eigen toestel schoon.
Alleen de belastingdienst maakt het misschien makkelijker😉.

**************

ma 11 mei 2020: nr 168

WINTERSE TEMPERATUREN MET EEN VLEUG HERFST
Twee bizarre weersomstandigheden doorstaan. De wind die sinds gisteren woedt, is mogelijk nog  harder geworden en dat betekent in deze buurt dat er veel ongemak is door afgebroken populierentakken die de weg versperren. `Helm verplicht` zou je bijna willen zeggen. De gevoelstemperatuur was slechts 7 graden en dat betekende ook dat de inmiddels opgeborgen handschoenen weer uit de kast gehaald moesten worden.
Winkels waar de deuren constant open staan, deden er goed aan om ze nu dicht te houden. In het voorjaar en met deze harde wind stikt het overal van de pluizen en zaadjes van de lindebomen.
Een mondkapje kan er ook voor zorgen dat je dergelijke kleine zaadjes niet naar binnen krijgt.😉

**************

ma 11 mei 2020: nr 167

IK DENK AAN JULLIE
Toen ik vanmorgen vroeg mijn eigen ‘luikjes’ opende, kon ik het niet laten om meteen mijn oud-collega’s – met wie ik nog steeds een warme band heb – een hart onder de riem te stoppen en ze vooral veel sterkte en plezier te wensen.

**************

zo 10 mei 2020: nr 166

AFTELLEN
Voor mijn oud-collega’s in het onderwijs is het nu een kwestie van aftellen. Morgen beginnen de scholen weer en ik verwacht best de nodige problemen (en ook leuke dingen natuurlijk).
Net voor de vakantie bood ik mijn hulp aan om in de vakantie school te helpen. Het aanbod was leuk, maar het bleef blijkbaar bij bespreken. Verder niets meer gehoord.
Morgen gaan de kapperszaken open. Dat zal ook best anders zijn! Mijn moeder zit in de wachtrij en moet nog een week ‘in de wacht’.
Voor mij is woensdag de ‘kut-day’.

**************


zo 10 mei 2020: nr 165

CODE GEEL
Buuf vroeg of ik de boel goed had vastgezet, want vanmiddag zou het gaan stormen.
Door een telefonisch misverstand bleef het raam van de slaapkamer in eerste instantie open, maar uiteindelijk ging dezelfde buuf ‘het regelen’.
Op de terugweg naar Dordrecht veel langzaam verkeer. Omdat ikmet de brommobiel daar ook bij hoor, hadden we allemaal ‘last’ van elkaar.
Bij Dreichor op Schouwen-Duiveland rook ik geen gekookte aardappelen. (Op de heenweg stond er een aardappelschuur in brand.)
Binnen twee uur was ik in Dordrecht (voordeel van wind mee) waar meteen Moederdag werd ‘gevierd’.
Ik ben benieuwd of alle weerapps elkaar wederom tegenspreken. Ook de meteorologen tasten qua voorspellingen vaak in het duister.

**************

za 9 mei 2020: nr 164

OVER GAS EN GAS GEVEN
Je merkt het echt wel. Ook hier in Zeeland wordt het onrustiger. Wij zitten vlakbij de Oosterscheldekering en dat is o.a. voor motorrijders ‘the place to be’. Voor sommigen lijkt het een ultieme sport om met zoveel mogelijk gas erop, de kering te ronden. Bij een oostenwind lijkt het wel of je dezelfde motor op de Zeelandbrug weer of nog hoort.

We hebben hier ook een sfeerhaard en die moet ook aan ’t gas. De avonden zijn best wel fris en dan ontsteken we graag het haardvuur. Dit keer kwam er niet zo veel van, want wat ik ook probeerde er kwam overal gas, maar niet door de slang om echt gas te kunnen geven. Ook ringetjes ertussen hielp niet. Gelukkig hebben ze hier een ‘Manusje-van-alles-voor-campingspullen’.
‘Vrouwtje Manus’ had al gauw door dat de drukregelaar ‘wat’ oud was en dat het hele zaakje vervangen diende te worden. Ik kreeg een speciale service, want voor 16 euro werd er een heel nieuw onderdeel voor me samengesteld. Het was nu een kwestie van aansluiten. Het aansluiten ging dit keer zonder ‘lekkage’ en kan er vanavond op de camping, gas gegeven worden zonder herrie.

Ik besef dat dit ook anders had kunnen aflopen. In dat geval hadden we gas en herrie gehad!dav

**************

za 9 mei 2020: nr 163

CONFRONTEREND
In het AD stond een artikel over de vakantielanden bij uitstek. In het kort werd er melding gemaakt hoe zo’n land denkt over een evt. ‘herstart’ van het toeristen seizoen’.
Omdat ik de krant digitaal lees en per artikel en alinea, kwam ik ineens bij Griekenland en met een foto van Santorini. Op 12 mei zouden we naar dat eiland afreizen en tevens de eilanden IOS en FOLEANDROS bezoeken. 
Het artikel had best een harde landing!
Gelukkig hadden we onze seatbells nog. (In de vorm van een voucher.😉)

**************

vrij 8 mei 2020: nr 162

DRUK EN DRUKKER
Ook in Zeeland zijn er klusjes te doen en zo ging er zeil in het vetste (letterlijk en figuurlijk) keukenkast. ‘Wie wat bewaard, heeft wat’ en zo ging het zeil van de badkamer/kattenkamer nu ook in het kastje. Buiten legde in ook wat kunstgras bij de overdekte ingang en voorzag de houten wand van een behangetje.
Dit laatste heeft wat verduidelijking nodig. De geverfde watervaste multiplexplaten waren mooi, maar na een paar jaar zag je toch dat de verf niet echt bleef ‘plakken’.
We hadden nog wat behang met steigerhout motief en weggooien kon altijd nog.

Het was passen en meten en toen het echt spannend werd, bleek dat ik verkeerd had ingemeten, maar dat ook de muizen het behang hadden gevonden. Ergens midden in de rol zaten aangeknaagde stukken en dan kom je toch te kort.
Lang verhaal kort: Ook nu is mijn beste vriend een rol ducktape. Natuurlijk bizar, maar het staat best grappig!
Of ik dat over een jaar nog zal zeggen kan ik niet met zekerheid vaststellen (Ik speel nu even de ‘klussoloog’.).
Eindhovense ‘buuf’ meldde zich voor de boodschappenservice. Na een klein uurtje kwam ze met een rot gevoel terug. Ze had zich niet prettig gevoeld bij Albert Heyn. Veel schappen leeg, maar ook veel te druk.
Kun je nagaan, heel veel campings mogen nog niet open! De trouwe Duitse gasten zijn er ook nog niet. Ik vrees dat dit een heel raar en naar ‘boodschappenseizoen’ gaat worden.

dav

**************

do 7 mei 2020: nr 161

PLUIZEN
De tandarts had een vrolijke bui, want we misten allebei een stukje van een vulling. Daar had hij wel een oplossing voor. Maar het ergste moest voor mij nog komen. Ik heb liever een gaatje dan tandsteen laten verwijderen.
Daarna koers richting Zeeland. Veel klussen te doen. De geplande volgorde kon niet doorgaan vanwege de ‘pluizen’ , die soms voor een soort sneeuwbui zorgden. De waranda moest in de beits, maar dat ging hem dus niet worden.
De wat grovere klussen dan maar eerst. De schutting is weer een stuk stormbestendiger.
Na het avondeten hield het op met  ‘pluizen’ en heb ik alsnog de waranda in de beits gezet. Daarna nog even uitrusten aan zee.
dav

**************


do 7 mei 2020: nr 160

STATION STADSPOLDER KRIJGT UITBREIDING FIETSSTALLING
Het was maar een klein berichtje in het Dordtse gedeelte van het AD, maar er is nu geld van het rijk om het aantal stallingen bijna te verdubbelen.
Nu afwachten of er niet ineens de zoveelste kink in de kabel komt.
“Eerst zien en dan pas geloven”. Maar dat het hoog nodig is, staat als een paal boven water.

**************

do 7 mei 2020, nr 159

PERSCONFERENTIE PREMIER
Toen ik gistermiddag op teletekst las wat voor maatregelen Angela Merkel in Duitsland in petto had, kon het niet uitblijven dat er ook hier in Nederland versoepelde maatregelen zouden komen.
Iets later stonden alle Nederlandse maatregelen min of meer ook op teletekst.
De persconferentie had ik makkelijk over kunnen slaan.
Maar ik vroeg me ook iets af:”Waarom wordt er eigenlijk zoveel ‘gelekt’?”


Wat mij wel opviel was dat ook nu vage uitspraken kwamen. Ik bedoel: De term ‘zoveel mogelijk’ en ‘onder de voorwaarden’ ‘als het kan’.

Ik vraag me af: “WIE bepaalt dit? Bij wie ligt de verantwoordelijkheid? Ligt dit bij de inwoners, de gemeente, het kabinet?

Toen de premier vertelde dat alle gebruikers van het openbaar vervoer verplicht zijn om per 1 juni een mondkapje te gebruiken zei hij meteen dat het kapje NIET beschikbaar wordt gesteld door de regering. “Je zult zelf iets moeten maken.”
Toen ik dat hoorde zag ik het helemaal voor me. Allerlei filmpje met en van doldwaze figuren die deze eis op een creatieve manier gaan oplossen.

Maar ik dacht ook meteen aan mijn inzending die ik een aantal weken geleden naar de redactie van het AD stuurde. Namelijk: “Zijn de vrouwen met een nekab dadelijk de veiligste inwoners van ons land?” Helaas vond men deze vraag niet de moeite waard om te melden in hun lezersrubriek.
Maar ik zal er niet van opkijken dat deze ‘dragers zonder virus’ dadelijk ineens  het straatbeeld gaan bepalen.

Voor de duidelijkheid:
Ik keek wel naar de uitzending uit respect voor de premier. Wat een baan! En hij doet het gewoon met zijn team(s) heel goed in deze tijd.

**************

6 mei 2020: nr 158

NOSTALGIE
Een aantal weken geleden werd in de krant al vroeg melding gemaakt over een bepaald evenement dat 50 jaar geleden op 6 mei HET HOOGTEPUNT van het Nederlandse voetbal was geweest. De finale van de Europacup voetbal tussen Feyenoord – Celtic in Milaan. En dat ´de cup met de grote oren´ uiteindelijk naar Rotterdam kwam.
In het huidige voetballoze tijdperk hebben we de laatste dagen kunnen smullen (als je van voetbal houdt) van de vele herhalingen en terugblikken van weleer. Ook ik voelde mij een winnaar na de 2-1 zege van de Rotterdammers!

In maart 1970 won in Amsterdam een heel leuk Iers meisje het Eurovisie songfestival. Haar naam was Dana en het winnende liedje heette ‘All kinds of everything’.dav(‘DOE MAAR’ zou voor mij later (1981) het liedje ‘Smoorverliefd’ uitbrengen 😉.)
Een dag later kocht ik uiteraard het singletje dat ik overigens nog steeds in mijn bezit heb. Na een paar dagen kon ik niet alleen van de tekst dromen.
Ik wilde haar feliciteren, maar had uiteraard geen adres. Dus ging er een ‘op goed geluk kaart’ richting Londonderry, Het adres was simpel: Dana, Londonderry, Ireland.

Uitgerekend op 6 mei kwam er post uit Noord-Ierland van ene Dana. Geen echte brief, maar wel een foto met een persoonlijk tintje.
Daarom staat deze dag nog steeds ‘vers’ in mijn geheugen.
scan Dana 6mei

**************

wo 6 mei 2020: nr 157

HET ‘BAKKERTJE’ IN BURGH
‘In de soete Suikerbol’ is echt zo’n ouderwetse warme bakker waar je ’s ochtends om zeven uur al hebt gegeten voordat je iets hebt gegeten. Alles ruikt daar lekker! En ze hebben daar toch veel heerlijke dingen!

In coronatijd is dat niet anders, maar er is wel een verschil. Het piepkleine winkeltje heeft een piepkleine deur en ook een piepkleine ruimte voor de toonbank. Het is dan ook niet verwonderlijk dat je ’s zomers vaak buiten moet wachten.
Ook het ‘bakkertje’ moest mee met de anderhalve meter en trof de nodige ‘voorrangsmaatregelen’.
In de ruimte, waar normaal gesproken de lunchroom is, was een bovenraam geforceerd en daar stak dan een hoofd uit.
“Kan ik u helpen?” Dat kon, want ik had besteld. Ze liep het trapje af, kwam met brood en pinautomaat weer terug, klom het trapje op, overhandigde de bestelling, ff pinnen en klaar! 
Helaas had ik mijn telefoon niet bij me en daar baalde ik van. Dit is het nieuwe abnormaal en zo grappig!
Ik ben er speciaal voor terug gereden om toch even een fotootje te scoren.

**************

wo 6 mei 2020: nr 156

HET ‘AU-MOMENT
Het campingseizoen begint op 1 april en eindigt op 31 oktober. Onze ‘ winterstop’ duurt dus vijf maanden en daarna is het weer echt wennen geblazen als we in een andere slaapkamer (lees: bed) liggen.
Het schijnt genetisch bepaald te zijn dat je ,waar je ook slaapt, altijd aan dezelfde kant van het bed ligt. Hij links en zij rechts (of andersom). Bij ons 2-persoonsbed thuis hebben we ieder voldoende ruimte om ‘ in-en uit’ te stappen. In de sta-caravan is dat iets anders. In de kleinere ruimte staan twee  losse ‘springbokken’ tegen de muren’ en ook hier net als thuis, de genetisch bepaalde opstelling.
Maar ……. vooral de eerste dagen van het nieuwe seizoen is dat best wel wennen. En zeker dit jaar, omdat we nu een langere winterstop hadden van maar liefst zes maanden!
In het voorjaar is het ’s nachts vrij koud in de stacaravan en dat betekent dat je wat vaker last krijgt van een volle blaas.
De uitdrukking ‘Tegen een muur aan lopen’ is letterlijk en figuurlijk niet erg prettig. De uitdrukking wordt meestal figuurlijk gebruikt, maar vannacht was het letterlijk. Ik stapte uit aan de door mij gewende kant en stootte mijn knie keihard tegen de muur. Ik was het even kwijt. “Waar was ik in Godsnaam? Waarom kan in niet ‘uitstappen?’
Het werd echt een ‘au-moment’ en voelt nog niet prettig.

**************

di 5 mei 2020: nr 155

BEST BEVRIJDEND
Tol Hansse zong in het nummer ‘Big City’ dat hij er wel eens ‘uit’ wilde, en dan in zijn blote billen door een oerwoud lopen gillen.
‘Thuis blijven’, is het algemene motto ook voor Bevrijdingsdag en eigenlijk moet ik niet zeuren, want ik heb twee ‘thuizen’ en mag sinds 1 mei zelfs kiezen!
Toch voelde het vandaag anders!
De camping is weliswaar geen ‘oerwoud’, maar het woord heeft ook twee lettergrepen en de temperatuur was dusdanig aangenaam dat ik ‘het’ had kunnen doen.
Ik heb die vrijheid maar niet genomen. Het was namelijk zo warm dat ik vermoedelijk verbrande billen zou krijgen. En ja, dan ga je echt gillen!😉

**************

di 5 mei 2020: nr 154

VOL GAS
Net voordat het coronavirus Zeeland bereikte, zaten we drie dagen in Renesse voor het ultieme Zeeuwse gevoel. Die dagen bezochten we ook even de camping om te kijken hoe alles erbij stond. We moesten dit jaar nieuwe gasslangen en kochten die alvast.

In de winkel zag ik dat er een datum op de slang stond en dat was ‘een verdacht zakie’ , want er stond 2020 op.
Gelukkig had ik mijn bel bij me en trok er gelijk aan.”Meneer, iets zegt mij dat ik nu dadelijk weer van de campingeigenaar krijg te horen dat ik mijn slang moet vervangen.”
Hij lachte wat schamper en vertelde dat er het één en ander was veranderd en dat de productiedatum er nu op staat en blijft nu vijf jaar gegarandeerd. “Mocht ik problemen krijgen dan moest ik de eigenaar maar even langs sturen.”
Op de dag dat we uit checkten ging de deur ’s avonds meteen op slot i.v.m. het virus.

Gisteren na een compliment voor de snelle wifi ook wat tegengas gegeven, want op de deur van het kantoortje stond wel degelijk dat ook nummer 74 de gasslangen moest vervangen.
Er waren zoals gezegd geen Duitse gasten dus het kon niet in Keulen donderen, maar de klokken van Arnemuiden gingen wel. De administratie is nu wat in de war, maar onze naam zal zo snel mogelijk van de ‘black list’ worden gehaald.
Voor iedereen een leermomentje.
Op de terugweg een ‘verkeerd’ laantje genomen en dat leverde me ook nog de laatste campingnieuwtjes en een mooi bieretiket op. Ook in Zeeland weten ze dat er Dordtenaren zijn met een vreemde hobby (Zelden drinken, maar wel de etiketten sparen en inplakken.😉)

dav

**************

di 5 mei 2020: nr 153

GRAPPIG
Ook hier in Zeeland kun je fluiten naar een hapje buiten de deur. (dacht ik) Maar uit het niets kwam er een appje binnen uit de reeds besproken Merwedeschool groepsapp. De tekst was verrassend: ” Ik nu hier, dan weet je vast wel waar wij eten vanavond!” Er zat een foto bijgesloten van een voor ons bekend plekje in Westenschouwen.
Ik wist dat de beheerder van de 
groepsapp hier in de buurt een aardig optrekje heeft, maar wist niet dat ze blijkbaar heel stiekem achter ons aan is gereden naar Zeeland.
Zo leuk!

**************

di 5 mei 2020: nr 154

WIFI IN OVERVLOED, MAAR DIGITENNE IS HEEL IETS ANDERS
Ik kreeg, zoals verwacht, geen wifi verbinding. Toch stond er ” Verbonden, maar geen internetverbinding”. Ik weet dat Ali B sneller verbindt, maar dit was niet leuk. De campingeigenaar vertelde dat er een sterkere wifi was aangeschaft en daardoor zou mijn wifiversterker het mogelijk niet meer doen en kon ik gewoon op de camping wifi inloggen. WOW! Dat was super (en ook nog snel)! Ik kon zelfs naar VI kijken op de laptop! Maar ik wilde gewoon via de tv kijken en sloot het Digitenne kastje aan.
“Geen signaal.”
Ik kreeg ook geen menu om alle zenders te installeren. De achterbuuf had hetzelfde probleem ondervonden en via een totale reset kreeg zij wel het zendermenu voor Zeeland.
Alles ging vervolgens perfect (dacht ik) en vrij snel hadden we NPO1. De andere 32 zenders had hij wel gevonden, maar daar kon ik naar fluiten en ook niet via de afstandsbediening.
Ik moest de foutcode gaan melden.
Dat kon via 1 euro per minuut met een maximum van 45 euro . “AU!!!!” Dat ging hem niet worden natuurlijk. Ik moet wel gratis. Dan maar thuis iets regelen en via mijn laptop voorlopig kijken.
Toch laat zoiets je niet los.
Ik zag nog iets vreemds. Het kastje van Digitenne reageerde niet op de bijbehorende afstandsbediening.
“Batterij verkeerd erin gedaan? Batterij leeg?” Alles onder controle. Om te testen of de afstandsbediening mogelijk stuk was, werd het ‘buurding’ gehaald en warempel, het werkte, want de andere Nederlandse zenders verschenen. Maar gingen we verder dan kwam de bewuste foutmelding.
Buuf droop af en we hadden in ieder geval handmatig 1, 2, en 3.
De tv liet ik op de foutcode pagina staan zodat ik de code evt door kon doorgeven aan de dure helpdesk.
En toen gebeurde er een wonder! Na een half uur kreeg ik beeld en geluid van RTL 4 en via het kastje kon ik ook nog eens naar alle andere zenders.
Als we thuis zijn maar meteen een afstandsbediening regelen en voorlopig via de burenapp zeggen dat buuf nu even met haar afstandbediening voor het raam moet gaan staan om bij ons de tv op een ander kanaal te zetten. Ik ga niet iedere keer bukken om dat kastje te bedienen natuurlijk.😉

**************

ma 4 mei 2020: nr 152

VREEMDE GASTEN
Nooit eerder hebben we te maken gehad met ‘vreemde bezoekers’ . Volgens de nieuwe campingregels in Coronatijd mag je nu trouwens helemaal geen bezoek.
Toch waren ze binnen geweest en dat geef je toch altijd een naar gevoel. Missen we iets? Inbraak sporen waren aanwezig. Ze waren echt overal geweest!
Geen waardevolle spullen weg. De TV stond er nog en ze hadden blijkbaar ook niet in de meterkast gekeken. Wel in andere kasten, want in de haast hadden ze toch wat sporen achter gelaten.

Later maar melding doen en eerst de bedden opmaken. Ook hier waren ze geweest! Wat een zooi! Opgeruimd en de bedden opgemaakt. Het ging goed tot het tweede bed. Hoeslaken en het dekbed erin (altijd een gezellig werkje voor twee personen in een mini-slaapkamer 😉.)
Blijkbaar had men echt wel honger gehad, want het dekbed was aan aangevreten en de vulling weggevreten. Ze hadden blijkbaar lekkere trek gehad!

Zoiets verwacht je eigenlijk niet. Hoe moet je zoiets nu repareren. Mensen die mij beter kennen weten dat er dan maar een oplossing is.
Het zit op een rolletje en tegenwoordig zie je steeds meer modieuze kleuren. Dit keer werd het dekbed gerepareerd met grijze ducktape.

Uit sporenonderzoek bleek dat we bezoek van muizen hebben gehad. Navraag gedaan en ja, bijna iedereen had bezoek gehad van de dieren.
Voor het eerst hadden we de kledingkasten open gelaten en nu maar duimen dat er dadelijk geen extra gulp in mijn broeken zit. 😉
Oorzaak: Volgens de ‘muizologen’ was het veel te nat geweest en daardoor gaan de beesten op zoek naar een nieuw ‘huis’.

**************

ma 4 mei 2020: nr 151

EINDELIJK ER EVEN UIT
Voor het eerst dit seizoen – en ruim een maand later – naar de camping in Burgh-Haamstede. Onderweg nauwelijks verkeer, maar dat zijn we al een paar jaar gewend. Met de brommobiel hebben we daar nooit last van.

Ik heb gisteravond een zelfgemaakte sticker op mijn achterruit geplakt met de tekst: “Ook hier graag anderhalve meter! (met een smiley erachter)
Omdat we op ons nummerbord ook een tekst hebben: “Rustugh!” was ik benieuwd of we bij een rood verkeerslicht toch weer reacties zouden krijgen. Ja dus! Vaak een lach of een vinger naar de teksten (geen middelvinger dus.)
sdr

Opvallend waren de Nederlandse nummerborden. Dat waren we niet echt gewend in Zeeland. De meeste auto’s die je daar in deze periode ziet zijn toch echt de auto’s met witte nummerborden met zwarte letters en in de ‘bijlage’ de letter D.
Geen vertraging bij de bruggen (Haringvliet en Bruinisse) en dat scheelt al gauw drie kwartier op de hele afstand.

In Zeeland hebben we een onderhoudsvriendelijke tuin, maar dat hebben we dit jaar maar met een bonk zout moeten nemen, want op de plekken waar we groen hebben, staat meer groen dan normaal. Buiten gelukkig geen schade door de na- en voorjaarsstormen. Binnen wel en is goed voor een nieuw stukje😉.

Er is op de camping wel een contactverbod met andere campinggangers en dat is toch best wel wennen. Gelukkig houden we beiden van de heerlijke rust en het gevoel dat hier de klok altijd langzamer vooruit gaat.
De enige supermarkt in het dorp plukt garen. De prijzen waren al niet zo ‘Basic’, maar het lijkt er verdacht veel op dat de prijzen nu ook naar ‘tropische hoogten’ zijn gestegen. Er wordt overal gewerkt en geholpen op ‘anderhalf’.

**************

zo 3 mei 2020: nr 150

FEESTJE(S)
Vandaag is mijn moeder 93 jaar geworden en natuurlijk wordt dit anders gevierd dan normaal. De hele dag werd in drieën gesplitst door en voor ‘de kinderen’. Het aansnijden van de taart was een kwestie van ‘hoeveel stukjes?’ en dat deze officiële gelegenheid – door haar reuma – door iemand anders gedaan moest worden.
Ondanks dat zij haar klein-en achterkleinkinderen niet kon begroeten, genoot ze duidelijk van haar feestje. Hopelijk volgend jaar beter en vooral anders!

Nu ik het toch heb over ‘aansnijden’, ga ik maar gelijk verder met een ander feestje.
Dit is het 150e stukje. De afgelopen week heb ik ook mijn oude PC weer even opgestart, want ik wist dat ik ergens nog een Excel bestand had met adresgegevens van oud-leerlingen van basisschool De Griffioen die in 2003 op de reünie aanwezig waren. (Opruimen is niet mijn beste eigenschap, maar terugvinden wel.)
Ik had ineens 232 e-mailadressen en die heb ik voor de ‘fun’ – met een inleidend stukje – ook de Coronabloglink gestuurd.

Er kwamen zo’n 25 e-mails terug als ‘onbestemd’- minder dan verwacht -. Ik zag later aan de statistieken dat de blogteller als een raket omhoog was geschoten en kreeg vervolgens vrij snel van een aantal leerlingen een leuke-en vooral gezellige – mail terug. Uiteraard heb ik die beantwoord.

Maar ook van mijn allereerste basisschool had ik een reünie. De oud-leerlingen van de twee groepen acht van de Merwedeschool hielden een paar jaar geleden een geweldige leuke reünie bij één van de leerlingen in Zwijndrecht. Dat ik daarvoor werd uitgenodigd was best bijzonder. Het werd een gezellige BBQ vlakbij de Merwede. Ik vond het jammer dat ik van dat groepje geen gegevens had, maar mijn kapster – moeder van één van de leerlingen – wist wel raad via haar dochter.

Gisteren werd ik ineens ‘toegevoegd’ aan hun MERWEDESCHOOL WhatsApp groep. Nog sneller dan het geluid werd er gereageerd en de appjes vulden mijn zaterdagavond totdat mijn telefoon echt aan het infuus moest.
Het voelde meteen gelijk goed en vooral vertrouwd! Sommigen vertelde me dat ze de link naar de coronablog ook naar hun ouders hadden doorgestuurd. Een ander schreef dat het fijn was dat de groep weer even wakker werd geschud. Ik kreeg meteen te horen dat mijn ‘coronacoupe’ me best stond. (Zij zag en las mijn stukje 143 over de ‘Waarnemer van Dordrecht.) En weer een ander kon mogelijk voor nieuwe adressen zorgen. (Hoe bedoel je ‘enthousiast!)
In ieder geval kon mijn avond niet meer stuk.
Tikkie trug
Een week geleden kreeg ik van ‘Wordpress’ een verrassende mail met een ‘wow-compliment’. De Coronablog had de afgelopen week opvallend veel bezoekers gekregen (zie nr 120). Grappig en leuk, omdat je toch door ‘een vreemde’ in de gaten wordt gehouden.
Je hoopt in eerste instantie alleen maar dat de stukjes zullen aanslaan bij je kennissen en familieleden, maar je weet ook dat ze zich kunnen verspreiden als een soort virus.
Maar net als de virologen moet ik vaststellen dat ik niet zeker weet naar wie het ‘schrijfvirus’ zich heeft verspreid.
Ik weet gelukkig wel ‘iets’.
Namelijk:
Ik weet van onze Duitse buurvrouw van de camping dat zij iedere avond om 20:00 uur haar Nederlands – ze is van origine een Rotterdamse en woont al heel lang in Duitsland met haar Duitse echtgenoot – bijspijkert door mijn belevenissen van die dag te lezen. Soms reageert ze en dat is echt heel leuk! Zo leek het haar wel grappig om mijn hoofd tussen de vijf beroemdheden van Dordrecht te zetten (zie 145).
Ik weet ook dat er lezers zijn die de stukjes bewaren voor ‘Nog even een verhaaltje, en dan naar bed.’
Ik weet dat er lezers zijn die de stukjes uit verveling, omdat ze bij de vuilstort in een wachtrij staan, lezen.
Ik weet dat er ook lezers zijn die tijdens hun ‘thuiswerkperiode’ even wat anders willen doen en in de Coronablog ontspanning zoeken.
Ik weet nu ook dat mijn oud-leerlingen het leuk vinden om weer eens iets van ‘hun meestertje’ te horen.

Ik weet alleen niet wanneer en waar de overige lezers lezen, maar wellicht verklappen ze dit nog wel een keer.😉

Natuurlijk is niet iedereen nieuwsgierig naar mijn ‘leven met Corona’, maar om nu iedere dag naar iedereen een appje of mail te sturen dat er weer een paar nieuwe stukjes op staan, vind ik te gek voor woorden en die woorden zet ik dan toch liever op papier. 😉

Ik heb wel beslist dat ik iedereen alleen nog maar een update stuur als er weer iets te vieren valt en dat er ook individuele uitzonderingen zijn als het stukje betrekking heeft op een bepaald onderwerp of persoon/groep. Ik ga niemand ‘verplichten’ om iedere dag even bij te lezen. Het moet wel spontaan of een gewoonte blijven.

Het is ook mogelijk dat ik na 200 stukjes zal stoppen, want zeg nu eerlijk: ‘Je raakt toch een beetje aan alles gewend en is het zoeken naar nieuwe onderwerpen steeds moeilijker. (Laat staan om erover te schrijven of te lezen.)
Voorlopig nog 50 te gaan voor het volgende feestje. Daarna zie ik nog wel.

Het hoogtepunt van de afgelopen week was niet alleen dat mijn ‘Hor(ror)-project’ (nr 146 ) succesvol werd afgesloten.
De ‘her-kennismaking’ met mijn oud-leerlingen van de Merwedeschool en obs De Griffioen hoort zeker ook bij het hoogtepunt.

Daarom hoort bij dit jubileumstukje een vrolijke uitsmijter:
Johan Derksen – je mag hem of niet – zou nu zeggen: ”Deze coronablog is als Ali B – je mag hem of niet – maar het verbindt wel!’😉

 

za 2 mei 2020: nr 149

ONDUIDELIJKE VOORNAAMWOORDEN
Als er hier in huis iets is dat in het coronatijdperk duidelijk is geworden, dan zijn het wel de ‘onduidelijke voornaamwoorden’. 😉
Ter verduidelijking:
Ik bedoel hiermee de aanwijzende-en vragende voornaamwoorden die hier constant gebruikt worden als het gaat om iets ‘zogenaamd’ duidelijk te maken. Zoals: waar iets is, waar je naar moet kijken of wat je waar moet opruimen.

Waarschijnlijk komt dit ook door de anderhalve meter afstand – soms vele meters langer en een verdieping hoger – die we hier in huis heel serieus naleven.
Om het nog duidelijker te maken nog een paar voorbeelden:
“Zie je die boomklever daar?”(Waar is daar?),
“Leg je dadelijk het wasgoed daar neer!” (Daar waar ?),
“Moet je hier nou zien!”(Waar is hier?),
“De sokken horen niet in deze wasmand” (Welke wasmand dan wel?),
“Haal je die spin van het plafond?”(Welk plafond in welke kamer en aan welke muur?),
“Heb je de sleutels weer goed terug gelegd´(Huh?…. goed? en waar dan?),
“Die stoel komt daar toch mooier uit!” (Waar is daar?),
”Kom je dadelijk?” (Wanneer?),

En de meest actuele:
“Het eten staat in de oven!” (Leuk, maar waarom? Wanneer gaat het er weer uit? Enne, wat gaan we er daarna mee doen?)

* Ter EXTRA verduidelijking:
– Het ‘lijdend voorwerp’ is puur willekeurig!
– Maar ik zeg er wel eerlijk bij dat ik me natuurlijk ook bezondig aan dergelijke ‘onduidelijkheden’.
– Bovendien is het nu eenmaal moeilijk – voor mij dan😉 – om naar jezelf te luisteren.

** Het zijn maar voorbeelden en ik weet zeker dat nu heel veel lezers (ook al zijn het er maar twee) het helemaal voor zich zien en alles kunnen beamen.
“Laten we met zijn allen het coronavirus de schuld ervan geven! “Amen!”😉

za 2 mei 2020: nr 148

ANDRÉ EN FLOORTJE
Dat er nu ineens veel bekend gemaakt wordt over de grote drama’s in de zorgtehuizen (die in eerste instantie niet zorgelijk waren), kon je –achteraf- op je 10 vingers natellen.  Nu op dit moment de ergste coronagevallen redelijk de kiem is gesmoord, wordt het  blijkbaar voor sommigen de hoogste tijd om andere dingen te gaan melden. Dat is hun groot recht natuurlijk, maar het mag best wat genuanceerder!
Mag ik zo vrij zijn om te zeggen dat ‘Het spelletje Zwarte Pieten’ weer begonnen is!’

Afgelopen donderdagavond zei ex-astronaut André Kuipers bij Floortje Dessing iets heel duidelijk.
Het kwam er min of meer op neer dat ‘we eigenlijk blij moeten zijn dat dit onbekende virus er is, want alleen dan kun je er iets van leren. Er liggen bij een e.v.t. volgend virus dikke draaiboeken klaar die meteen uit de kast gehaald kunnen worden.’
Hij heeft gelijk en het is ‘Zo klaar als een klontje!’
Ik gooi er gelijk nog maar een toepasselijk gezegde tegenaan: “Wie wat bewaart, heeft wat!”

Ik hoop dat meer mensen zoals André gaan denken en niet achteraf gaan ‘natrappen’ – want zo voelt het – .
De regering doet er alles aan om deze pandemie letterlijk en figuurlijk de mond te snoeren.

‘Het is een leermoment(je).’

za 2 mei 2020: nr 147

HORECA
Nu even over een andere ‘hor’. Gisteren kreeg een ‘horeca magnaat’ de ruimte om in de krant zijn ongenoegen te uiten tegen de huidige corona maatregelen van de regering.
Deze man had maar liefst 5o kroegen in Nederland en het water stond best (begrijpelijk) tot aan zijn lippen. Mijn Griekse vriend heeft een goed lopend restaurant en kocht, een paar weken voordat het coronavirus zich meldde, een leegstaand pand in de Dordtse binnenstad om een tweede zaak met een andere formule  te kunnen openen.
Hij is een kleine ondernemer die iets aandurfde en zit nu met hetzelfde probleem.
En toch vind ik het laatste geval heel anders.
De horeca-magnaat kon weten dat er ooit een kroeg niet helemaal lekker zou gaan lopen en dat zijn de bedrijfsrisico’s. Door het virus mist hij inderdaad minder extra inkomen en moet hij toch zijn werknemers doorbetalen.
Ben je een eenmanszaak dan is deze situatie net zo erg, maar je hebt gelukkig minder personeel die je zal moeten doorbetalen en krijg je – net als de magnaat – ook ‘wat’ steun van dezelfde regering.
Daarom word ik blij dat ik ook hele andere dingen over de horeca hoor. Dat men leuke initiatieven toont door het tijdelijk over een andere boeg te gooien.
Meestal hebben ‘magnaten’ een soort monopoly.  Heel Nederland mocht via de krant meegenieten van zijn boosheid en zijn statement, dat hij – wat er ook beslist wordt – op 1 juni met al zijn zaken open gaat.
Deze man is in mijn ogen een ‘voorloper Corona-blocker’ puur sang!
Ik was best blij dat onze Nationale ‘Bromsnor’, Johan Derksen, het gisteren bij Veronica Inside met me eens was. (En blijkbaar ook de redactie van de krant, die mijn inzending publiceerde.😉)

Tja, je zult inderdaad 50 kroegen hebben dan is het geen pretje als die allemaal dicht moeten van de regering. Het klinkt ook best stoer als je zegt dat je, ongeacht wat de regering eist, toch open gaat op 1 juni. Ik lees hier de volgende betweter die nu geen 5G masten in de brand steekt, maar wel een vuurtje. 1 Juni is gelukkig nog heel ver weg en ik hoop uiteraard voor deze man en de hele horeca, dat binnenkort het sein op ‘oranje of liever groen zal gaan. Maar om nu al zo’n grote mond op te zetten is gewoon grootspraak en zielige aandachtvragerij.

vr 1 mei 2020: nr 146

HOR(TEND) EN STOTEND

Het leek er in eerste instantie echt op dat het ‘hor(ror)-project’ een kwestie was van één stapje vooruit en vervolgens minimaal drie stapjes terug, maar uiteindelijk is het toch gelukt en zit alles (voorlopig) vast.
De hor heeft glasrijk de ‘regen en windturbine-test’ doorstaan. Nu maar hopen dat het kreng ook de ‘enge beestjes’ zal tegenhouden.
Bloed, zweet en tranen’ voor 6 euro aan hout en dan er ook nog eens iets voor terugkrijgen, zou toch wel heel fijn zijn! 😉

Behalve een aantal ‘schrijfsels’ (zie ook 100,130, 139 en 142) kreeg ik ook de nodige inspiratie om met een aantal woorden het hele project te kunnen samen te vatten.
De meeste onderstaande ‘ON'(ding)-woorden moeten genoeg zijn om mijn opgedane ‘hor(ror)klus-ervaring’ met jullie te kunnen delen.
Bij elk woord zie je – misschien net als ik – iets voor je (maar alleen als je de andere stukjes mee las).

Zet ze in de goede volgorde – of niet – dan heb je een ONwijs verhaal over de ware amateurklusser in spé.
En dat op “Dag van de Arbeid!”

ONgelukkig, ONzin, ONervaren, ONmogelijk, ONwetend, ONbegrijpelijk, ONtegenzeggelijk, ONverklaarbaar, ONwijs, ONbetwist, ONrust, ONding, ONlangs, ONtoelaatbaar, ONbekend, ONlogisch, ONgepast, ONbezorgd, ONbekwaam, ONverantwoord, Ongelofelijk, ONnodig, ONdankbaar, ONgelegen, ONgemakkelijk, ONgeloof, ONoverkomelijk, ONgebruikelijk, ONgeloof, ONleefbaar, ONkunde, ONpasselijk, ONtiegelijk, ONnozel.
Horaf

vr 1 mei 2020: nr 145

GRACHTWACHT
Onze stad heeft in het verleden heel wat beroemde mensen voortgebracht en bestaat dit jaar ook nog eens jaar 800 jaar.
We hadden best recht op een feestje, maar het coronavirus zorgde ervoor dat het feest, tot nu toe, in het water is gevallen.

Vandaag is er dan toch een feestje met een aantal ‘topartiesten’! Iedereen kan ‘ze’ zien en met een vette knipoog lachen om de geweldige titel: ‘De Grachtwacht’.
Een wandschildering, in de buurt van de Lombardbrug, met beroemde Dordtenaren van weleer. Dordrecht heeft er weer een GEWELDIGE bezienswaardigheid erbij. Toegankelijk voor iedereen, want een museumjaarkaart is niet nodig.😉

Grachtwacht

vr 1 mei 2020: nr 144

KNIPOOG
Het coronavirus zorgt ook hier in huis voor een soort omwenteling. Voor het virus pakte mijn vrouw eerst het regiogedeelte en later de hoofdkrant. De katern ‘Sportwereld’ pakte ze NOOIT of hooguit als zij mij hard had horen lachen om één van de stripjes, die ze toch echt niet mocht missen.
Ik begon altijd met ‘Sportwereld’.

Tegenwoordig pakt zij meteen ‘Sportwereld’ voor de laatste twee pagina’s. Onze huiselijke ‘leesvolgorde’ – lees:  mijn volgorde😉 – is totaal ontwricht.
Ik heb nu maar een ingezonden brief naar de redactie gestuurd met de vraag of zij de laatste twee pagina’s van de sportbijlage voortaan in de hoofdkrant willen publiceren! (Wel met een knipoog hoor!)

 

do 30 apr 2020: nr 143

LAATSTE WAARNEMERS VAN DORDRECHT
Zoals eerder geschreven (zie nr 121), deed ik vanavond mee met de allerlaatste “Waarnemer van Dordrecht’.
Singer-songwriter en mijn iets verdere ‘bijna-buurman’ Nielson zou vanavond op de 365e dag, de allerlaatste waarnemer zijn die vanaf het dak van het Energiehuis in de ‘tiny-house omgeving’ de laatste waarneming zou verrichten.
In totaal deden 732 deelnemers mee.

Ik nam tussen 20:02 uur en 21:02 uur ook een plek in op het hoogste uitzichtpunt van ons huis.
Serieus, ik voelde me in onze logeerkamer net een DJ zonder muziek in ‘Het glazen Huis’. Helaas zonder luikje, zodat de omwonenden hun geld niet konden doneren voor een goed doel. (We hebben vorige week ons terras gerenoveerd en donaties zijn uiteraard altijd welkom.😉)

Het was iets te fris om me buiten op het dakterras te gaan settelen.

Op 18 september mocht ik in het Energiehuis niets meenemen naar boven, maar vanavond verzin ik mijn eigen spelregels. Kopje thee, fototoestel, een lekkere stoel en een megafoon voor het geval dat ik nog een bakte thee wilde.

Het uitzicht was minder boeiend, want op de Loswalweg is het op dit tijdstip niet zo druk en bovendien was de dijk minder kleurvol dan een week geleden.
Toch had het wel wat. Alleen het idee al dat er misschien nog meer deelnemers op hetzelfde moment dit aan het doen waren, voelde als: “Ook dit doen we met elkaar!”

In het uur viel veel regen en verder niets dan pikdonkere luchten. Na de bui een schamel waterig kleurtje richting de Zwijndrechtse brug. Er hadden zomaar hagelstenen kunnen vallen. Nielson zal de bui eerder hebben zien aankomen en harder hebben gehoord op het platte houten dak.

Om kwart voor negen hoorde ik alleen nog maar het ’Ritme van de regen’ op ons zolderraam en ja, Nielson is dan wel geen Rob de Nijs, het liedje hoort echt wel bij deze avond.
Toch brak de lucht en warempel, de zon kwam er door en de horizon, met de zakkende zon, kreeg er een oranje kleur van! Het moest blijkbaar zo zijn en was de ‘finishing touch’ van het project.
Uit het niets hoor je ook de merels weer zingen. ‘Tegen de schemer en na een regenbui, is het goed wormen zoeken’. Ik weet er alles van 😉.

Ik ben tegen selfies, maar omdat mijn haar nu toch een coronacoupe heeft, heb ik mezelf in de foto gekloond. ‘Niks mis mee’, zou René van de Gijp zeggen. Maar goed, die is hier nu toch niet en Nielson kan ik door de regen tegen de ruiten toch niet horen gillen.  
Mijn ‘uitzichtpunt’ maakte ik – waarschijnlijk een voorgevoel – vanmiddag al en heb ik een gezellig donker tintje gegeven.

Wil je iets meer weten over dit merkwaardige project? Klik dan ‘hier‘.
Kanniewaarzijn


do 30 apr 2020: nr 142

HELAAS
Wegens omstandigheden is het vandaag wederom niet gelukt om verder te gaan met “de hor’.
Waarschijnlijk heb ik de gebruiksaanwijzing op de lijmtube niet goed genoeg gelezen. Ik vermoed nu dat de 3 secondelijm, die de afwerklatjes in het midden had moeten vastmaken, daadwerkelijk 3 seconde zou helpen. ☹

do 30 apr 2020: nr 141

ZEELAND ONTZET
OK, Leiden was op 23 oktober 1574 iets eerder, maar sinds gisteren hoorden we dat we per 1 mei weer welkom zijn op de camping in Burgh Haamstede. Voorlopig tot 22 mei en na een provinciale evaluatie zal er wellicht een definitieve beslissing komen.
Het geef je toch iets meer het gevoel van ‘vrijheid’.
Kun je nagaan, in Leiden zaten ze toen van 1573 tot 1574 in een soort Lockdown.


do 30 apr 2020: nr 140

CAPTAIN TOM
The Who schreef als eerste band een rock-opera. Tommy ging niet over een oorlogsveteraan, maar werd wel een legendarische LP/CD.

David Bowie zong in zijn eerste hit ‘Space Oddity’ over een andere ‘Tom’.
Namelijk over ‘Mayor Tom’ die niet meer terug kon naar moeder aarde omdat er “something wrong” was met zijn ruimteschip.

En nu hebben we de 100-jarige Engelsman, ‘captain Tom,’ die voor het goede doel 100 rondjes met zijn rollator in zijn tuin liep om 1000 Pond op te halen.
Dat het 35 miljoen Pond werd, is helemaal geweldig nieuws.
En om het helemaal bij de muziek te houden: Tom heeft met zijn corona-cover van het lied “You’ll never walk alone” ook nog eens een nummer 1 hit!

Is dit nieuws of geen nieuws! GEWELDIG!!TOM (2)

do 30 apr 2020: nr 139

CORONA-APP
Een bedrijf in Papendrecht liet een app ontwikkelen zodat de werknemers van het bouwbedrijf een seintje kregen dat ze binnen 1 1/2 meter waren.  De app is verplicht voor het personeel. Meer niet.
De corona-app kan iets meer, want hij registreert ook dat je bij een corona patiënt in de buurt bent geweest. De app is niet verplicht, maar meer dan 50% van de bevolking zou de app gaan gebruiken.

Iets zegt mij dat een corona patiënt niet buiten mag komen. Een ex-corona patiënt dan weer wel, maar zal toch zelf ook wel extra oppassen!

Ik ga toch liever voor de eerste mogelijkheid. De preventie zonder privacy.

wo 29 apr 2020: nr 139

HOR(ROR)
Maandag de juiste hoekjes van het hout voor de hor (Ja, echt ‘de hor’!) eraf gezaagd. Op de huisvlijt leerde je vroeger dat je vooral “verstek’ moet zagen en hoe dat afliep hebben jullie al eerder gelezen. (nr 130)
Alleen nog vastkitten. Het is maandag dus …. ‘het kind kan de was doen’.

Tja, kinderen blijkbaar wel, maar het kind in mij lukte het niet echt. De kit droogde niet hard genoeg en moest verplicht een nachtje rusten.
De volgende morgen: Helaas, de boel zit niet echt stevig vast. De twee verbindingslatjes, voor de stevigheid in het midden, wilden blijkbaar niet hechten.
Er was ander geschut nodig en met  2 (kan ook 3 zijn geweest) secondelijm ging het supersnel en zat de boel even later wel vast.
Deel ‘zoveel’ van het drama voor volwassenen ging verder.
Ik wist dat er nog  voldoende beits in de kleur van de schuifpui was, maar op één of andere manier zag ik die niet in de bak met verfspullen. Gelukkig nog wel een iets donkerder beitssoort die er ook wel mee door kon gaan (dacht ik).
Het deksel zat goed vast, maar kwam met wat geweld toch los. Even doorroeren en kwasten maar. Het viel me al snel op dat de beits niet echt lekker dekte, maar het hout schoot wel van kleur en daar ging het tenslotte om.
‘A piece of cake’ en binnen een kwartier zat de beits erop.
Geduld is ook hier een schone zaak en ik verwachtte dat de beits tegen het einde van dag wel droog zou zijn (dacht ik).
’s Avonds was de beits nog steeds kleverig en toen ik de hor omdraaide ging er wederom een verbindingslatje los.
Ondanks dat ik de buitendeur open had, stonk niet alleen de klus-en strijkschuur, maar ook de gehele benedenverdieping.  Gevolg: Vanmorgen koppijn en de beits was nog steeds niet droog.

Ik baalde zo enorm dat ik meteen een verfverdunner erop los liet. Op die manier zouden vast en zeker de hor en mijn handen minder kleverig worden. Warempel, er lukte eindelijk iets in één keer!
Voor de zekerheid nog een sausje ammoniak er overheen en eindelijk was het hout droog.
Het bewuste losgelaten verbindingslatje met 3 secondelijm ertussen gezet en even laten rusten.

Vanmiddag het blanke resultaat met de inmiddels gevonden juiste beits – en op verzoek van tweeden, omdat er hier geen ‘derden’ is  –  niet binnen, maar buiten een kleurtje gegeven.
Ook nu weer ‘a piece of cake’.(dacht ik)
Ik was bijna klaar en ineens vielen er een paar druppels op de verse beits. Dan maar weer kleverige handen. De hor ligt nu weer binnen, maar de stank is gelukkig veel minder dan gisteren.
Met een beetje geluk staat er morgen (misschien) iets moois te gebeuren. (hoop ik)
sdr

wo 29 apr 2020: nr 138

TOCH WEL BOOSHEID
Ik lees al een paar dagen mededelingen over ouderen die door anderen min veroordeeld worden om binnen te blijven. Althans, zo voel ik die berichten. Toch doet het iets met me, want ik heb een moeder die vorig jaar rond deze tijd op 92-jarige leeftijd en na 68 jaar huwelijk haar 94-jarige man verloor.
Altijd stonden ze voor ons en anderen klaar, maakten de 2e WO mee als jongeren en pa moest vrijwel meteen daarna naar Nederlands-Indië, en niet voor een vakantiereisje.

Mijn moeder verloor op hele jonge leeftijd haar vader en als oudste dochter moest zij meehelpen om het grote gezin draaiende te houden met mijn oma. Kortom: ze heeft nogal wat meegemaakt.

Diezelfde vrouw zou nu – volgens anderen – eenzaam binnen moeten zitten in het vrije huis waar ze nog in ieder geval alles redelijk kan overzien en roept af en toe de hulp in haar kinderen voor lastige karweitjes en heeft 1 x per week een geweldige hulp die het zwaardere ‘huiswerk’ doet. Ze heeft geweldige buren die soms spontaan de hoge heg aan haar kant ook even meenemen als zij hun eigen heg kortwieken. Overburen houden ook een oogje in het zeil houden of maken een praatje.
Ze is nog aardig ter been en wandelt of fietst in een paar minuten naar de dichtbij zijnde super voor haar boodschapjes, die ze in haar fietstas vervoert.
Ze wil het liefst niet geholpen worden, omdat ze alles nog redelijk zelf kan en een ander niet tot last.
 “Geef die hulp maar aan mensen die het niet zelf meer kunnen. Laat me alstublieft nog doen wat ik nu nog heb en kan.”
Tegen zo’n wilskracht moet je niet in gaan. – zou toch niet lukken😉 –

Mag ik zeggen dat we trots op onze moeder zijn! Ja toch! Moet ik me schuldig voelen dat mijn moeder wel in de supermarkt braaf op anderhalve meter blijft? Moet ze nu ineens bang zijn dat anderen tegen haar gaan zeggen: “Mevrouw, u hoort hier niet te zijn, maar u moet binnen blijven!”
Ik vermoed dat ze dadelijk nog banger wordt van  ‘de beschuldigingen’ van betweters dan van het coronavirus.

Ik hoop dat mijn moeder gewoon haar ding blijft doen en dat anderen dan maar de regels overtreden of lak hebben aan de beschermingsmaatregelen. Zij doet het goed en wil het liefst voor zichzelf zorgen en anderen niet lastigvallen. Ik weet zeker dat ze echt niet de enige is die dit wil!

NASCHRIFT:
Ik lees zojuist dat Claudia de Breij oproept om met elkaar op 5 mei rond 17:00 uur, het lied ‘Zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder’ van Ramses Shaffy te gaan zingen.
Een mooi gebaar en een mooi lied dat symbool staat voor iedereen, maar misschien iets meer voor alle ouderen, die net iets meer in hun leven hebben meegemaakt.
zing vecht


wo 29 apr 2020: nr 137

KUNSTMIN LIVE ONLINE (part 2) – zie ook nr 107 –
Duizenden keken er al naar, maar ik ga toch even op herhaling. (Want belofte maakt schuld.)

De afgelopen twee weken konden we om de andere dag meekijken en genieten van een aantal bekende ‘Dordtenaren’ en muzikanten die ‘Live” vanuit hun huiskamer, studio of Kunstmin een klein half uurtje aan het woord kwamen.

Conclusie: “Dat een half uur zo snel voorbij kan gaan is echt bizar!”

Hieronder nog even de ‘programmering’ en de link naar de vijf programma’s:

Ma 20 april om 20.00 uur met hoofdgast Wouter Kolff, burgemeester van Dordrecht
en de artiesten Lotte Okkerse, Thomas Florusse, Marjolein Meijers en Walter Kuipers
(Kijk terug)

Wo 22 april om 20.00 uur met hoofdgast Peter van der Meer, Voorzitter Raad van Bestuur Albert Schweitzer Ziekenhuis en de artiesten Francesco Daniel en Ilona Snip
(Kijk terug)

Vr 24 april om 20.00 uur met hoofdgast Jasper Damsteegt, directeur Kunstmin en de artiesten Ilona Snip, Jennifer Evenhuis en Vera Baldé
(Kijk terug)

Zo 26 april om 20.00 uur met hoofdgast Peter Schoon, directeur Dordrechts Museum en de artiesten Francesco Daniel, Lotte Okkerse, Thomas Florusse, Marjolein Meijers en Walter Kuipers
(Kijk terug)

Di 28 april om 20.00 uur met Ad Jansen (eigenaar van o.a. Bellevue en lid van Koninklijke Horeca Nederland), Danielle Vol (eigenaar van restaurant Daantje) en Tineke Geertsma (Licht voor Dordt) en de artiesten Jennifer Evenhuis, Vera Baldé en Marjolein Meijers
(Kijk terug)

 

Di 28 apr 2020: nr 136

BIG CITY
Gisteren schreef ik over de ‘corona-blockers’ en vandaag kom ik er toch nog even op terug. Maar dan heel anders!
Vandaag schreef AD De Dordtenaar columnist Kees Thies over o.a. de ongehoorzaamheid van sommige burgers en het verlangen naar zijn kapper ( zie nr 132). Tevens gebruikte hij de term ‘op een kluitje’.
In mijn werkzame leven gaf ik heel veel en graag muziekles. Toen ik over ‘het kluitje’ las, ging ik meteen terug in de tijd.
Het was 1978 en ik stond pas één jaar voor de klas op de Merwedeschool (Staart) in Dordrecht. Er stond uiteraard muziekles op het lesrooster en dat was misschien ook wel een belangrijk punt van mijn aanstelling. Want niet iedereen zag zo’n muziekles zitten. Iemand met een gitaar was dan natuurlijk nooit weg. ‘Zo iemand zou best wel iets meer kunnen doen dan alleen maar de kant en klare singletjes van Benny Vreden, op te zetten’.
Een jaar of acht later gingen de muzieklessen op basisschool De Griffioen in Stadspolders gewoon door!

Ik kan me nog goed herinneren dat ik tijdens een aardrijkskunde les over de grote wereldsteden spontaan – en als afsluiter – het idee kreeg voor een hele andere verwerking. Het moest geen invullesje worden, maar iets onverwachts. Zoiets wat er in ging als koek.

Ik weet voor 100 % zeker dat veel van mijn oud-leerlingen en ouders dadelijk gaan meezingen (velen lezen mee) . Want het nummer ‘Big City’ van Tol Hansse, hoorde niet alleen tot de TOP 10 ‘verzoeknummers’ als we gingen zingen, maar in het lied worden de problemen van die tijd ook nog eens op een humoristische wijze ‘bezongen’. En we zongen echt niet op anderhalve meter van elkaar. Soms met twee groepen tegelijk ‘op een kluitje!”
Tja, dat waren “Andere tijden’. Je zou er zo een tv-programma mee kunnen vullen 😉.

Di 29 apr 2020: nr 135

ERGENS HOUDT HET OP
Voor de tweede keer beloofde ik om van het gewonnen geldbedrag bij de Staatsloterij (Koningsdagtrekking) iets leuks te kunnen doen voor het Zorgtehuis Waerthove in Sliedrecht waar ik vrijwilliger ben.
Voor de tweede keer ‘behaagde’ de Staatsloterij (en mogelijk de koning) me niet.
De enige prijs die ik nu maar beschikbaar wil stellen is, dat ik hoop dat ik binnenkort weer kan gaan helpen. En dat zou betekenen dat alles weer een beetje ‘Nieuw normaal’ zal zijn.LOT Koning aankondiging


LOT Koning (2)

Di 28 apr 2020: nr 134

STUKJES LEZEN
Tja, wat moet ik er nu van denken! Krijg je van je oud-collega van het Albert Schweitzer ziekenhuis te horen dat ‘vriendlief’ mijn stukjes tegenwoordig ook leest. Niet gewoon thuis, maar in de auto. Huh?? Auto?
Ja, het staat er echt en is nog waar ook! Ook in hun huis wordt er blijkbaar opgeruimd en omdat de lange wachtrij bij de HVC best saai en lang is, leest hij tegenwoordig heel relaxed in de auto mijn stukjes. “Heel ontspannend, informatief en humoristisch”, had hij gezegd.
Ik heb wel doorgegeven dat ik het minder leuk zou vinden als hij zou stoppen met lezen als de zooi is weggewerkt. Dat er hier ook nog wel wat dingen staan die eveneens vervoerd moeten worden naar hetzelfde bedrijf.
In deze tijd moet je elkaar juist helpen toch!😉

Di 28 apr 2020: nr 133

KAPPER
De Dordtse columnist Kees Thies liet vandaag in zijn column heel subtiel weten dat hij ‘nodig’ – ook al staat het hem (zeitiezelf😉) best goed
  – naar de kapper zou willen.
Ik kon het niet laten en appte hem even met een tip.
‘Dat ik al te horen/lezen heb gekregen dat ik bij mijn kapster op nummer ‘1’ sta, als er weer geknipt mag worden. Maar ook, dat schrijven – en vooral het doorsturen ervan – over je haar echt zo gek nog niet is!’
Mijn kapster – en een ander kapster op de Reeweg die deze stukjes ook leest – gaf ik in een eerder stukje al een hint dat ik met tegenwind op de herrezen Herman Brood leek.
Best subtiel, maar het werkte wel, want binnen een zucht kwam het ‘winnende lot’.
Kort door de bocht: “Ik heb, letterlijk en figuurlijk, meer aan ‘haar’ dan aan de Staatsloterij!” (zie nr 135)
beroep tuinman aan het grasmaaien beroep kapper

Di 28 apr 2020: nr 132

IK KON NIET SLAPEN VOORDAT ……
Het heeft zo moeten zijn, maar ik kon gisteravond de slaap  niet vatten. Het had te maken met stukje 129 over ‘Wegkruipertje’. Het was nog niet echt af voor mijn gevoel en waarom kom ik daar dan pas ’s nachts achter, dat het nog grappiger/serieuzer kon!
Ik kreeg ineens een ingeving – niet ernstig hoor (wel lastig) – en die dwaalde af naar de strip ‘Dirkjan’ van gisteren.
Dirkjan’s vriend Bert had last van aambeien en moest dit zijn dokter laten zien via een video-consult. Ik zag ineens het plaatje voor me en ‘YES!’,  die afbeelding moest erbij!
Paintshop pro moest er ook nog even aan te pas komen en ja, ……hij is nu echt af.
Zo vreselijk serieus!😉

Ma 27 apr 2020: nr 131

KLAPPEN
Het is half vijf als ik vanaf het dakterras zwaar geronk hoor. Nee, het is niet de slapende buurman die zijn nieuwe prieel aan het uittesten is.
Even later zie ik ze komen. Drie sportvliegtuigjes met een paar banners met mooie teksten voor de zorg.

Want, laten we niet vergeten dat ‘We nog echt niet gewonnen hebben en dat de zorg nog steeds keihard werkt om ons land gezond te krijgen’.
Op 17 maart zouden we allemaal om 20:00 uur gaan klappen voor de zorg. Ook ik had mijn twijfels of dat nu wel of niet een landelijk succes zou worden. Maar vandaag, op Koningsdag gaan we op herhaling!

Ma 27 apr 2020: nr 130

KONINGSDAG NIEUW (niet) NORMAAL
Het was wel even anders dan alle andere Koningsdagen. De laatste vijf jaar ging de wekker wat vroeger op zo’n feestdag, want dan ging ik gezellig naar de stad om bij mijn Griekse vrienden van Grieks Mediterraan Restaurant AMMOS te helpen. Lekker buiten voor het restaurant in een speciale partytent pita gyros verkopen.
Op zo’n dag draaien we er zo’n 4 á 5 honderd door en dat betekent ook net zoveel klanten die de Dordtse binnenstad doorkruisen.
Tussen die klanten zaten ook altijd oud-ouders en oud-leerlingen waarmee ik dan ff kon bijpraten.
Op de basisscholen waar ik werkte, gaf ik op vrijdagmiddagen – in de bonus – Griekse lessen over het Oude Griekenland met zijn Goden. De leerlingen van groep acht kregen dat extraatje van de school mee. Natuurlijk kwamen die lessen dan ook even ter sprake. En als afronding kwam dan ook nog even snel de mededeling dat ‘ze’ ook naar Griekenland waren geweest. (Voor mij de krenten in de pap.)
(Ik verheug me nu al op de komende Kerstmarkt – duimen -.)

Maar helaas, er viel nogal ‘wat’ roet in het eten!
Het werd voor mij en vele anderen een Koningsdag om nooit meer te vergeten.
Ik had liever niet geklust vandaag, want nu zit ik met een mislukt hor (leven de beestjes van nr 100) , omdat ik niets van verstekzagen snapte. Zo stom! Zaag je één keer de verkeerde hoek eraf, moet je gelijk een nieuw stuk hout gaan kopen!
OP KONINGSDAG!!!!!!!!

Mijn frustratie heb ik in ieder geval productief omgezet in maar liefst zes stukjes.
LOL! Ik kreeg een appje met de vraag of ik vandaag soms geen zin had om iets te schrijven.
Heb haar geantwoord dat ze dadelijk haar lol (of niet) op kan!

Ma 27 apr 2020: 129

WEGKRUIPERTJE
Jeetje, de grote leider van N-Korea, Kim Jong-un, is ineens verdwenen! Zou het een ramp zijn? Nee toch? Ik hoop dat er snel een nieuw hoofdstuk aan deze soapdramaserie – 5 x woordwaarde – wordt toegevoegd en dat er in hetzelfde hoofdstuk ook Trump ineens verdwenen is.
Zijn we ook die ergernis kwijt. En vervolgens de complottheorieën: ‘Zou hij in zijn eigen experiment met bleekmiddel zijn getrapt?
Misschien net op tijd voor zijn minister van Volksgezondheid, die hij nu weer de schuld geeft van het falen van het coronabeleid in de VS.
Het is bij die ‘blonde bolleboos’ ook nooit goed! “Waarom maakt iedereen in zijn land altijd fouten en hij nooit!”
Om 20:00 uur gaan we klappen (lees nr 131) voor de ‘helden’ van Nederland en daarna laten we onze broek zakken voor Trump. Gewoon uit eerbetoon😉.
Wedden dat hij meteen zal twitteren dat hij nog meer fans erbij heeft gekregen! Dit keer “From The Netherlands.”
Laten we dan ook hopen dat hij het snel gaat vieren en wellicht met een slokje …..eh …. .
Dir

Ma 27 apr 2020: nr 128
Waarschuwing:
Houd je niet van voetbal. Wil je dan dit artikel zo snel overslaan en doorscrollen naar nr 127 of nr 129)

KNVB
Twee weken gelede stuurde ik de KNVB een mailtje met mijn idee hoe de competitie in ieder geval eerlijk(er) beëindigd zou kunnen worden. Want ik vond het prima dat de competitie door het coronavirus gestopt zou worden, maar men zou minimaal iets moeten doen aan het aantal ongelijk gespeelde wedstrijden die er op dat moment was (en nog steeds is).
Eerlijk is eerlijk, ook de KNVB heeft meer te doen dat het beantwoorden van vragen of ideeën van ‘belangstellenden’, maar binnen een dag kreeg ik een persoonlijk antwoord terug. Het kwam er hier op neer: “Bedankt voor het meedenken en we werken eraan.”
Het 119e stukje schreef ik op vrijdagmorgen en stuurde ik ook door naar de redactie van het AD.
Enfin, het eindresultaat werd afgelopen vrijdagmiddag de wereld ingestuurd en daar zijn nogal wat mensen/fans/supporters boos en vooral verontwaardig over.
Grappig genoeg noemde Wilfred Genee ’s avonds in het programma Veronica Inside, ook mijn punt(en). (zie nr 119)
Het kabinet vertelde afgelopen dinsdag dat de voetbalcompetitie definitief is afgelopen en dat ‘we’ vanaf 1 september weer verder kijken.
Best wel voorbarig, want in België heeft men juist die beslissing verzet naar volgende week. Er is daar dus een kans dat de competitie gewoon kan worden uitgespeeld (zonder publiek). Bizar eigenlijk, want in België zijn er per km2 veel meer corona-doden!
Omdat de KNVB op dit moment onder vuur ligt, zou het toch zomaar kunnen dat de juristen voor een ‘ander gelijk” gaan en eerlijk gezegd: “Gelijk hebben ze!”.
Voor de goede orde: ”Ik ben voor niemand, maar wel voor eerlijkheid en dat is in eerste instantie mijn punt – en hopelijk veel meer Nederlanders – dat ik heb aangezwengeld”.
Laat de twee – o, zo belangrijke – wedstrijden eind mei zonder publiek spelen en kom dan tot een eindstand met alle ploegen die 26 wedstrijden hebben gespeeld.
Voor FC Utrecht zou het tevens mooi zijn als ze alsnog de bekerfinale zouden mogen spelen voor a. de beker en b. de mogelijkheid om alsnog hoger te eindigen.
In dit scenario zal Willen 2 met geknepen billen in de wachtkamer moeten gaan zitten, maar ook dat is weer eens iets anders.
De nieuwe stand na de genoemde twee wedstrijden zal misschien ook van invloed zijn voor het (nep)kampioenschap omdat zowel Ajax en AZ ook moeten spelen.

Degradatie en promotie kan dan ook eenvoudiger. De laatste twee eruit en de eerste twee van de Eerste divisie erin. Misschien niet iedereen blij, maar ook dat, is wel zo eerlijk – doordenkertje -.
“Dit was mijn visie, en daarmee zult u het moeten doen 😉.

Ma 27 apr 2020: nr 127

CORONABLOCKERS
Het woord ‘coronablocker’ bekt best wel lekker, maar wat jammer dat het woord bedacht moest worden. Wat jammer dat heel veel mensen zich niet kunnen beheersen door lekker ouderwets de kont tegen de kribben te zetten.
Natuurlijk snap ik dat men ’het’ zat is. Iedereen heeft na zo’n zes weken naalden in zijn achterwerk.
Het zonnetje schijnt gelukkig ook al 6 weken en als je positief bent ingesteld voel – en hoop –  je dat na de meivakantie het leven er heel anders uit zal zijn. De maatregelen zullen flexibeler worden. Laten we in ieder geval ons hoofd erbij houden en aan elkaar denken.
Behalve dat er mensen zijn die ‘wat’ schijt aan de opgelegde corona-maatregelen hebben,  zie ik ook andere dingen gebeuren die bij eerdere afspraken horen.
Ook hier is er sprake van burgerlijke ongehoorzaamheid. Ik weet niet of het alleen mij is opgevallen, maar het mobieltje – en met name bij de jongeren – zit weer ‘veilig’ in hun handen op de fiets. Ik bedoel maar!

Hadden we maar meer BOA’s denk ik dan maar. Ik had afgelopen vrijdag – toen ik op en neer naar de stad fietste – heel rijk geworden als ik van iedere fietser met een mobieltje in zijn/haar hand, had mogen cashen.

 

Ma 27 apr 2020: nr 126

VISSER, VISTE ACHTER HET NET
Afgelopen zaterdag stond er een Koningsdag Tompoezen test in het AD. Niet alleen de honden lustten er blijkbaar geen brood van, want ook het testpanel gaf enorme lage cijfers voor de goedkopere en duurdere ‘poesjes’.
Vandaag iets vroeger uit de veren om eerst het AD te bestoken met het één en ander  en vervolgens om bij een echte warme bakker wat ‘poezen’ te scoren.
Helaas, net als bij het voetbal werd er niet gescoord. Met GROTE letters stond er op de deur dat men op maandag 27 april gesloten was.
“Wat een gemiste kans zeg!”
Doorlopen naar de HEMA had geen zin, want ik had geen zin om in de rij te gaan staan.
Dan maar tevreden zijn met onze twee echte poezen.
Tompoezen

Zo 26 apr 2020: nr 125

NASLUITER
Mijn ‘kwetsbaar’ (stukje nr 92) krijgt hier een vervolg. Gewoon, omdat ik het toch ook kwijt wil! Ik heb er een week over gedaan voordat ik de moed had om dit te schrijven en dat is toch een goed teken.
Ik kreeg een ‘duwtje’ uit een hele andere hoek. Op de Vakantiebeurs werkte ik bij het Grieks Verkeersbureau samen met een geweldige lieve jonge vrouw die net als ik veel passie heeft in alles wat maar met Griekenland te maken heeft.
Dit jaar was ze er voor het eerst niet bij, want in het najaar van 2019 kreeg zij plotsklaps te horen dat ze borstkanker had en ging zij in januari dit jaar onder het mes voor Plan A.
Gisteren spraken we ruim een uur via de telefoon. Het deed ons blijkbaar zo goed! Ze is strijdvaardig en ondanks het coronavirus zit ze nog steeds in Plan A. Natuurlijk spraken we ook over ‘mijn nr 92’ en juist daardoor – in combinatie met haar opgedane ziekenhuiservaringen – durfde ik dit stukje te schrijven.
Want ……

‘Vorige week zaterdagavond ging het niet echt lekker met me. Ik voelde overal tintelingen, was lusteloos en transpireerde regelmatig zonder dat ik iets gedaan had.
Mijn gedachten gingen naar drie dagen eerder. (In overleg met de huisarts wilde ik op de sterfdag van mijn vader – vorig jaar – stoppen met de antidepressiva.)
“Het zou toch niet ………..? Zou ik dan toch gelijk krijgen?”

Ik vond het namelijk zo stom dat ik te horen had gekregen dat ik zomaar binnen 2 á 3 weken kon afbouwen en stoppen! (23 Jaar geleden moest ik eerst een paar maanden wennen voordat het ‘geluksstofje’ in mijn hersenen was opgeslagen.)
Na drie dagen zonder pil, voelde ik me ineens ‘terug bij af’’.


Ik ben die avond van ellende heel vroeg en teleurgesteld naar bed gegaan en met het idee om – als het zondag weer zo voelt – de volgende dag direct de huisarts te bellen.

De zondag verliep eigenlijk ‘gewoon’ en ik had nergens last van.
Toch liet het me niet los en belde maandag alsnog de huisarts en vertelde mijn verhaal.
Nadat ik alles had verteld – dus ook van mijn bedenkingen over de manier van afbouwen en stoppen – begreep de assistente mij volledig en ging meteen op zoek naar de huisarts en ja: “Het klopte allemaal. Dit gevoel kan nog wel een paar weken duren”. “SLIK”
Maar ik kon het niet laten om toch ook mijn zegje te doen door te zeggen dat ik het zo enorm stom vind dat het woord ‘BIJSLUITER’ wèl bestaat en dat je dit altijd eerst moet lezen voordat je een medicijn gebruikt. Er staat namelijk ook BIJ welke BIJwerkingen het medicijn kan hebben,
Dat er helemaal niet gepraat wordt over een woord als ‘NASLUITER’ (zelf verzonnen) NAdat je gaat afbouwen en gaat stoppen met een medicijn.

Het duurde heel even, maar daarna viel de euro (‘Het kwartje’ bestaat niet meer.😉) en kwam meteen het antwoord: “Da’s een goeie!” En als bonus kreeg ik een bedankje, omdat ik iets in ‘de groep’ had gegooid.

Ik was mijn ei kwijt en daarna ook het ‘nare gevoel’, want het is gelukkig bij die ene zaterdagavond gebleven – wel even afkloppen -.

Terug naar het telefoongesprek. Mijn ‘Griekse’ collega had namelijk ook een soort ‘engeltje’ die ze dag en nacht kon mailen/spreken en bovendien had zij mijn gelukspoppetje, dat ik naar haar had opgestuurd voordat zij ‘het traject’ in ging. Met haar ‘engeltje’ kon ze lezen en schrijven en echt alles kwijt en mede daardoor ging het ook bij haar in huis best op rolletjes in deze dubbele moeilijke tijd.
Toen ik haar mijn ‘dingetje’ vertelde, zei ze dat zij al vele malen dergelijke ‘gevoelens’ had meegemaakt tijdens de bestraling perioden en erna.

We vonden dit gesprek een soort ‘les’. ‘Door openheid, kom je ook aan het einde van een veel te lange tunnel’.

Zie dit stukje niet als een zielig verhaal, maar als een ‘doordenker’ met een enorme belangrijke les! “HET HELPT ECHT!”


Zo 26 apr 2020: nr 124

DE VOGELIJKE TUINVERBOUWING
Nee, echt geen typefoutje, maar een spontaan berichtje.
Zoals jullie eerder hebben gelezen (nr 115) werd het harthouten terras ‘bekleed’ met het kunstgras met de mooie naam Fiorentina.
Nu de plooien letterlijk en figuurlijk zijn gladgestreken, – op één plooi na, waar de betonnen poes nu maar op ligt – was het hoogste tijd voor de ‘herbestrating/herinrichting’.
De olijfboom kreeg in ieder geval een nieuw plekje op het groene terras en daar was familie merel blijkbaar niet echt blij mee. Ze bleven maar zoeken naar die boom met die zwarte vruchten.
Als ik in mijn vorig werkzame leven terreinknecht van een voetbalclub was geweest, had ik geen neiging gehad, maar had ik meteen met witkalkpoeder een pijl naar de olijfboom getrokken. Maar goed, dan had ik maar door moeten leren!
Geen pijl dus en de vogeltjes moesten zonder een Griekse lekkernij de nacht in.
Omdat de olijfboom nu bijna voor het raam van de woonkamer staat en gezellig bij de stoelen op het terras voor het ultieme “Griekse gevoel’ zorgt, werden we tijdens het ontbijt min of meer gestoord door een paar grote – en nog nooit eerder voor het raam getoonde – vogels met een verkeerde aanvliegroute.(Dachten we!)
Het bleken de ‘krakers’ uit de boomwoning van de buurvrouw te zijn. Het waren twee lompe houtduiven die zich dit keer in de olijfboom ‘parkeerden’.
Het woord ‘sierlijk’ is echt niet aan deze vogels besteed. De takken van de boom bogen enorm door, waardoor ze juist net niet bij de olijven konden (Dachten we!) . Dan doen merels het toch ‘liever’😉.
Enfin, lang verhaal kort: Binnen ‘no-time’ waren alle olijven naar binnen gewerkt. Het ging zo snel dat ik niet eens een selfie met die krengen kon maken.
Als dank klonk weer het lievelingsliedje van mijn oud-collega, vriend en bijna-buurman (lees o.a. nr 61) en dat voelde als “Nou bedankt hè en tot de volgende oogst.”

“Roekoe, koe, koekoe, Roekoe, koe, koekoe, Roekoe, koe, koekoe (ff wachten  ……) ‘koe’.”

dav


Za 25 apr 2020: nr 123

MIJN MOEDER VERTELDE
Het was weer tijd voor de jaarlijkse knipbeurt bij mijn moeder. Nee, ik ben niet in het bezit van een stiekem kappersdiploma, maar ik heb wel een heggenschaar om de heg en de heide kort te scheren.
Als ‘beloning’ voor de gezelligheid is er altijd een lekker vers gezet kopje koffie met Melitta-filter kwaliteit en natuurlijk een verhaal. (Ik noem het eerbiedig: “Ze wilt haar ei kwijt.”)
Er is natuurlijk ook een soort voordeel van ‘oud zijn’. Zij heeft zoveel meegemaakt in hele andere tijden! Uiteraard zitten daar ook onderwerpen bij die in deze tijd wel opgelost kunnen worden. Toen moest men (ook) experimenteren met het bestrijden van ziektes.
Terwijl we de nieuwste column van Saskia Noort aan het doorspreken waren, – Ze leest echt alles hè! – kwamen we bij de complottheorieën en de president van ‘over de grote plas’.
“Die vent zou het liefst iedereen willen laten inenten met een bleekmiddel om op die manier zo snel mogelijk van het coronavirus af te zijn. Dan ben je toch gek!”
“Ja, ma en het wordt nog veel erger, want wedden dat hij dadelijk wordt herkozen!”
Daar was ze ook bang voor.

Door de column van Saskia Noort vertelde mijn bijna 93-jarige moeder ineens andere wijsheden die ik ook niet wist.
Eerst over ‘De Zeven plagen’ uit de Bijbel – ik kom me heel vaag een zondagschoolverhaal herinneren – , die ook allemaal waren uitgekomen en daarna een voor mij onbekend verhaal over een ‘plaag’ zoals nu het geval is.

‘Toen haar jongste broer in februari 1945 werd geboren was er ook een ziekte uitgebroken waar niemand vat op had. Het betrof alleen de baby’s. Enorm veel baby’s – ook haar broertje – kregen namelijk te maken met de ‘neusbacterie’ en daardoor kregen de baby’s last van hun luchtwegen en hun ademhaling (longetjes)’.
Vele jong geborenen haalden het niet.

– Het volgende bezorgde niet alleen bij mij ‘het gevoel van gruwen’:

‘De zieke baby kreeg dan in het ziekenhuis of kraamverpleging een injectie in de neusholte, die ervoor zou moeten zorgen dat de luchtwegen weer voldoende open zouden gaan’.

“Brrrr, het idee al hè!” Toen ze dit vertelde, zag ik het helemaal voor me!

Het gruwelijke verhaal had een soort ‘happy end’, want haar broertje overleefde het.

En toen zei ze ineens: ”Ik vind het zo vreemd dat je juist nu – want de symptomen zijn blijkbaar voor mijn moeder min of meer hetzelfde – niemand daaraan nog aan terugdenkt! Zal dit over 60 jaar ook zo zijn met dit vreselijke virus?”

Ik snap best wel dat er heel weinig mensen zijn die over de ‘baby-neus-bacterie’ van 1945 kunnen meepraten of willen terugdenken. (Er zijn namelijk niet zoveel mensen meer die dit van dichtbij hebben meegemaakt.)
Op de tweede stelling kon ik geen antwoord geven en speelde dan maar even voor viroloog, door te zeggen dat ik het ook nog niet met zekerheid weet.

NASCHRIFT:
Ik hoop dat ik vanavond kan slapen. Ik zie nog de naald in dat mini-neusje van de baby ingaan! Hopelijk krijg ik er nog een soort ‘nachthengst’ overheen en dat ik ineens zie dat die ‘man van de overkant van de Atlantische Oceaan’ ook een injectie krijgt toegediend. “Hoe dom blond zal zijn haar dan worden? Zou het nog blonder kunnen worden?”
Ik kan niet wachten eigenlijk. Nog zo’n vier uur te gaan . Dan weet ik het (misschien).😉

Ma, bedankt! Weer wat geleerd! (en een leuk interessant stukje erbij)

Za 25 april 2020: nr 122

STATIEGELD
Het klinkt misschien een beetje vreemd als men in deze coronatijd zich zorgen gaat maken over statiegeld op plastic flesjes en blikjes.
En toch ben ik er heel blij mee. Alleen de manier waarop men dit volgend jaar juli gaat invoeren vind ik niet echt hoopgevend. Het zwerfvuil zal best iets verminderen, maar ik vrees dat de aangekondige maatregel – door alleen het mini-plastic flesje met slechts 15 cent te verhogen –  nu niet echt zal bijdragen aan ‘het nieuwe normaal’ zonder zwerfvuil.
Wat mij betreft had men meteen op alle flessen – en blikjes – een euro statiegeld gezet. Dus ook voortaan op wijnflessen en alle bierflesjes.
Dat maakt de hersenen en de portemonnee pas echt los.
Alleen dan pas zal er meteen resultaat zijn!
Ze zgn. goedkope energiedrankjes kosten nu soms maar 69 cent. Men koopt er dan makkelijk een paar. Kost het 1,69 dan gaat men toch heel goed nadenken. Het mes snijdt dan aan twee kanten.
Gaat het de goede kant op dan kunnen we alles doortrekken en zal de pot appelmoes verpakt in glas van 79 cent, naar  1,79 gaan. Is even wennen, maar ook dat zal snel wennen!

NB. Ik hoor nu al winkeleigenaren zeggen: “Waar moeten we al die flessen opslaan? Wie betaalt de statiegeldautomaten?”
ANTWOORD: “Dat gaan de vervuilers en consumenten doen, maar dan moet je eerst investeren.

Nu dus alleen de mini-plastic flessen en heel misschien later ook de blikjes.
Waarom eerst halve maatregelen en dan pas hele?
Ik heb altijd geleerd dat je ‘het ijzer moet smeden als het heet is’. Er kan best wel een extra corona maatregel bij.
Vergeet niet dat zo’n maatregel ook goed voor het milieu is.

Za 25 april 2020: nr 121

WAARNEMER VAN DORDT
Vorig jaar begon dit speciale project op 1 mei en zou volgende week op 30 april gezamenlijk worden afgesloten door alle ‘waarnemers’ in schouwburg Kunstmin.
Door coronamaatregelen kan dit nu niet doorgaan. Toch bedacht men een heel leuk alternatief.
Er is gevraagd of alle deelnemers (Zelf was ik waarnemer op 18 september) op 30 april – van 20:02 uur tot 21:02 uur – thuis een uur ‘uit willen zitten’.
Daarna een selfie opsturen met op de achtergrond de richting waarin werd waargenomen.
Een top-oplossing en een hele leuke afsluiting met en zonder elkaar.

Wil je iets meer weten over dit merkwaardige project? Klik dan ‘hier‘.


Vr 24 apr 2020: nr 120

LEUK (en bedankt allemaal!)
Wordpress news_LI
Dit betekent best wel veel bezoekers per dag . Volgens mij heeft een dag nog steeds 24 uur.  Even rekenen: Éen uur is 46 bezoekers. Dan is 24 x 46= (best veel bezoekers😉)

Vr 24 apr 2020: nr 119

Waarschuwing:
Houd je niet van voetbal. Wil je dan dit artikel zo snel overslaan en doorscrollen naar nr 118!

EVEN DOORDRAAIEN
Bij de meeste sportbonden is er een soort berusting dat de huidige competitie is beëindigd. Tijd om uit te huilen heeft men nu genoeg en  ‘Opnieuw beginnen’ is het nieuwe normaal.

Bij de voetbalcompetitie is dit duidelijk niet het geval. Daar gaat immers veel meer geld in om en is men ook afhankelijk van derden.

Er komt vandaag een bijeenkomst met alle betaalde voetbalclubs met als thema: ‘hoe eerlijk verder’.

Er zullen vermoedelijk veel verliezers zijn. Allerlei scenario’s ten spijt.
De hoge ooms van de EUFA  hebben de echte beslissingen overgelaten aan de onderbonden en hebben zelf de handen in onschuld gewassen om zo snel mogelijk weer opnieuw te kunnen beginnen.

Ik vraag me eigenlijk maar één ding af : “Waarom wordt niet eerst –  ondanks alle beperkingen –  het aantal gespeelde wedstrijden in de eredivisie gelijk getrokken! Desnoods net voordat officieel de competitie zou eindigen in het weekend van 30 en 31 mei.
Dit zijn vermoedelijk de allerbelangrijkste wedstrijden om tot een meest eerlijke eindstand te komen. In de huidige competitiestand moeten van de zes bovenste ploegen er nog vier ploegen tegen elkaar. Alle andere ploegen hebben namelijk wel 26 wedstrijden gespeeld.

De ontbrekende twee wedstrijden moeten in ieder geval zonder publiek gespeeld worden (AZ-Feijenoord en FC Utrecht-Ajax).voetbalNiet zeuren als er dadelijk na 1 juni een belangrijke speler inmiddels voor een ander club speelt/traint. Jammer dan, want die speler zou volgend seizoen ook niet bij zijn huidige club spelen.
De competitie is nu niet eerlijk afgesloten. In ieder geval niet voor het kampioenschap.

Degradatie, promotieregeling en wie gaat Europees spelen is natuurlijk ook een punt.
Zodra de clubs mogen kiezen zal er nooit een overeenstemming worden bereikt. Er spelen te veel belangen mee, maar het geld is de grootste pion.

Er stonden in AD Sportwereld een aantal leuke ideeën om alsnog de competitie uit te spelen. Ik heb er ook nog eentje en die wil ik jullie niet onthouden:

Je hebt een enorm tafelvoetbalspel nodig waarop alle nog gespeelde wedstrijden in de ‘thuiswedstrijdkantine’ worden gespeeld.
Van iedere club spelen er twee spelers naast en tegenover elkaar (Het woord ‘enorm’ zorgt ervoor dat alle spelers op anderhalve meter van elkaar spelen e.v.t. met plexiglas tussen de spelers en tafelvoetbalspel.).

De keepers bemoeien zich ook met hun verdediging en worden na een kwartier  afgewisseld door de reserve keeper. (De keepers rouleren de hele wedstrijd om het kwartier.)
De andere speler (aanval en middenveld) wordt steeds na vijf minuten gewisseld. (Voor iedere helft heeft ieder team dus 9 spelers nodig. )

De tweede helft gaat precies zoals de eerste helft.
De trainers moeten vooraf bepalen wie er de eerste helft speelt en wie in de tweede helft.
Je hebt in totaal 18 veldspelers nodig en minimaal twee keepers.

Er zijn geen VAR momenten, maar er is wel een tijd-en toss-scheidsrechter nodig.
Goed commentaar doet wonderen en jingles bij een doelpunt doen het ook best goed. In de rust een leuk muziekjes met de hoogtepunten en neem als kijker zelf ook gerust de tijd voor een bakje thee (Of iets anders wat je ook gebruikt als je naar een voetbalwedstrijd kijkt of gaat.).

Zend de beelden uit en laat ons meegenieten! Succes verzekerd!
tafelvoetbalWat een dom en leuk idee eigenlijk!😉

Vr 24 apr 2020: nr 118

KOGEL DOOR DE KERK
Het zijn op dit moment niet de allerbelangrijkste dingen, maar we zijn gewoon blij dat we definitief van De Griekse Gids Reizen te horen hebben gekregen dat onze, met veel zorg uitgestippelde vakantie – vanaf 12 mei –  niet door gaat.
Ik schrijf echt niet voor niets dat we blij zijn. Onze hele reissom wordt omgezet in een voucher die we t/m 2021 kunnen inwisselen voor een nieuwe reis (of dezelfde naar de drie Griekse eilanden (Foleandros, Ios en Santorini).
Dat dit zo mooi geregeld kon worden is dankzij het jonge Griekse reisbureau, maar ook te  danken aan de luchtvaartmaatschappij Transavia die mogelijk pas eind mei de lucht in mag.
Dat we op dit moment ook niet terecht kunnen op de camping in Burgh-Haamstede, wil echt niet zeggen dat we niet genieten van ons eigen stekkie hier in Stadspolders.
BETER IETS DAN NIETS!
Griekse Gids foto(Klik op de foto voor de optie Islandhoppen.)


Vr 24 apr 2020: nr 117

ZO MOOI!
Als lezer van het AD werd ik vanmorgen verrast met een geweldige voorpagina. Meestal baal ik van artikelen in de krant of mededelingen op tv als er wordt begonnen met de tekst “dat dit uitgelekt bericht in handen is gekomen van deze krant of redactie van dit programma.”
Maar vandaag lees ik een hele andere toon  en lees ik vermoedelijk niets anders meer. De toon is echt gezegd!
De redactie heeft namelijk iets behaagd. En wat voor iets! Alle ‘helden’ van ons land die ons in deze tijd naar een lichtpuntje proberen te sturen door hun beroep/taak/zorg uit te oefenen kregen een lintje.
KIPPENVEL!

Behagelijk

Do 23 apr 2020: nr 116

MELIG
Tijdens de laatste klus en het stukje (nr 115) over de klus van de grote tuinverbouwing van hardhout naar kunstgras, kreeg ik een tweede inspiratie om wederom een nieuwe tekst bij een oud bestaand liedje te maken.
Dus als jullie het ‘Het-liedje’ (via de link) er even bijnemen dan kunnen jullie nu even lekker ontspannen en bijna het weekend in.
Veel zangplezier!

IK HEB ZO’N ZIN OM WEG TE GAAN
Ik heb zo’n zin, om weg te gaan
Maar ik kan niet weg (Hij/Zij  kan niet weg)
Om ergens heen te gaan.

Met mijn blote voeten op het kunstgras staan
(Met zijn/haar  grote blote voeten op het kunstgras staan)
of
(Dat is beter dan een splinter want je voet ging eraan)
Ik heb zo’n zin om weg te gaan

(Hij/zij  heeft zo’n zin om weg te gaan)

Ik wil op reis (Hij/Zij  wil op reis)
Want het is hier saai  (Het is zo saai)
Omdat je niet veel mag.

Met mijn blote voeten heerlijk in de zee       
(Met z’n grote blote voeten heerlijk in de zee)
of
(Ga niet lukken want de zee is hier te ver vandaan)
Ik wil op reis, maar mag niet weg.
(Hij/ZIj  wil op reis, maar mag niet weg)

– Instrumentaal tussenspel –

Ik blijf dus thuis, de hele tijd
Want het moet zo zijn (Het moet zo zijn)
Wie had dat nou verwacht
Met mijn blote voeten op het kunstgras staan
(Met z’n grote blote voeten op het kunstgras staan)
                   of
(Dat is beter dan een splinter want je voet ging eraan)

Toch heb ik zin om weg te gaan

Toch heb ik zin om weg te gaan
Toch heb ik zin om weg te gaan

 


Do 23 apr 2020: nr 115

CORONAKLUSGEGEVENS
Inmiddels al heel veel mensen gesproken – die net als ik – tijdens hun ‘ophokverplichting’ enorm handig en inventief zijn geworden.
Behangen was voor ons geen punt. Het is nog net niet, dat we het er tegenaan blazen! De dagen vòòr het behangen waren wel heftig. (De ruwe muren moesten glad geschuurd worden.)
Daarna een leuk tuintafeltje – van restafval van de badkamer – gemaakt en gisteren begonnen met ‘Project T’.
Ook wij hadden nog een ‘Appeltje voor de dorst’. Een paar jaar geleden beloofden we dat we met het gedoneerde geld voor ons 40-jarig huwelijk, de tuin zouden gaan aanpakken. Door o.a. tragische privéomstandigheden werd de “Grote tuinverbouwing’ opgeschort.
De hardhouten vlonder op het boventerras bleek na tientallen jaren niet meer zo hard te zijn. Er vielen scheuren in, de roestvrijstalen schroeven lieten soms los van de rachels en liep je met blote voeten rond dan had je 9 van de 10 keer een splinter in je voeten.
davHet kunstgras dat we in Zeeland op de camping laten groeien😉, is zo vreselijk echt, dat we voor hetzelfde gras wilden gaan. Helaas was die mat uit de collectie, maar we kregen van het tuincentrum in Renesse een gouden tip. ‘De mat moest uit Genemuiden komen’.
“Het zou nog wel een paar weken duren, want het is erg druk”, kregen we te horen. Enfin, na vier dagen kregen we een telefoontje met de vraag wanneer ze het gras konden bezorgen.
Mijn antwoord was kort: “Nu?”
Dezelfde dag thuisbezorgd. Wat een service!
De truc was, dat we de vlonder niet hoefden te slopen, het gras komt er gewoon bovenop. Sommige schroeven (met een extra borgring) gebruiken we om het gras op de vlonder vast te zetten en met tape (geen ductape) ‘lassen’ we de twee matten aan elkaar.
’s Avonds stuurde ik mijn
oud-collega en bijna buurman een appje met de mededeling dat ik hoopte dat het ‘gezaaide gras’ niet door de harde wind zou wegwaaien.
Waarna hij alleen antwoordde dat hij hoopte dat het zaad niet naar zijn tuin zou overwaaien.
Met een originele smoes (We sparen bier-etiketten, hij drinkt meestal (of laat drinken) en ik ‘ont-etiket’ ze, droog ze, plak ze in en neem ook genoegen met het inleveren van de bierflesjes die zelden statiegeld opleveren.) kwam hij gistermorgen toch even polshoogte nemen.
Hij snapte natuurlijk niets van het appje. “Graszaad?”
Zijn eerste, bijna sprakeloze woorden, waren: ”Wat een geweldig slim idee!” En –beter verstaanbaar – “Prachtig zeg!”
dav
Vandaag de tweede mat gelegd en we zijn er blij mee.
We kunnen nu het ‘Het-liedje’ zingen. “Met je blote voeten op de het kunstgras staan,  ……..”.
Het is nu een kwestie van aftellen hoe lang het gaat duren voordat mijn oud-collega en bijna-buurman gezellig – en met een paar bijzondere volle bierflesjes😉 – de grasmat komt uitproberen.
dav

Do 23 apr 2020: nr 114

O MOEDER, WAT IS HET HEET!
Tussen 1974 en 1981 was deze komische serie een ‘kijkknaller’. De Engelsen zaten er letterlijk en figuurlijk lekker warmpjes bij in hun kolonie India en dat leverde een enorme hoeveelheid Engelse humor op.
Het onderstaande teletekstbericht was voor mij de aanleiding tot het schrijven van dit stukje.
teleWij van Europa warmen het meest op’. Er volgt nog een onderzoek waarom dit is.
Maar hoe kan het nu zo zijn dat er mensen zijn geweest – en niet de minsten –  die het volgende  hebben gezegd: ”Als de temperatuur dadelijk gaat stijgen is het virus zo weg!”
Kort door de bocht: ‘Als de temperatuur inderdaad blijft stijgen, dan is het wel een prettige gedachte dat we – en zeker in Europa – voorlopig geen ander virus meer te verwachten hebben en zal het coronavirus ook snel verdwenen zijn.’
“Want ‘Elk nadeel heeft zijn voordeel’ toch?”
Gelukkig wordt het e.e.a. nog onderzocht, want echt geloven doe ik de ‘warmtetheorie’ niet. ”Eerst voelen, dan zien!”

Wo 22 apr 2020: nr 113

PNEUMOKOKKEN NOG AAN TOE!PneusneuIk weet het echt even niet hoor! Ineens heeft de gezondheidsraad ergens de tijd vandaan gehaald om dit najaar de 70 tot 79-jarigen te laten vaccineren tegen de ‘pneumakokken’.
Ja, ik geef het toch maar toe, ik lag blijkbaar wel af en toe onder een steen, want de bekendste ‘pneu’s’ zijn voor mij nog steeds de pneumatische boorhamer en het apneu-apparaat van mijn vrouw.
Tot nog toe hoopte ik dat mijn bijna 40 jaar onderwijsperiode ervoor zou zorgen dat ik voldoende afweersystemen had opgebouwd. Maar nu ga ik toch twijfelen.
Stel je voor dat er dadelijk toch een tijd komt dan men zegt: “Ho, wacht even Visser! Jij laat je niet inenten? In dat geval kom je helemaal onderaan de wachtlijst als het echt spannend gaat worden”.

Of maak ik nu alleen  de “slapende (Maurice de) Hond wakker!”  (In dat geval, zal het wel los lopen)😉

Wo 22 apr 2020: nr 112

DOE EENS NORMAAL MAN!
Ooit was deze  uitspraak van een politicus wiens naam ik om principiële redenen niet noem. Hij zei dit toen (algemene beschouwingen) tegen de Minister-president die gisteren bijna 8 miljoen ‘Nederlandse volgers’ had.
Mark Rutte deed gisteravond ook normaal en ik geloof direct dat hij er zelf ook behoorlijk mee zit.
Geef het je maar te doen om 17 miljoen inwoners met 17 miljoen andere ideeën, de noodzaak uit te leggen dat we toch echt ‘pas op de plaats’ moeten blijven houden.

Jammer dat er toch organisaties zijn die zwaar teleurgesteld zijn dat hun branches niet ‘open’ mogen. Ik snap ze best wel want ik ken ook kappers zonder werk, een Griekse vriend die net voor het virus iets wilde doen aan de leegstand in de Dordtse binnenstad en nu met twee zaken zit die niet open mogen en dus nauwelijks inkomsten heeft (alleen afhalen op bestelling).
Ik was zo blij dat ik een appje terug kreeg van een kapster die ik vorig jaar,  met een artikel in De Stem van Dordt, nog in het zonnetje zette vanwege een mooi jubileum. Ze schreef: “Ferry, als we maar gezond blijven!”
En ja, Annelieke heeft gelijk! Mopperen helpt ons geen steek verder. Als we gezond blijven dan komt ‘Het nieuwe andere’ vanzelf.
Nog even doorbijten en zo min mogelijk zeuren. Dat is nu even ‘het nieuwe normaal‘.

Ik weet het. ‘Het is  makkelijk gezegd met een maandelijkse zekerheid van pensioen en AOW, terwijl een ander dubbel moet liggen om in deze tijd een gezin te moeten voeden en zonder werk is komen te zitten.
Gelukkig leven we in een democratie en ons land staat bekend om de goede sociale voorzieningen.  De kreet: “Trek aan de bel als het niet meer gaat!” is niet zomaar een kreet! Je moet er iets mee doen en het liefst al voordat het te laat is. Een virus komt ‘aanwaaien’, maar we waren niet voorbereid op de gevolgen van ‘het ding’. NIEMAND!
Maar de meeste Nederlanders staan ook bekend om niet meteen aan die bel te trekken. Ons schaamtegevoel houdt dit tegen.

En dat is nu net het punt! We moeten dadelijk opnieuw beginnen en toegeven dat je af en toe hulp nodig hebt.
“Ons land heeft nu de hulp nodig van alle inwoners om het virus te bestrijden en uit te bannen!”

Niet alleen onze regering zal dadelijk het geld anders moeten gaan uitgeven. Vanmiddag hoorde ik van een jonge vrouw iets heel moois. “We zouden een ander huis kopen, we waren al aan het inpakken, hadden er allemaal zin in, maar het ging ineens niet door. Maar het is goed zo, ik besef nu dat er veel belangrijkere dingen zijn.” Mooi hè!
Iedereen houdt zich best wel aan de opgelegde maatregelen. Als ‘dank’ zal de regering na deze pandemie iets terug moeten doen.

“Dat is toch normaal!”

Wo 22 apr 2020: nr 111

WEL EEN NEUS(je), MAAR NIET VAN DE ZALM
Als leek is het voor mij eigenlijk niet te begrijpen dat een tandarts en een mondhygiënist wel mag doorwerken en een fysiotherapeut en een kapper niet. Maar dit terzijde.
Blijft over dat mijn bonusgok van gisteren net iets te veel van het goede was en dat Johan Derksen wel het neusje van de zalm had voorspeld. ( Hij had zelfs de ‘voetbaluitslagen’ goed!)😉

Di 21 apr 2020: nr 110

EEN ABP-TJE
Het kon niet uitblijven natuurlijk en daarom mopper ik niet.
Ons pensioenfonds stuurde toch alvast maar een aankondiging boordevol met informatie.
De mededelingen zouden zomaar van een aantal virologen kunnen komen!
De meest uitspringende zinnen waren namelijk: “We kunnen dit alles nog niet met zekerheid vaststellen.”

Daarom mopper ik maar niet en wacht wel af. Het leek teveel op ‘gebakken lucht.’

Di 21 apr 2020: nr 109

ZEG EENS A
Dit stukje heeft niets te maken met de gelijknamige komische doktersserie van weleer. Het gaat wèl over de boodschappen die er af en toe gehaald moeten worden.
ALS ik boodschappen doe dan doe ik dit het liefst op mijn manier.
Dit betekent:’Zo min mogelijk energie stoppen in het zoeken van producten en zoveel mogelijk gebruik maken van het kundige dienstdoende personeel’.
Het scheelt niet veel, maar soms vermoed ik dat ze me gewoon opwachten😉.
Nogmaals een verduidelijking: ‘Het woordje ‘als’ staat niet voor niets in hoofdletters, want het gebeurt echt zelden dat ik erop uitgestuurd word’.
Behalve dat ik er dan een soort routineklus van maak om zo snel mogelijk het pand te kunnen verlaten, geef ik mijn ogen vaak goed de kost.
Ik kom daarom tot de volgende opzienbarende conclusie: “De supermarkten in Dordrecht lijken in deze tijd verdacht veel op de supermarkten in Zeeland!”
Wat blijkt: ’De goedkopere basisproducten en de huismerken zijn nauwelijks meer te vinden!’
Het is louter het veel duurdere ‘A-merk’ dat de boventoon voert!
De ondertoon is: “De mensen kopen het nu toch wel!”

Toen ik als vrijwilliger in het Albert Schweitzer ziekenhuis werkte, had ik een collega die op zo’n moment zou zeggen: “Een verdacht zakie! En dat is het!”

Di 21 apr 2020: nr 108

MIJN GOK
Bij het uitdelen van neuzen, stond ik blijkbaar vooraan en heeft me de laatste tijd geen windeieren opgeleverd.
Wie regelmatig mijn ‘corona’s’ leest (Is het nu wel of niet grappig bedacht?) zal het niet ontgaan zijn dat o.a. onze Minister-president “meeleest’ en met de informatie en vooral tips, zijn nieuwe maatregelen ‘uitzendt’.

Gisteravond bracht Veronica Inside Johan Derksen (of was het Carlo Boszhart😉) in stelling met de volgende stelling: “Juist nu niet verslappen, dat doet een goed lid niet!”
Deze ‘Bromsnor’ – die niet voor niets deze bijnaam heeft – , heeft politiek en inhoudelijk gezien, een aardige kijk op ‘wat er leeft’ en ‘wat er op dit moment het best is voor ons land’. Daar was gisteren in ieder geval “Niks mis mee!”

Vooral vandaag staan de gokkantoren wijd open om de staatskas, qua belasting, te spekken. “Want, ….. wat gaatie zeggen vanavond?”
Kortom: ‘Voor velen een gokje waard!’

Daar doe ik niet aan mee, ik heb die gok niet voor niets. Ik gok wel illegaal en gok erop dat onze nationale brombeer het gisteren bij het juiste eind had en gelijk krijgt.
Ik hoop dat Mark Rutte ook een fan is van het voetbalprogramma en dat hij al zijn influisteraars – goed bedoeld – vandaag nog even de twee minuten van Johan Derksen laat terugkijken.

“Mark! Het zijn de eerste twee minuten van het programma!”

Omdat mijn haar toch wel erg lang wordt en ik het een rot gevoel vind om met ‘haarverstevigingszooi’ rond te lopen – zodat je in de wind op de herrezen Herman Brood gaat lijken – heb ik nog een bonusgok. En nogmaals: “Ik heb er een neusje voor!”
‘Mijn neus en ik gokken erop dat de kappers en de fysiotherapeuten – ik denk ook aan anderen – de gok met een mondkapje mogen nemen.’

Di 21 apr 2020: nr 107

KUNSTMIN LIVE
kunstmin live
Nog niet zo lang geleden schreef Kees Thies (o.a. journalist en columnist AD Drechtsteden) mij iets dat meer was dat ‘een soort van geheim’.
Normaal gesproken schrijft hij over allerlei Drechtsteden gebeurtenissen of zoekt hij met zijn hond ‘Blafmans’ naar nieuwe en komische avonturen door de stad, die hij dan op een humoristische manier aan iedereen toevertrouwt.
Maar dit keer had ik het gevoel dat hij naar de acts van boer Geert Jan (Boer zoekt Vrouw) had gekeken. Hij tilde namelijk een klein tipje van zijn sluier op. Als fan van “Kunstmin Live’ had ik daar wel oren naar, maar als diehard fan van Golden Earring, beloofde ik hem ‘dit’.

Gisteravond – er waren weken van voorbereidingen aan voorafgegaan – was de eerste speciale performance via livestream op o.a. de site van Kunstmin en hun Facebookpagina. Heel anders en zonder publiek en op verschillende locaties opgenomen en als een leuke uitzending afgemonteerd.
Ik had het gevoel dat ik er zelf bij was. Marjolein Meijers en de al genoemde Kees Thies hebben met de huisband The Easytones, onder leiding van Maarten Teekens, een sterk staaltje verricht.
Gedurende vijf dagen – binnen twee weken – presenteert Kunstmin vijf speciale, online afleveringen van Kunstmin Live, van elk een half uur.
Burgemeester Wouter – je mag ‘je’ zeggen – Kolff beet de spits af. Lotte Okkerse, Thomas Florusse, Marjolein Meijers en Walter Kuipers tekenden voor de muziek en bezorgde me kippenvel!
Nu ik dit schrijf, en denk aan het Fleetwood Mac nummer ‘Songbird’, dat door Thomas Florusse werd gespeeld, krijg ik spontaan weer dat rimpelige velletje op mijn arm. Thomas is geen Christine McVie, maar het is dat nummer waarvan je wegdroomt en van alles voor je ziet. Thomas laat het je allemaal overkomen.

Ik ga verder niets over de inhoud van het programma verklappen, maar klap wel even uit de school. ‘Tijdens de uitzending had ik af en toe een ‘hotline’ met Kees en na de uitzending gingen we samen, en op meer dan anderhalve meter, naar ‘Veronica Inside’ om te proosten op de geslaagde uitzending en waar Johan Derksen heel even voor minister-president speelde en min of meer zei dat we nu nog even ‘pas op de plaats moeten houden’ en vooral niet moeten verslappen.

Hebben jullie het programma Kunstmin Live Online gemist en willen toch zien hoe Dordtenaren in staat zijn om een heus theaterprogramma na te bootsen in het Coronatijdperk zonder een sfeervol theater?
Kijk dan op www.kunstmin.nl of hier (via You Tube).
Alle live uitzendingen beginnen om 20:00 uur. (daarna volgt de herhaling).

Op de onderstaande dagen zijn de overige uitzendingen:

Wo 22 april om 20.00 uur met hoofdgast Peter van der Meer, Voorzitter Raad van Bestuur Albert Schweitzer Ziekenhuis en de artiesten Francesco Daniel en Ilona Snip
(Kijk terug)

Vr 24 april om 20.00 uur met hoofdgast Jasper Damsteegt, directeur Kunstmin en de artiesten Ilona Snip, Jennifer Evenhuis en Vera Baldé
(Kijk terug)

Zo 26 april om 20.00 uur met hoofdgast Peter Schoon, directeur Dordrechts Museum en de artiesten Francesco Daniel, Lotte Okkerse, Thomas Florusse, Marjolein Meijers en Walter Kuipers
(Kijk terug)

Di 28 april om 20.00 uur met Ad Jansen (eigenaar van o.a. Bellevue en lid van Koninklijke Horeca Nederland), Danielle Vol (eigenaar van restaurant Daantje) en Tineke Geertsma (Licht voor Dordt) en de artiesten Jennifer Evenhuis, Vera Baldé en Marjolein Meijers
(Kijk terug)

 

Di 21 apr 2020: nr 106

HARDLOPERS
Gisteren stond er een leuk artikel in de krant over een Dordtse hardloper die ik persoonlijk ken uit de korfbalsport en later ook van het lange-afstandslopen. Het artikel kwam erop neer dat hij op 74-jarige leeftijd nog steeds graag en kan lopen door de Dordtse straten en natuurgebieden.
Jaloersheid kwam bij me naar boven. Waarom werd ik zo’n vijf jaar geleden verblind door de zon en daardoor een afstapje niet zag en voorover op een trottoir viel!
Waarom scheurde ik toen mijn binnenmeniscus die vanwege mijn leeftijd beter niet ‘gerepareerd’ kon worden?
Dit  i.v.m. de 6 á 8 weken revalidatie, waarbij de kans heel groot zou zijn dat het ‘smeer’ bij de knie niet snel genoeg aangemaakt zou worden, het kraakbeen sneller zou slijten en dat ik dan wellicht een nieuwe knie zou moeten. Met als gevolg dat ik na een jaar of 15 op ‘herhaling’ zou moeten voor wederom een nieuwe knie.
Na de eerste boosheid, kwam het besef dat je niet alles kunt hebben en dat ik blij moest zijn dat ik nu met een kapotte meniscus ook best nog letterlijk en figuurlijk uit de voeten kan.
Ik heb voor realiteit gekozen. Mocht de knie alsnog op slot schieten dan moet ik van de orthopeed alsnog onder het mes.

Maar sinds de corona komt de jaloersheid weer naar boven. Het lijkt wel of ik alleen maar hardlopers zie en grappig genoeg constateerde de Dordtse hardloper dit ook.
Na deze periode zullen veel meer ‘verenigingsloze’ mensen denken: “Hee, er is meer dan alleen maar tv kijken!”
Dit ‘lopende coronaverschijnsel’ valt in ieder geval bij veel mensen in het bakje ‘positief’!
Hopelijk een blijvertje! Voor mij: niet meer kijken of toch maar jaloers blijven. Er zijn ergere dingen.

Ma 20  apr 2020: nr 105

HET ZIJN DE KLEINE DINGEN
“Hoor de wind waait door de bomen” is nu niet echt een song voor deze tijd van het jaar, maar vandaag was het toch echt zo. De hoge populieren maakten zoveel herrie dat ik de vervloekte papegaai niet hoorde, maar helaas ook het gehamer van de bonte specht niet.
Toch was er wel iets anders!
Puur toeval natuurlijk, maar voor het eerst dit jaar zwom er een moeder eend met maar liefst acht kuikentjes achter haar aan. Je kon ze echt alleen horen piepen als je aan de slootkant ging staan.

Ook al weet ik dat een groot deel van die kleine beestjes dadelijk ons hele terras onder gaan schijten, ik werd er toch vrolijk van!


Ma 20 apr 2020: nr 104

FF KIETELEN (Klein maar best fijn!)
Vanmorgen rond half negen plaatste ik ‘Corona 103’ op de blog en ging over het APP(eltje) VOOR DE DORST
Vanmiddag rond 16:00 uur stond het onderstaande bericht op teletekst.tekst 105

Ter verduidelijking: “Ik ben niet hun bron!”😉

Ma 20 apr 2020: nr 103

EEN APP(eltje) VOOR DE DORST
Hopelijk zijn er lezers die ergens de humor inzien van deze titel. Zo niet dan geniet ik zelf maar van de woordspeling. Ik had er overigens nog eentje, maar ‘die speelt niet lekker’ 😉. Namelijk: ‘Mosterd na de maaltijd’.
Ik heb het toch weer even over de Corona-app (zie ook nr 97) . Natuurlijk is zoiets zinvol, maar nu we – op wereldniveau- al bijna een week lezen dat er gelukkig minder besmettingen en doden te betreuren vallen en dat van sommige oefen app gebruikers hun hele hebben en houwen al op straat liggen door een software lek, denk ik dat de ontwikkelaars gewoon rustig moeten verder kijken en zodat we de app bij een uitbraak van een e.v.t. nieuw virus meteen kunnen toepassen. Nu klinkt het meer als ‘Mosterd na de maaltijd”. (Lijkt me overigens niet echt lekker smaken.)

Want zeg nu eerlijk: “Zitten wij te wachten op een situatie zoals in o.a. China? Dat alle inwoners via camera’s en apps in de gaten gehouden worden en dat er bij een overtreding meteen een straf volgt die je je hele leven gaat achtervolgen?”
Natuurlijk is dit echt ‘zwart-wit’, want zo werkt het gelukkig niet in een democratie.
Op dit moment zijn er corona-apps ontwikkelaars die balen dat zij niet bij de laatste zeven test-apps horen.
Apple en Google (Android) hebben min of meer een monopolie qua knowhow en het uitbrengen van apps. Als er binnenkort een app komt die 100% vuurproef is dan kun je er donder op zeggen dat er na een tijdje – Hackers hebben ook de tijd nodig – toch ergens een lek zit.
Vandaar: ‘Rustugh!’ En laten we het “App(eltje) voor de dorst bewaren!Rustugh

 

Ma 20 apr 2020: nr 102

DE WAARHEID MAG GEZEGD WORDEN
Zaterdagmiddag 18 april 2020:
Ik lees in het Dordtse katern van het AD een leuk artikel van boswachter Jacques van de Neut die zijn werkterrein rond het eiland van Dordrecht heeft. In het artikel vertelt hij o.a. over de visarenden en zee-arenden in het Biesbosch gebied. Machtige grote vogels die hier ieder jaar weer terug komen en ook jonkies voortbrengen.
In het artikel staat een tip: “Een roofvogel spotten? Let maar op als je een zwerm meeuwen een enorm lawaai hoort maken!”
Zondagmiddag 19 april 2020:
Locatie: Achtertuin aan de Loswalweg.
Tijdstip 17:08 uur.
Geluid: Een enorme herrie.
Reden: Meeuwen krijsen als gekken.
Andere reden: Een enorme roofvogel zweeft boven de populieren.
Jacques, bedankt!

 

Ma 20 apr 2020: nr 101 

IK BEN ER NIET BLIJ MEE (en hiermee zult u het moeten doen!)
Op teletekst las ik zaterdag dat de voorzitter Veiligheidsberaad op tv heeft gezegd dat we de jongeren na 28 april – en dus nog steeds in de coronatijd – moeten gaan ontzien.

Niet alleen het woord ‘pamperen’ kwam meteen bij me naar boven, er was ook boosheid. Voor de zekerheid zocht ik meteen de betekenis van pamperen op – met dank aan Eus’ (lees nr 98)  – en las dat mijn boosheid niet voor niets geweest:
Pamperen is een valkuil. Het is de ander in de watten leggen, verwennen, voorkeursbehandelingen geven, overdreven veel aandacht of zorg geven. Kortom: het is van alles waar een ander niets aan heeft.’

Na deze omschrijving hoort eigenlijk nog maar één stukje test: ”Waarvan akte!”
Of, zoals mijn achternaamgenoot, als rijdende rechter, altijd besluit: ”Dit is mijn mening en hiermee zult u het moeten doen! (En dan de dreun met de hamer.)

Alle inwoners van ons land worden al wekenlang de hele dag op radio en tv, voor en na een uitzending, ‘wakker geschud’ met de mededelingen en oproepen dat we het virus ‘VOOR EN MET ELKAAR’ gaan bestrijden.
Daarom hoop ik echt dat het kabinet niet gaat zwichten voor het betoog van de voorzitter. Je moet juist nu geen uitzonderingen maken! Je maakt daarmee heel veel mensen kwaad en dat zal dan meteen het einde zijn van de saamhorigheid.
Het is, ook na 28 april, voorlopig een kwestie van ‘Je woord houden!’
Als er aangepast kan worden dan hoop ik dat dit voorlopig alleen gebeurt in de beroepssector en niet voor de ‘lang-leve-de-lol-en-we-zijn-toch-niet-bang’ groep.

NASCHRIFT:
Voor het geval dat bepaalde jongeren zich aangesproken voelen, het volgende:
‘Met het woord ‘ jongeren’ kan men alle kanten op. Er zijn nogal wat jongeren’.
In het algemeen wordt onder jong verstaan als een persoon tussen de 0 en de 25 jaar is, maar deze leeftijdsgrenzen zijn variabel. Dit laatste is maar goed ook, want er zijn ook ‘oudere-jongeren’
Oudere jongere – iemand die tot de jeugd wil behoren hoewel hij de middelbare leeftijd nadert. De term werd gelanceerd door Van Kooten en De Bie. Tijdens een uitzending van Keek op de Week op 25 februari 1990 kwamen zij tot de constatering dat zij tot de oudere jongeren behoorden.’

Kortom: de term ‘jongeren’ is nogal vaag en niet zo makkelijk om uit te leggen wie je ermee bedoelt. Er zijn namelijk ook jongeren die niet tot de ‘lang-leve-de-lol-en-we-zijn-toch-niet-bang’ groep’ horen, maar van b.v. de ‘wij-doen-zoals-het-ons-is-geleerd’ groep.
Jeetje, welke jongeren heeft de voorzitter van het Veiligheidsberaad in vredesnaam bedoeld!
Misschien is het er maar één oplossing: “Niet doen!”

Zo 19 apr 2020: nr 100

NIET DRONKEN EN TOCH BEESTJES
cor en ona 100
Omdat dit mijn 100e corona stukje is – column is echt een te groot woord en niet eerlijk t.o.v. de echte columnisten – verblijd ik jullie met een feestelijke titel.
Maar meer ook niet.
Natuurlijk vind ik het leuk dat jullie meelezen en helemaal nu onze minister president de weblog ook heeft gevonden en meteen na mijn 98e stukje het één en ander aanpakte.
De titel heeft meer te maken met een enorme ergernis die de laatste weken letterlijk en figuurlijk de kop opsteekt.
Daarom ging ik ook redelijk terug in de tijd (1967) toen de groep ‘Ronnie En The Ronnies’ een hit hadden met het nummer ‘Beestjes’.

Het is bekend dat in het voorjaar heel veel insecten en andere irritante kriebelbeestjes het levenslicht vinden. Maar zo erg als dit jaar kan ik het mij niet heugen! Het zijn geen echte muggen, het lijken meer motten (zoek ‘Dorus’) maar het zijn geen motten! Want, wat ‘motten’ motten nu in een woon-en slaapkamer!
De nieuwe bezigheid voor het slapen gaan is tegenwoordig ‘meppen op goed geluk’ en om daarbij zo min mogelijk ‘printjes’ te maken op het plafond en muren.
Om eerder te kunnen te gaan slapen verzon ik een list.
Voor de schuifpui hangt een stuk vitrage voor de sier. ’s Ochtends gaat de schuifpui open om te luchten en via de kier komen die krengen dus sneakie naar binnen.
De schuifpui heeft ook een dievenklauw en zorgt voor een extra vergrendeling. De ‘klauw’ gaat mij nu ook helpen – dacht ik -. Ik maakte van de vitrage een soort hor. Er kon beslist geen beest meer door!
Maar …….  er staat niet voor niets ‘dacht ik’.
’s Avonds geen beest in de slaapkamer te bekennen, maar er was toch iemand die ‘not amused’ was. Om een schuifpui soepel te laten glijden heb je af en toe een smeermiddel nodig.
En ja, je raadt het al, dat spul lijkt op smeer en is na verloop van jaren, nogal smerig.
Dus nu ook de vitrage.  ☹

Za 18 apr 2020: nr 99

FOUTE GRAP OF GEWOON SLIM
Nadat ik me door de hoofdkrant en het regiokatern van het AD – vol met allerlei corona specialisten en mondkapjes wel of niet – had geworsteld, kwam er –  geheel volgens Zeeuws gebruik (Luctor et Emergo) – misschien wel een hele foute grap naar boven.
Waarom weet ik niet, maar het kwam op als …. (Ik houd het toch maar netjes.).
Toch is het best wel serieus en eerlijk bedoeld. Ik vraag het me ook echt af waarom deze ‘grap’ niet is onderzocht door de vele wetenschappers.
Laat het duidelijk zijn: “Met deze ‘grap’ wil ik niemand beschadigen!”
Ik bedoel de nikab dragende vrouwen, die het kledingstuk dragen omdat dit bij hun cultuur hoort.
Kortom: Ik vroeg me ineens af of deze vrouwen nu de best beschermde vrouwen van Nederland (wereld) zijn.

Ik heb het bovenstaande ook naar de redactie van het AD gestuurd. In de hoop dat zij zullen onderzoeken of mijn creatieve spontane uitbarsting in de categorie ‘grap’ of bij ‘leuk gevonden’ of ‘slim bekeken’ thuishoort.
Specialisten genoeg toch!

Ik heb ook al een binnenpretje! Niet om de 100-ste tekst die morgen verschijnt, maar om het nieuwe modebeeld (mocht mijn ‘uitbarsting’ bij de laatste categorie thuis horen).😉

18 apr 2020: nr 98

IK HEB EEN PUNT EN BLIJF SIMPEL (Punt uit!)
Een jaar geleden was AD columnist Ozcan Akyol – ook wel Eus genoemd, omdat zijn voornaam te moeilijk was om hem goed uit te spreken –  hier in huis. Het bezoek had te maken met een video item. Hij was heel nieuwsgierig ‘naar de mensen die meer dan vrij regelmatig’ naar de lezersrubriek van de krant schreven. Met name naar de mensen die iets over ‘hem’ hadden geschreven.
Daar hoorde ik dus ook bij en de reden dat hij mij bezocht was: “Eus gebruikt in zijn columns te moeilijke woorden.”
Ik noemde hem wat voorbeelden als: vilein, adagium, strapatsen en pluriform’. Woorden die ik nooit zou gebruiken, omdat ik nu eenmaal lekker leesbaar wil schrijven en dat niemand een woordenboek nodig heeft om te weten wat ik bedoel.
Hij vond dat maar een ‘zesjes cultuur’. Dat gaf ik grif toe. Ik was nooit een hoogvlieger geweest en een zes voelde voor mij altijd als een voldoende. Meer niet.
Ook later op de PABO hield ik van dat cijfer. Er zat nooit meer in. Ik heb het altijd van de praktijk moeten hebben en dat was bij mij altijd een veel hoger cijfer.

Eus vertelde mij dat moeilijke woorden hem altijd uitdaagden. Hij wil ons stimuleren om wel een woordenboek te pakken.

Hier in huis leest zij en hij schrijft. Het is zelden andersom. En als het andersom is dan bedoel ik nu de tientallen mini-briefjes die rondzwerven met de te halen boodschappen.
Zij puzzelt ook graag en menigmaal hoor ik dan de vreemdste woorden die dan hardop worden opgelezen met een zucht. Vervolgens kijkt ze achter in het puzzelboek voor het antwoord.
Vandaag weer zo eentje: ”Weet jij wat ‘vomitief’ is?” “Huh?”
De puzzelboeken komen meestal uit België en ja “die kunnen er wel wat van hoor!”
Enfin, ook dit keer werd er achterin gekeken en het antwoord was ‘braakmiddel’.
Ik stikte er bijna in en moest bijna ‘vomitiëren’.
O nee, ik houd het simpel: braken.😉

vr 17 apr 2020: nr 97

CORONA-APPS
Men wil meer dingen van het coronavirus in kaart brengen. Goed idee en vraagt natuurlijk ook meteen verduidelijking omtrent de privacy. Ik voorspel net zoveel corona apps als ‘weer-apps’. Uit ervaring weet iedereen dat je bij de ene weer-app wel regen krijgt en bij de ander lossen de buien ineens op en komen dus niet.
Alle zaken zullen via ‘bluetooth’ geregeld gaan worden en die functie moet dus op ‘aan’.
Bluetooth????????
Veel mensen kennen dat woord niet eens, –  nee, ik leef niet onder een steen – laat staan dat ze weten wat het woord kan of betekent!
Stel de vraag aan digibeten, dan zal de één zeggen dat het woord misschien de databundel sneller op maakt of dat de batterij sneller leeg is en de ander zegt het helemaal niets. Of ….. “nieuwe tandpasta?”

Ik lees ook dat de corona app ‘verplicht’ wordt. *
Huh? Krijgen alle mensen die
het leven het liefst zo simpel mogelijk willen houden – ik denk nu even aan alle hele oude mensen – dan een smartphone plus instructeur? Die dan steevast te horen krijgt dat hij/zij het toch niet snapt en niet wil snappen!
Er worden nu zeven apps bekeken en over de kosten wordt (nog) niet gesproken. Wellicht een betaalde versie om de kosten te drukken en de gratis versie met reclame van mondkapjes.

* Drie uur na publicatie van het bovenstaande staat op teletekst het volgende:
app
(Waarschijnlijk kwam hij tot deze beslissing, na het lezen van mijn blog 😉.)

vr 17 apr 2020: nr 96

ANDERHALVE METER
Ik lees dat sommige mensen zich niet houden aan de anderhalve meter afstand en andere coronamaatregelen. Ik vrees dat er dadelijk ook een periode komt dat dezelfde mensen dadelijk een boete gaan aanvechten, omdat het 1,49 meter was. Er zijn ook mensen die het woord ‘anderhalve meter maatschappij’ naar vinden.
Ik vind het voorlopig wel lekker zo. Met nadruk op het woord ‘voorlopig’.

Let op! Ik heb het niet over de situaties die mensen nu als vreselijk beschouwen.

Ik heb het alleen over de gang van zaken in het algemeen. Dus boodschapje doen en een ommetje te voet of fiets.
Gisteravond even een kaartje bezorgen. Normaal gesproken neemt dat ongeveer een half uur lopen in beslag. Ik deed er nu een dik uur over. Reden?
Onderweg kwam ik maar liefst vier oud-ouders en oud-leerlingen tegen met wie ik heerlijk ‘even’ heb bij gekletst op anderhalve meter afstand. En gezellig dat we het hadden!
Die anderhalve meter was totaal geen belemmering. Het was eerder een verademing!
Ook weleens een gesprek gehad met mensen die met veel consumptie spraken?
Zo ja, dan begrijp je wat ik bedoel!

vr 17apr 2020: nr 95

HOE KRIJGEN ZE HET WEGGESLIKT
In Zeeland hebben we een mediterrane tuin met o.a. een enorme stokoude olijfboom, een palm, zoutbomen en geurige kruiden rondom de kletterende bergbeek (zonder berg).
Ook in Dordrecht staat er een olijfboom(pje) en na de bloemetjes zien we nu toch ook vruchten verschijnen. Vorig jaar nog groen en keihard, maar dit jaar werden ze zwart – maar nog steeds keihard -.
Blijkbaar heeft de hoge temperatuur ervoor gezorgd dat de olijven langzaamaan rijper worden.
Sinds een paar dagen krijgen de merels blijkbaar ergens een seintje dat het de hoogste tijd is om te gaan oogsten.
Moeder merel werd er als eerste op uitgestuurd en na een aarzelend begin hapte ze de olijven heerlijk weg.
Vader merel was minder snugger, want die ging eerst in de oleander zitten, maar ging vrij snel om raad bij moeders en kwam terug bij de juiste boom. Ook hij pikte wat olijven.

Hoogste tijd om zelf dan toch ook maar een poging te wagen.
Ik weet nu één ding zeker: “Het blijft bij één poging! Gadver, wat goor!“

vr 17 apr 2020: nr 93

WOW MOMENTEN
Gisteren vertelde mijn moeder over een aantal bijzondere gebeurtenissen. Ze was de dag ervoor opgebeld door iemand van de gemeente met de vraag of zij hulp nodig had. “Nee, ze kon zelf nog wel boodschappen doen en mocht er een tijd komen dat het moeilijker zou worden dan had ze altijd nog haar kinderen.”
Toch was ze bij met het telefoontje!
Op dezelfde dag kreeg ze ook een juist geadresseerde ‘Libelle’ door de brievenbus. Die leest ze altijd van mijn vrouw en daarom dacht ze dat het blad verkeerd was bezorgd.
Nee dus, het was een geschenk van een vier/vijftal bedrijven die met elkaar een mooi gebaar maakten. Navraag gedaan en iedere alleenstaande had de Libelle gekregen.

Op dit moment mag haar gymjuf van de Gravenhorst geen lesgeven. Ook deze dame houdt ervan om alle leerlingen af en toe iets te schrijven. Ze stuurt dan een aardig berichtje en wat ‘huiswerkoefeningen’. Dit keer zat er ook een leuke puzzel bij. WOW!  

do 16 april 2020: nr 92

KWETSBAAR
Vandaag stel ik me wat kwetsbaar op.
Vorig jaar overleed op deze dag mijn vader op 94-jarige leeftijd in de Alblashof in Alblasserdam.
Wat gaat een jaar snel voorbij!
Toch telde ik af naar deze dag en dat had een reden.

Sommigen weten dat ik al best lang – na een burn-out in april 1997 – antidepressiva moest gaan slikken. Ik probeerde er al eerder van af te komen, maar de manier waarop ik dat deed, was niet de slimste. In overleg met de toenmalige huisarts kreeg ik andere antidepressiva. Deze was niet zo heftig.
Dit jaar – in januari – belde mijn huidige huisarts me op i.v.m. de slaappillen die ik ook weleens moest innemen. Hij vond die pillen te heftig en vertelde dat je daar ook een olifant mee plat kon krijgen. Ik vertelde hem dat ik vaak zo’n pil in zes stukjes ‘sneed’ en dus eigenlijk best een lichtere kon gebruiken. Hij schreef een lichter middel voor.
Maar toen  ik hem toch aan de lijn had, had ik ook een vraag.
Ik vroeg hem of ik ook een mindere dosis antidepressiva kon krijgen. Dat was geen enkel punt en zeker niet als ik het zelf wilde. Ik zou bij de volgende ‘bestelling’ –  eind maart –  de laagste dosis krijgen. Eind maart kreeg ik tot  mijn verbazing van de apotheek geen 90 pillen, maar 30!
Telefonische navraag gedaan en kreeg ik te horen dat ik wat hem betreft na twee weken al kon stoppen.
Dat vond ik vreemd, want toen ik in 1997 ‘aan de pil’ ging, had het ‘geluk stofje’ dat in mijn hersenen moest komen, een paar maanden nodig voordat ik echt gelukkiger rondliep.
‘Maar om af te bouwen, had ik voldoende aan 30 pillen/dagen’.
Gisteren belde ik de huisarts nogmaals en vertelde de assistente dat ik op de sterfdag van mijn vader ging stoppen ‘met de zooi’. Ik kreeg te horen dat het een heel mooi gebaar was. Ik vroeg haar nog een ding: ‘Of zij kon nagaan wanneer ik voor het eerst de antidepressiva moest gaan innemen’.
De assistente moest nogal graven, want het was drie huisartsen geleden. Toch kwam het antwoord vrij snel. Het was op 13 mei 1997.
Ik sloot niet af met ‘een #’, maar met een kleine teleurstelling. ”Hè jammer, net geen jubileum!”
Ook zij zag de (galgen)humor ervan in.

 

wo 15 apr 2020: nr 91

TRUMP
Hoewel ik me had voorgenomen om na gisteren de naam van de president van de VS niet meer te noemen, moet ik het voornemen tijdelijk bijstellen. Tijdens zijn corona-praatje maakte hij er ook maar meteen een propaganda vertoning van om met name de pers te laten zien dat hij toch echt voor ‘koning’ speelt en zij dus maar dienen te gehoorzamen wat ‘de grote leider’ er allemaal van vindt en hoe hij handelt.

Jammer dat niemand de ‘beleefdheid’ had om spontaan de zaal te verlaten.
Een paar uur later zegde hij het vertrouwen in de WHO ( World Healty Organisation) op en houdt nu het geld in eigen land.
Na de Chinezen en de buitenlanders die naar het land kwamen, krijgt nu de WHO de schuld van ‘alles’.
DOE MAAR zou nu als protest het nummer ‘Is dit alles’ gaan spelen, maar met deze president weet je het maar nooit.
Dus …. “Dit is nog lang niet alles!” (Vrees ik.)

wo 15 apr 2020: nr 90

HUISVUIL
Afgelopen week stond er in de Dordtse krant een leuk artikel over ‘de vuilnisophaler’. Daarna dook ik terug in de tijd en haalde ook even wat andere beelden naar boven.
Zoals: ‘Wat een ramp zal het zijn als deze mensen hun beroep niet meer zouden willen of kunnen uitvoeren!’ Ik zag de beelden voor me van de grote steden in de wereld waar het huisvuil bleef liggen en met alle gevolgen van dien (smerige straten, ongedierte en de daarbij horende ziektes).

Ook in deze tijd doen de huisvuilophalers hun best om onze stad zo schoon mogelijk te houden. Ze zijn zelfs niet te beroerd om even te wachten op iemand die vergeten was om zijn container buiten te zetten of nemen de spullen naast de container ook mee (hoeft niet).

Tegelijkertijd realiseerde ik me dat ik vroeger thuis altijd rond ‘Oud-en Nieuw’ van mijn moeder een stuk nepvuilnis in mijn handen kreeg gedrukt en dat ik die dan stiekem met een rijksdaalder in de handen van de vuilnisman moest drukken. Er volgde meestal een verbaasde blik en daarna een glimlach en een zwaai of een duimpje omhoog.
Na het lezen van het artikel gaf ik mezelf een standje: “Waarom doe ik dit zelf nooit!”
Voortaan krijgt niet alleen de krantenbezorger een extra eindejaarsuitkering. De vuilnisophaaldienst is eigenlijk van nog groter belang! Dus nu even de belofte om daar aan het eind van dit jaar iets aan te doen!
vuilnisman-bewegende-animatie-0009

di 14 apr 2020: nr 89

MIJN ONDERWIJS HART
Ik vermoed dat het een lastige periode is het voor mijn oud-collega’s en alle andere leraren op de scholen en universiteiten. Omdat ik niet veel weet over het voortgezet onderwijs beperk ik mijn gedachte alleen tot het basisonderwijs.
Ik schreef het al eerder:”Denk niet dat iedereen het onderwijs op afstand fijn vindt!”
Er zijn altijd leraren die òf terughoudend zijn met iets nieuws òf helemaal kicken op nieuwe omstandigheden. En ja….(Daar komtie weer!) “Daar is niks mis mee!”
Vandaag stond op teletekst te lezen dat heel veel leraren het totaal niet zien zitten om  – b.v. na de meivakantie – weer te moeten beginnen. Vrij voorbarig, want er kan binnen een maand best veel veranderen.
En toch begrijp ik ze heel goed!

Maar ook al weten we allemaal dat er op de achtergrond allang knappe onderwijskoppen achter een bureautafel een plan B hebben, het zijn toch de leraren die het moeten uitvoeren. Velen zullen zich volgens het bericht, op termijn, ziek gaan melden.

Hoe kun je zoiets misschien voorkomen?

Hardop denkend:
‘De leerlingen hebben dadelijk vanaf half maart en voorlopig t/m de meivakantie op afstand onderwijs gehad.
Stel: Je eindigt de ‘competitie’ tijdelijk voor de zomervakantie en maak de ‘competitie’ af voor de Kerstvakantie.
Op dit moment is het zeker voor de basisschool is de maand december – met Sinterklaas en Kerst – een enorme drukke periode midden in het schooljaar. Wordt de maand december de allerlaatste maand van een schooljaar dan komt er – behalve Sint en Kerst – voor groep acht ook nog de afscheidsavond bij. De voorbereidingen kunnen dan na de herfstvakantie beginnen. Uit ervaring weet ik dat er in de laatste maand van het schooljaar – nu dus half juli – nogal rommelig verloopt en zeker als er ook nog eens een tropenrooster bij komt, vanwege de hitte.
In december is er geen sprake van een tropenrooster. December wordt dan echt een feestmaand! De teugels mogen dan los(ser).

Na ‘de winterstop’ begint het schooljaar/competitie opnieuw.
Kort door de bocht: ‘Voortaan begint het nieuwe schooljaar (voor het hele onderwijs) na de jaarwisseling.’
Op deze manier heeft iedereen (V.O. , H.B.O. en universiteit) voldoende tijd om hier over na te denken (De minister-president gaf immers de leraren al een opdracht om over een mogelijke oplossing mee te denken.).
Zoiets moet kunnen toch! Ik maakte bewust de link met de voetbalcompetitie ( Lees: alle sporten) niet voor niets! We moeten dadelijk na het coronatijdperk allemaal inzien dat het wellicht anders moet en hebben met elkaar best bewezen dat het wel anders kan, maar we moeten allemaal OOK wennen aan een nieuwe situatie!’ Zie het als een ‘verplicht experiment’.

Met andere ogen:
‘Bekijk ik de hele situatie in de ogen van ‘anderen’ dan snap ik ook wel dat ouders echt sommige ‘zaken’ achter het behang gaan plakken, want stel je voor dat je de kinderen vanaf mei ook de maanden juni, juli en augustus thuis moet bezighouden!
Aan de andere kant zou het ook zo kunnen zijn dat er in die drie maanden geen verplichte onderwijstaken thuis meer hoeven gedaan te worden ( of in ieder geval minder).
Mocht men beslissen dat de scholen wel na de meivakantie open gaan en er toch veel leraren zich ziek melden, is het misschien mogelijk om de gemaakte achterstand in te halen door alleen maar de belangrijkste vakken te geven in kleine groepen. Laat de zaakvakken en de creatieve vakken voor wat het is en geef alleen rekenen, taal en lezen (instrumentele vaardigheden) en gymnastiek.
De leerlingen met een rugzakje zouden er dan ook baat bij kunnen hebben. Dit, omdat er minder verschillende leerstof wordt aangeboden.
Hoe en op welke manier, en aan hoeveel kinderen te gelijk – ochtend en middagschool? – , dat zou een beslissing kunnen zijn in overleg met o.a. het RIVM en de Minister van Onderwijs.’
In dit voorbeeld begint het schooljaar dan als vanouds, eind augustus.

Ik hoor nu al lezers zeggen: “Ja hoor, daar heb je weer zo’n stuurman die wat vanaf de wal gilt!”

Gelijk hebben ze, maar als oud-leraar voel ik nog steeds mee met mijn oud-vakgenoten. Ik denk gewoon ff mee! Of mijn idee nu stom of goed is.
‘Van een steentje bijdragen is niemand ongelukkiger geworden’.

m.d.a. ‘Ien’

di 14 apr 2020: nr 88

KIJK-EN LEES MOEHEID
Ik bespeur het al een tijdje! Het wordt er allemaal wel ‘wat’ saai door! We worden regelmatig geconfronteerd met ‘beelden’ van vroeger: ‘Toen het geluk nog heel gewoon was’. Met oude tv-series, waar je toen nog wel om kon lachen en nu ineens niet meer. Ook de nostalgie van een verrassende voetbaloverwinning wordt regelmatig uitgezonden. Niet besteedt aan mij, want ik keek ( ja, verleden tijd!) ook nooit een voetbalwedstrijd terug waarvan ik de uitslag al wist. (Hooguit ‘versnel’ ik met de afstandbediening door naar de doelpunten.)
Ik lees de krant ook minder goed en lees vaak alleen nog maar de columns van de ‘thuiszitters’ of mensen op locatie. Geniet van de stripjes die toch nog iets leuks te bieden hebben.

Ik denk nu vaak aan mensen die in een situatie zitten die helemaal niets met dit  randgebeuren op hebben. Dat je bijvoorbeeld thuis zit en weet dat er ergens anders een dierbare op sterven ligt. Of dat je een dienst draaide waarin ineens drie mensen overlijden aan het virus. Die mensen zijn pas moe!

di 14 apr 2020: nr 87

STILTE VOOR DE STORM
Ik verbaas me over bepaalde zaken die ver van me vandaan zijn. Dat Turkije ineens 90.000 gevangenen (lichte vergrijpen) ineens de gevangenispoort uitstuurt waarvan er toch bekend is dat men – juist in de gevangenissen daar -, heel dicht op elkaar zit en er een aantal zijn besmet waren met het virus.
“Zou het een goedkope ‘oplossing’ zijn om later iemand anders (Lees: corona) de schuld te geven als er dadelijk meer doden in het land zijn te betreuren?”
Ja, best een gemene gedachte! Maar die gedachte zal ik beslist niet alleen hebben.
Maar ik heb er blijkbaar meer!

Ben ik nu de enige die het heel vreemd vind dat je vrijwel niets hoort over de conflicten in o.a. het Midden-Oosten (Lees: Syrië, ISS etc.)? Bracht corona dan ook ‘vrede?’
Nee, natuurlijk niet. ‘Er zal meer saamhorigheid zijn wegens een gezamenlijke vijand, meer niet’.
Ben ik nu de enige die nu zelfs moet lachen om een foto van Trump? Dat deze ‘altijd vrolijk ogende man ( = satire) van anderen te horen krijgt dat hij ‘iets’ niet goed heeft gedaan?
Maar eerlijk is eerlijk, hij staat tenminste nog op een foto! Waar zijn al die anderen? ‘Het is best stil aan de overkant!’

Het is nu afwachten wanneer de stilte zich verbreekt. De eerste echte storm tijdens het coronavirus is inmiddels voorbij geraasd. In Arizona (VS) verwoestte een tornado vele huizen en gezinnen. Het coronavirus verwoest levens en tegelijk ook de maatschappij.
O ja, het zaait ook nog: ‘de angst’.

Pas als het virus zich koest houdt en het juiste vaccin is gevonden, zal er een nieuwe storm gaan huishouden en die zal volgens mij nog veel meer mensen  gaan treffen. Maar wel op een hele andere manier! Dat is mijn grootste angst.

“Jeetje, ben ik nu een pessimist, een doemdenker of ben ik- volgens een aantal – al besmet door het nieuwe 5G virus?
René van der Gijp zei in het voetbalprogramma van Veronica (corona) Inside dat alle virologen in vrijwel alle programma’s hun betoog eindigen met: “Maar we zijn het nog niet helemaal zeker!”

Dus:”Laat gaan joh! Kop op! Ga lekker klussen en op allerlei manieren luchten!”

ma 13 apr 2020: nr 86

EEN SERIEUS ‘REQUEST’
Behalve dat het weer ineens is omgeslagen en waarschijnlijk de verveling wellicht zal toeslaan, valt er niet zo veel te melden op 2e Paasdag. Wil je wel een frisse neus gaan halen? Pak dan nu je kans, want het is echt een stuk kouder!

Maar gelukkig is daar toch 3 FM die vrij onverwachts iets moois uit de kast haalt:

serious2

Ik ga  nu de plaat ´Help’ van The Beatles aanvragen. En jullie?

Klik hier!

serious1

Snel geregeld!

zo 12 apr 2020: nr 85

NOG NET GEEN 112 (-tje)
De ene kant:
Ik zeg haar nog: “Houd je even vast aan de stoelleuning, want ik ga nu iets uit een teletekstbericht voorlezen.”
“Hoe zo? Is er dan iets gebeurd?”
“Nee, er gaat dadelijk en op 4 mei iets gebeuren en jij mag meedoen.”
Ik begin met het voorlezen van de eerste alinea. (Geen reactie.) Daarna de tweede.

telet104
Wat er toen gebeurde, komt echt niet vaak voor.  De omgeving van de Loswalweg (Over het water galmt het ook nog zo lekker.) heeft mee kunnen genieten en de papegaai van de verre buren zal van ellende van zijn stokkie zijn gevallen, want ik heb nog nooit iemand zo horen lachen!
Niet even, maar zeker een lange minuut tot tranen toe. De toegift kwam ook, want ik zei dat ze dan gewoon de tuingieter kon gebruiken. Ze zag zich al op het dakterras staan en dan op anderhalve meter, om samen met de buren, ook nog even het Wilhelmus te zingen.
Onze voor-en achterburen hebben zich waarschijnlijk nog net kunnen inhouden om 112 te bellen. (Om niet uit de toon te vallen, ga ik maar oefenen op de tuinslang.😉)

Kortom: Op teletekst lees je niet alleen maar over kommer en kwel! Er kan soms ook om gelachen worden.

De andere kant:
Maar er is ook een andere kant van het verhaal!
Wat zou het toch geweldig zijn als we WEL met z’n allen – voor deze ene keer – met een muziekinstrument de taptoe zouden meespelen!

Dan wordt het toch echt een kippenvel moment en laten we de hele wereld zien dat ‘Wij van Nederland’ meedoen met een ‘potje saamhorigheid’. Dat b.v. in ieder geval alle leden van muziekkorpsen, die nu niet samen kunnen repeteren,  overal in Nederland op elke hoek van de straat, steeg, balkon en desnoods op het dak hun longen leegspelen voor niet alleen de doden van de 2e Wereld Oorlog, maar ook voor al die anderen, die nu en zonder wapengekletter, het leven lieten.

Kortom: Elk bericht heeft twee kanten.
Ik geef toe, ik heb enorm moeten lachen om ‘de ene kant’, maar ‘de andere kant’ vind ik het mooist.

zo 12 apr 2020: nr 84

PAASBEST
Hoeveel mensen zullen er vandaag toch een bloemetje – of iets anders – naar hun dierbare gaan brengen? Hoeveel ramen zullen er vandaag ‘bevet en bevochtigd’ worden met zoentjes en handen? Hoeveel paaseieren zullen er verstopt zijn?
Hoeveel leuke en bijzondere filmpjes zullen er over de hele wereld via Whatsapp naar anderen worden verstuurd?

Allemaal kleine dingen die dit jaar veel meer van grote waarde en betekenis zullen zijn.

Hopelijk houdt iedereen zich aan de opgestelde regels en zijn we met z’n allen ‘ver en toch dicht bij elkaar’!
Pasen 2020 zullen we niet gauw meer vergeten!

zo 12 apr 2020: nr 83

CORONA BRACHT GELUKKIG OOK MOOI WEER
Het is april, en ‘die doet wattie wil!” Aan dit gezegde moest ik onlangs nog denken. Want zeg nu eerlijk, wat hadden we deze rot periode op een veel slechtere manier kunnen doorbrengen! We hebben voor het coronavirus heel veel storm en regen gehad.. Sinds dat het virus er is, hebben we Godzijdank alleen maar zon met een heerlijke temperatuur!
Hebben we de vrijheid om thuis ons werk  en de tijd zelf in te delen en dus kunnen we ook even ‘vitamine D opdoen’, terwijl dit in je werkomgeving nooit of zelden kan.
Dichtbij huis kun je genieten van al het moois dat nu ineens uit de natuur te voorschijn “KNALT!”
Stel je voor dat het virus zich in een minder aantrekkelijk jaargetijde zou rondwaren. Hoeveel mensen zouden er dan extra ziek zijn geworden?
Gelukkig is dan toch de zon die deze nare periode iets draaglijker maakt.

Ik weet ook dat er mensen zijn die op dit moment het zonnetje niet zien schijnen. Die de hele periode al binnen zitten ter bescherming van zichzelf of van anderen. Mensen die bidden om de gezondheid van hun dierbare die nu ergens op de IC liggen.

Het is allemaal zo vreselijk dubbel! Maar laten we allemaal in ieder geval positief blijven! ‘The Times They Are a-Changin’ zong Bob Dylan heel lang geleden. En Bob is er ook nog steeds. Het komt goed!

za 11 apr 2020: nr 82

HARD GELAG (Ja, echt met een ‘G’!)
Ik stuur af en toe (Lees:’regelmatig’😉) de link naar deze pagina naar anderen door. Ook naar mijn oud-ploeggenoten van het Roparun team 47 van Dordtse Klasse(n)*. In dit team zaten meer mensen zoals ik en die de Roparun – behalve voor het goede doel – ook gebruikten als een soort uitlaatklep. (Lees: ‘ff wat anders aan je hoofd willen hebben.’ )
Vandaag stond er een artikel in de krant over een voor mij tamelijk onbekende ziekte. ‘De ziekte van Huntington’, een erfelijke, progressieve hersenaandoening en ook wel een combinatie van ALS, Parkinson en Alzheimer genoemd.
Bij het artikel stonden twee foto’s van twee mensen die ik ken, maar van wie ik blijkbaar niet alles wist! Mijn oud-ploeggenoot heeft dus een echtgenoot met die nare ziekte!

Na het lezen van het artikel snapte ik donders goed waarom zij tijdens de run soms uit de ban sprong met haar ongelofelijke humor en snelheid – gesteund door een andere, eveneens hardlopende ‘te gekke meid!’- . ( Ik noem geen namen, maar de meiden weten heus wel wie ik nu bedoel. 😉)
IMG_20200411_0002 (2)
Ik heb haar meteen geappt en haar – en haar gezin – heel veel sterkte toegewenst. Dat is toch wel het minst wat je nu kan doen!
Voor hem is het bovendien heel jammer dat hij – door de afgelasting  van de marathon wegens het coronavirus – zijn 10e Rotterdam Marathon nu niet kan lopen en moet wachten tot e.v.t. het najaar. Gelukkig kan hij op dit moment nog wel blijven trainen en is dat is toch wel het voordeel van de individuele loopsport.

Ik moest dit echt even met jullie delen hoor!
(‘Dordtse Klasse(n)’ heet nu  ‘Roparunteam 47 Hotel New York’)

za 11 apr 2020: nr 81

STAATSLOTERIJ
Eigenlijk was ik best kwaad dat iemand het lukte om de Staatsloterij wèl een verdiende poot uit te rukken. Maar eerlijk is eerlijk: Als ‘aanhouder’ deed hij er heel wat voor” en ik – en velen anderen niet -!”😉
Waarom ik kwaad was, had een hele andere reden. Ik had het zorgtehuis Waerthove, waar ik als vrijwilliger werkzaam ben, beloofd dat “Als ik op 10 april meer dan mijn inleg win, koop ik van al mijn prijzengeld bloemen voor jullie en als het heel veel geld is koop ik materialen die jullie nodig hebben om de cliënten bezig te houden in deze moeilijke tijd.”
Helaas, de Staatsloterij kan/mag geen rekening houden met dit soort dingen – natuurlijk niet – en liet me weten dat ik maar ‘liefst’ 5,50 euro had gewonnen en feliciteerde mij heel hartelijk.
Omdat ik zo baalde, ga ik nu toch maar voor de ‘tweede ronde’, de koningsloterij!
Helaas is dit een heel lot en dus minder prijzenkans! “Misschien wint dit keer een andere aanhouder!”

za 11 apr 2020: nr 80

MISKLEUN(tje)
Op 8 april reageerde ik op een mini-stukje in het AD Drechtsteden (plaatselijke nieuws). Het ging over een verjaardagskaart van de burgemeester aar alle basisschoolkinderen gedurende de coronacrisis. (zie nr 72) Mijn reactie werd geplaatst en blijkbaar goed gelezen.
Vandaag stond er een soort van ‘excuus‘ in de krant:

Naschrift
In deze rubriek was woensdag een brief opgenomen van een lezer die stelde ‘het fijn te vinden’ als de Dordtse burgemeester niet alleen jarige kinderen maar ook bewoners van verzorgingshuizen een kaart zou sturen tijdens de coronacrisis. De burgemeester had dat echter twee weken eerder al gedaan. AD De Dordtenaar had hierover bericht.

De redactie

Ik heb de redactie uiteraard een bedankje gestuurd:

Beste redactie,
Blijkbaar heb ik – twee weken geleden – het stukje, dat de burgemeester tijdens de coroanacrisis ook alle ouderen een kaartje op hun verjaardag gaat sturen, gemist. Blijkbaar meer mensen, want anders hadden jullie mijn reactie over de felicitatiekaart natuurlijk nooit geplaatst.
Ik stuur – n.a.v. een artikel – ook vaak iets in als jullie erom vragen via de oproep: ‘reageren? Zelden zie je daarop reacties terug in de krant. Ik snap het gewoon niet! Ik laat het maar zo!*

In ieder geval werd mijn inzending wel gelezen!!😉
(*Ik heb geen Facebook en dat zal waarschijnlijk de reden zijn.)

Ferry Visser Dordrecht

Naschrift Ferry:

‘De redactie van AD Drechtsteden bedankt nooit – in tegenstelling tot de redactie van het landelijke AD – voor een inzending. Dus ik neem aan dat ik ook nu niets hoor. Ik vermoed – en weet bijna zeker –  dat mijn nieuwe inzendingen óf beter worden gecontroleerd op waarheid óf ze belanden automatisch in de spam of prullenbak, want ‘Wie kaatst ……….
Maar dit terzijde!’

(Op deze manier maak ik er toch een Vrolijk Pasen van!)

Vr 10 apr 2020: nr 79

CORONA KLUS DAG
Ik vertelde over de voorbereidingen (nr 75) voor de Corona Klus Dag en velen waren blijkbaar toch nieuwsgierig wat er dan geklust diende te worden.
Hier een korte uiteenzetting:
Hebben jullie ook een zolder? Heerlijk hè! Kun je zoveel op bewaren!
Tijdens de coronaweken schijnt er een stofje in je hersenen te worden aangemaakt dat er voor zorgt dat je automatisch iets nuttigs wil gaan doen.
Bovendien is het toch echt voorjaar en dat betekent al eeuwenlang: ‘schoonmaken en opruimen’.
Voor de zolder geldt een andere regel: ‘Niets schoonmaken, maar opruimen!’

Zo kwam ik weer eens voor de zoveelste keer een aantal wandtegels – overgebleven van de verbouwde badkamer en toilet – tegen, die ik voor de eveneens zoveelste keer moest verzetten om iets anders te pakken. Ik weet zeker dat heel veel ‘zolderliefhebbers’ nu een herkenbare glimlach op hun gezicht toveren!
Dankzij het coronavirus heb ik de tegels naar beneden gehaald om ze naar de stortplaats van de HVC te brengen. Maar …….. afstand doen van iets, is zo vreselijk moeilijk!!!!
Vrij kort geleden zag ik op ons dakterras een hardhouten tuintafel die lang geleden echt een betere tijd moet hebben gehad. Het tafelblad was echt helemaal verrot. De rest van het verhaal is niet meer zo moeilijk toch! (Lees anders nog even het jubileumartikel nr. 75!)

Voor een klusser – met twee linkerhanden en een vrouw die met goed gevolg de ‘huisvlijtschool’ heeft doorlopen – is het eindresultaat best goed. (Ook in coronatijd mag je jezelf best even kietelen!) 
De tafel blijft overigens wel aan de waterkant staan, want a.:  Hij kan niet meer ingeklapt worden en b.: Hij is loodzwaar!

Tot slot een reken raadsel:
Een klusser moet zestien schroeven in een hardhouten tuintafel schroeven.
Hij boort alle gaten voor. Daarna schroeft hij de schroeven er makkelijk in. (Leve de huisvlijtschool!!!) Nadat de schroeven er ingedraaid zijn, houdt hij 4 schroeven over. Ra,ra, hoe is dit mogelijk!
Het antwoord kun je doormailen. (E-mailadres vind je bovenaan deze pagina.)
Het leukste antwoord wordt ook geplaatst.😉
dav

Vr 10 apr 2020: nr 78

JE KON ER OP WACHTEN, MAAR ZÒ LANG!!!!!!
De vraag ‘Of ik een bos bloemen voor mijn moeder wilde regelen’ was niet te veel gevraagd in deze tijd. Natuurlijk wilde ik dat doen en reed naar mijn favoriete bloemenwinkel. Nog een voordeel: ‘Dichtbij het huis van mijn moeder.’
Eenmaal in de buurt van de zaak zag ik iets dat ik niet wilde zien, maar mijn vermoeden bedroog me niet. Er stonden maar liefst acht mensen braaf in de rij voor de winkel en vormden een soort ketting met schakels van anderhalve meter ertussen. Ik vroeg braaf waar ik een lootjes moest gaan trekken. Ook hier zag men vooral de humor en berusting en dat je nu op een andere manier op je beurt moest wachten. Het winkeltje is namelijk vrij klein en de kwaliteit van de bloemen, is echt het wachten waard.
Het duurde best lang voordat er iemand als eerste uit de winkel kwam en daarom fietste ik naar de Reeweg waar ook een gerenommeerde bloemenwinkel is.
Bij het kruispunt van de Haaswijkweg met de N3 werd ik ‘wat’ chagrijnig. Ik weet niet hoe lang ik twee keer voor de ‘niet-komende auto’s’ moest wachten! Ik had wel alle tijd van de wereld, het was heerlijk weer, maar dat ik zolang moest wachten vond ik belachelijk!
Een kwartier later – iets overdreven – zag ik halverwege de Reeweg, en
op het trottoir aan de kant van de bloemist, iets ‘zwarts’. Eenmaal dichterbij zag ik dat ook hier de mensen in de wachtrij stonden.
Ik besloot om maar te blijven. Gelukkig waren er veel mensen die hun bloemetje voor de Paasdagen alleen maar kwamen afhalen.
Na een klein half uur stond ik met een prachtige bos bloemen weer buiten, reed direct naar mijn sprakeloze moeder en thuis moest ik even mijn (paas)ei kwijt.
In ieder geval heeft de bloemenbranche op dit moment niet zoveel te klagen en zit men echt niet zonder werk.

vr 10 apr 2020: nr 77

HET LEVEN NA CORONA
Iemand vroeg mij om over deze titel na te denken. De vragensteller vermoedde dat het dadelijk allemaal weer dezelfde kant op zal gaan en dat we de periode na half februari uit onze gedachten gaan zetten en dat we weer vrolijk op dezelfde voet verder gaan leven.
Ik zei dat ik dit ook vermoedde, maar ik had ook nog een bonus.
Ten eerste zal iedere avond het tv-programma ‘Vermist’ op primetime uitgezonden moeten worden. Dit, omdat er nogal wat kinderen onder de radar zitten. Als de scholen weer mogen starten dan zullen de meeste kinderen wel weer tevoorschijn komen, maar om ze allemaal terug te krijgen zullen heel veel ouders het behang van de muren moeten halen. Daar hebben zij immers hun kinderen achter geplakt. Vervolgens wordt er weer opnieuw behangen.
Als dat is gebeurd hoop ik dat we een aantal dingen – die we in deze periode ineens wèl gingen doen,  BLIJVEN DOEN! Te beginnen met iets simpels. Blijf om je heen kijken! Naar anderen, maar ook naar de natuur. Ik geniet nu iedere dag van de wilde voorjaarsbloemen hier op de dijk, maar ook van de vele hardlopers die op dit moment ook overdag hun rondjes over de Dordtse dijken lopen. Ik weet zeker dat daar veel verplichte ‘thuiswerkers’ bij zijn. Ik geef ze groot gelijk. Je mag immers je werktijd zelf indelen.
In deze periode hebben we het nauwelijks nog over het milieu, want we hebben echt wel andere dingen aan ons hoofd. Velen hebben nooit echt afscheid van hun dierbaren kunnen nemen. Vooral de rouwverwerking zal na corona opnieuw naar boven komen.
Ik vermoed ook dat het nog tot het eind van dit jaar ‘anders zal zijn’. Met lichtpuntjes omdat er ineens wèl een oplossing is gekomen voor het tekort aan personeel in de zorg en onderwijs. Dat de hele maatschappij heeft ingezien dat thuiswerken met o.a. videogesprekken en lesgeven op afstand zowel een voordeel maar ook een nadeel kan zijn. Denk niet dat alle leraren het leuk vinden dat ze nu thuis hun leerlingen moeten begeleiden.
Van alles waar we nu verplicht mee bezig zijn, is iets te leren. Toepassen moeten we het ook.

Ik weet zeker dat er nu al mensen bezig zijn om hier – dankzij of ondanks het virus – een positieve draai aan te geven. Dat we misschien wel meerdere vliegen in één klap kunnen gaan slaan.
Had ik maar een glazen bol!
Hoewel ….. nee toch maar niet, wie weet wat ons nog meer te wachten staat!
Ik hoop wel dat al die ‘anderhalve meter vakken’ bij de kassa’s  zullen blijven. HEERLIJK!

Vr 10 apr 2020: nr 76

BIG BANG!
Ik denk dat er geen echte theorie voor is, maar gistermorgen zagen we de nesten van de kraaien – in de populieren tegenover ons huis – nog zitten en vandaag zitten ze verscholen tussen het gebladerte! Nog geen 24 uur later!

do 9 apr 2020: nr 75

VOORBEREIDINGEN VOOR DE CKD (Corona Klus Dag))
Ik ben getrouwd met iemand die vroeger op de ‘huisvlijt’ zat. Dat was eigenlijk een school na de school in je vrije tijd en daar leerde je heel veel handige dingen die te maken hebben met klussen.
Leergierig als ik ben, maak ik af en toe gebruik van de meest bruikbare tips. om vooral iemand anders – gerust te stellen😉. Zoals deze: “Voordat je gaat klussen moet je eerst een kapstok maken”.

Bent u er nog?
Geen echte kapstok, maar een lijstje met bijvoorbeeld:”Wat voor materialen heb je nodig voordat je begint’’.
Ter geruststelling: ‘Ik heb ook een aparte kapstok voor mijn kluskleding, want volgens mijn vrouw zou de kleding iets uit de toon kunnen vallen naast de andere kleding op onze echte kapstok’.

dav

Voordat ik de tuin in ging om een hardhouten tafel – waarvan het tafelblad blijkbaar niet van hardhout was geweest – te gaan renoveren, ging ik met mijn lijstje naar de bouwmarkt.
Bij de ingang stond een personeelslid me op te wachten met een fris onbesmet mandje. Daarna haalde ik montagekit, liet een houten plank in de juiste formaten doorzagen, wat boortjes en schroeven en klaar! Spullen op de rolbank en betalen. Daarna de planken zo goed als het ging – in de fietstas gepropt.
Thuis gekomen bemerkte ik dat ik iets vergeten was. Sterker nog, doordat ik nogal wat planken had, vergat ik alles van de rolbank te halen.
Als een speer terug en met gefronste wenkbrauwen kreeg ik de aanwijzing dat ik weer een smetteloos mandje moest pakken. Ik vertelde dat ik iets was vergeten mee te nemen van de rolbank. De caissière hoorde aan mijn stem dat ik het was en gilde: ”U kunt het bij de balie afhalen!”.

Bij de balie moest ik vertellen wat ik had laten liggen en of ik de bon nog had. Na inspectie bleek dat ik alleen ‘recht had’ op de montagekit, het hout en de schroeven. Maar geen boortjes te zien. Daar snapte ik niets van, maar OK, niet betaald blijkbaar en dan ga ik echt niet moeilijk doen.
Ik haalde opnieuw de boortjes uit het schap en liep terug. In die paar seconde gingen de raderen draaien en bedacht ik me dat ik wel heel erg snel terug was gefietst en dat mijn portemonnee nog thuis lag.
Ik vertelde het meisje achter de balie dat ik mijn portemonnee was vergeten en dat ik nog wel terug zou komen. Ik verliet het pand met in ieder geval de dingen die ik wel had betaald.
Eigenlijk durfde ik niet meer terug voor de boortjes. (Na drie keer zou je vast en zeker moeten trakteren.) Ik vond het zo stom!
“Waarom hebben ze op de huisvlijt niet meteen geleerd dat je, nadat je je lijstje hebt afgewerkt, ook alles nog even moet checken of je het ook daadwerkelijk hebt!”
Ja hoor! Ik hield mijn handen voor de lol over mijn ogen toen ik wederom een  smetteloos mandje pakte. De humor werd ingezien en kreeg inderdaad te horen dat het wel de derde keer was ……..
Enfin, deze werknemer had thuis beslist een leuk verhaal aan de keukentafel.

Bij het afrekenen van de boortjes vroeg ik even aan de caissière of zij toch niet ergens boortjes op de rolbank was tegen gekomen. Ze schoot in de lach en zei: “Ja, waren die van u? Ze lagen aan het begin van de rolbank op het ijzeren beginstuk van de rolbank. En ja, dat rolt niet”.
Al met al, heb ik nu alles en heb de benen behoorlijk gestrekt! De voorbereidingen zijn klaar.
Of ik nog een tip heb voor alle andere klussers? Eh …. “Lees nog maar even terug!”

do 9 apr 2020: nr 74

OPVALLEND RUSTIG
Ik weet zeker dat het u ook opvalt. Naast de artikelen in de krant en de programma’s over het coronavirus, blijft er weinig over voor de artikelen en programma’s waar ik me voor de coronatijd aan ergerde. Ik bedoel de artikelen waarin het gaat over bijvoorbeeld J.A. te X  en handlanger Q.Z. te Z die niet voor de rechtbank konden verschijnen omdat ….
Best lekker rustig dus en ik hoop echt voor iedereen dat dit een soort erfenis zal zijn van het corona virus.
Ik ben ook wel reëel hoor! “Dit gaat helaas echt niet gebeuren!” Maar voor nu vind ik het heerlijk rustig.

wo 8 apr 2020: nr 73

ÉÉN KLAPROOS MAAKT NOG GEEN ZOMER
Onze minister-president besluit meestal een persconferentie – over de stand van zaken m.b.t. het coronavirus – met de gemeende woorden dat we allemaal echt op elkaar moeten letten, om je heen te kijken en om aandacht aan je dierbaren te schenken. En ja, je ziet  gelukkig overal dat we daar echt wel mee bezig zijn.
Ik keek vandaag ook eens om me heen en zag iets geks op de dijk groeien. Het was rood en ja, dat wijst niet op een blauw druifje.  Mijn vermoeden was de juiste, maar klopte niet volgens de Loswalse Almanak😉.
Sinds we hier wonen zien we ieder jaar rond 1 juni pas de eerste klaproos.
En nee, ik heb echt geen zonnesteek! En ja, ik zie echt wel dat het er meer dan één is! Dus …………

dav

wo 8 apr 2020: nr 72

VERJAARDAGSKAART
Gisteren stond er in de krant dat onze burgemeester alle jarige basisschoolkinderen een verjaardagskaart gaat sturen. Als reactie schreef ik het onderstaande stukje naar de krant en werd vandaag geplaatst.

Onze burgemeester – lees de gemeente, want anders zou er op de kaart geen ‘Dordrecht logo’ hebben gestaan – gaat de basisschool leerlingen tijdens de coronatijd een verjaardagskaart sturen. Een leuk idee en een mooi gebaar natuurlijk, maar met iets meer moeite zou het ook fijn zijn als hij ook een kaartje zou sturen naar alle jarige mensen die nu in allerlei tehuizen zitten en die nu geen bezoek mogen ontvangen vanwege het coronavirus.

Nu maar hopen dat hij de krant ook leest!

wo 8 apr 2020: nr 71

LADIES NIGHT VERSUS VERONICA INSIDE
Tot mijn grote verbazing en plezier nam het landelijke AD het onderstaande stukje ook mee.
Het was maar een heel klein stukje tekst, maar had ook te veel van het goede geweest als de aankondiging groter was geweest. Maar in ieder geval staat er dat John de Mol de stekker uit ‘het kindje’ van zijn zus heeft gehaald. De reden waarom is toch wel een beetje erg kinderachtig. “Het is allemaal de schuld van het coronavirus!” Gezien de kijkcijfers is er blijkbaar niet echt veel behoefte aan een ‘Ladies Night’. Om zoiets toe te geven is niet zo goed voor het imago van ‘de zus van”.
Wat dat betreft doet ‘Veronica Inside’ het veel beter!
Ondanks het voetballoze tijdperk en zonder publiek in de studio, halen ‘de mannen van Veronica Inside’ nog steeds meer dan een half miljoen kijkers per uitzending. En het gaat nu zelden over voetbal! Best knap!

wo 8 apr 2020: nr 70

EEN HEEL SPECIAAL GEVOEL (vooral ‘binnen’)
Dit voelt niet als ‘uit de school klappen – mijn vrouw leest mee – ’, maar ik weet niet hoe dat bij jullie is, maar hier hebben we een soort uitgemaakte regel dat ik mag stofzuigen. Mijn vrouw houdt helemaal niet van lawaai en ik nu eenmaal wel. Zij houdt meer van de rustige geluiden in het huis en ja, da’s weer niets voor mij ( Ferry Herrie!😉) en blijft er vaak voor haar niets anders over dan de was en de soms daarbij horende strijk. Dat ik ‘mag’ stofzuigen vind ik geen probleem, want ik maak – samen met de twee poezen – ook de meeste rommel. Maar sommige rommel zie je – en ik dus ook niet – gewoon niet.
Toen ik gisteren voor het slapen gaan de slaapkamer ging inspecteren op muggen, zag ik in de uiterste hoekjes ook nog andere illegale ‘huisdieren’ en heel veel spinrag die je in een donkere slaapkamer eigenlijk nooit ziet.

Vandaag was het weer even luchttijd voor wat boodschappen en dat is voor mij altijd het teken dat ik ‘mag’ stofzuigen.
Kortom: de illegale gevleugelde en veel-potigen hebben het geweten! Onze slaapkamer is ontdaan van alles wat leefde en het spinrag behoort ook voorlopig tot het verleden. Het voelt zo schoon! Je zou meteen naar bed willen!

woensdag 8 apr 2020: nr 69

HET NIEUWE NORMAAL
De minister-president had het gisteravond over ‘het nieuwe normaal’. De tijd na de corona of zelfs eerder na 28 april. Het belangrijkst wordt toch de ‘ander halve meter zone’.
Er komen binnenkort apps die duidelijk kunnen maken of je wel of niet dichtbij een besmet persoon bent geweest. We zouden daar allemaal baat bij hebben.
De privacy van de gebruikers van de app(s) moet terecht goed beschermd worden, maar er wordt aan gewerkt.
Zelf had ik nog een andere oplossing/idee. Hij is serieus, maar klinkt best dom misschien.
We kennen allemaal het systeem met zo’n button, die in de kledingwinkels aan kleding is bevestigd en als je gaat betalen eraf wordt gehaald. Vergeet men de button eraf te halen of i.d. dan gaat er bij het verlaten van de winkel een alarm af en krijgt meestal iemand een rood hoofd.

Het moet toch mogelijk zijn om een dergelijke button te verplichten als je niet in je huis bent. Er moet een gewenning komen (net als je id-kaart die je altijd bij je moet hebben). De button signaleert (aan de kraag of ritssluiting) op de cm nauwkeurig anderhalve meter. Kom je te dicht bij iemand, gaat er een kort signaal af. Voor de personen die regelmatig met een soort tandenborstel in hun oren lopen zou bluetooth het signaal kunnen doorgeven.

Maar het kan misschien ook anders met een mobiel. Er zijn stappentellers die ook iets registreren. Misschien is het mogelijk om een app te ontwikkelen die de anderhalve meter zone in de gaten houdt. Net als bij een gehoorapparaat dien je af en toe de mini batterij te verwisselen.
Omdat niet iedereen een slimme mobiel heeft, is mijn eerste idee misschien wel dom, maar wel het best 😉.

wo 8 apr 2020: nr 68

EEN VEER(TJE)
Ik krijg alleen maar leuke reacties op deze pagina en ook dat wil ik nu toch even delen. Zo kreeg ik o.a. te horen dat veel stukjes zo herkenbaar zijn, maar “de manier van het verwoorden is zo anders!”. Een ander schreef: “Je zou het moeten gaan uitgeven!”  en weer een ander gaf me de tip om in het stukje 55 het woord ‘bizar’ te skippen, want het woord past  niet echt bij zo’n bijzondere uitnodiging van een oud-leerling’. O ja, “Je bent rijp om nu een kinderboek te gaan schrijven!” De bewuste oud-leerling van nr 55 zette deze pagina op haar Facebook en sindsdien schoot de teller van het aantal bezoekers omhoog.
Mijn bijna-buurman, oud-collega en vriend kon gisteren de verleiding niet weerstaan. Hij hoorde mij in de tuin en prompt hoorde ik: “Roekoe, koe, koekoe, Roekoe, koe, koekoe, Roekoe, koe …………. ‘koe’.”. Het moet echt niet gekker worden, maar ik vind het wel erg leuk!

di 7 apr 2020: nr 67

BROMSNORSCOOTER TELLING
Een beetje maffe titel, maar heeft waarschijnlijk te maken met mijn rustmoment op het dakterras en regelmatig letterlijk en figuurlijk wordt gestoord door de hoeveelheid bromfietsers, snorfietsen en scooters die hier op de dijk rijden.
‘Bromsnor’ doet me nog steeds denken de acteur Lou Geels die in 1979 overleed. Hij was de veldwachter in de tv-serie ‘Zwiebertje’. Hij had het druk met berispingen geven aan ‘Zwieber’ en hield net als Zwiebertje van de taartjes die de huishoudster van de burgemeester (Saartje) zo heerlijk kon bakken. Die veldwachter mis ik nu wel een beetje.
Niet dat ze te hard rijden hoor! Nee, iedereen houdt zich best aan de regels, maar het zijn er zoveel! Sommigen rijden met z’n tweeën op zo’n ding en ik vraag me eigenlijk ook af of dat nu ook een dingetje is. Op die dingen kun je nooit anderhalve meter van elkaar zitten toch?
Enfin, het tel uur wilde ik persé vanavond van 19:00 tot 20:00 uur. Boekje erbij, zonnetje zakt langzaam achter de dijk en een blocnote met pen. Ik zag het wel zitten, maar had helaas buiten de waard gerekend. De waard heette Mark Rutte. Er stond ineens een bericht op teletekst dat er om 19:00 uur een persconferentie zou zijn. Deur open en heb naar twee dingen geluisterd.
Terwijl beide bewindslieden het o.a. hadden over het ‘nieuwe normaal’ en ‘blijf voorlopig zoveel mogelijk thuis’ heb ik slechts twee ‘bromsnorscooters’ kunnen tellen.
Conclusie: ‘We willen allemaal zo snel mogelijk naar het ‘nieuwe normaal’ en luisteren gelukkig naar wat de regering en het RIVM ons te vertellen heeft.’
“Goed bezig dus!”

Maar …… het idee was best leuk en zal heus wel meer mensen doen inspireren om iets te gaan tellen. Je kunt tenslotte alles tellen en ook op steeds verschillende tijden.
OEPS, zou ik toch een zonnesteek hebben opgelopen vanmiddag?

di 7 apr 2020: nr 66

DE VREEMDE VOGEL
Je hebt grote- en kleine vogels, dikke en dunne en vreemde vogels. Met ‘vreemde vogels’ bedoelen we meestal mensen. En ja, die bestaan ook best wel! Toch kunnen die vreemde vogels soms ook aan kleine vogels denken.
Zo ken ik iemand die zich ergerde aan de vele kraaien en eksters die de kleine vogels terroriseren. Tijdens de koude winter hangt men in de tuinen van die netjes met pinda’s en vetbollen op. Een paar jaar geleden verzon iemand – waarschijnlijk ook een vreemde vogel – een nieuw soort vogelhuisje dat gevuld moest worden met een potje zoutloze pindakaas. Deksel eraf en smullen maar! Al snel kwamen de kleine vogeltjes erop af, maar net zo snel kwamen ook de ‘grote rovers’, die vanuit de hoge populieren naar de lekkernij vlogen, en het potje binnen een dag leegvraten.

Door de ‘ophokregeling’ van de corona maatregelen bedacht een andere vreemde vogel een plan en voerde het meteen uit.
En …… het werkt!
De echte vogelliefhebbers zullen de vreemde vogel nog steeds een vreemde vogel vinden, maar de kleine vogeltjes vinden hem nu een held!

Omdat deze vreemde vogel toch al zoveel deelt komt hier de oplossing:
Voordat je het potje pindakaas in het hokje zet, leg je een aantal satéprikkers – met de scherpe punt naar voren – neer. (Het glas van het potje zorgt ervoor dat de satéprikkers blijven liggen.) Desgewenst ook nog een paar satéprikkers in de pindakaas. Succes verzekerd!
De grote rovers zullen merken dat ze niet gewenst meer zijn en de kleine vogeltjes landen rustig op de prikkers en smullen van de pindakaas.

dav dav

Nee, ik heb (nog) geen patent aangevraagd.😉

di 7 apr 2020: nr 65

STAATSLOTERIJ
Via de e-mail kwamen mijn 5 ‘vijfjes’ de mailbox binnen. Sinds de Staatsloterij is begonnen met minder kans/geld op een winnend eindcijfer en meer kans/geld bij de grotere eindcijfers ‘dreig’ ik de organisatie iedere keer dat ik ermee kap. Het is voor mij veel leuker om af en toe maar iets te winnen dan niets. Daarom ging ik van een heel lot naar 5 ‘vijfjes’ om de kans van ‘iets’ te vergroten.
Die lol was me ook niet echt gegund, maar ik ga een éénmalige belofte doen.
Als ik nu wel tot de gelukkige ga horen en het bedrag is echt meer dan de aanschaf van de vijf loten, dan gaat het hele gewonnen bedrag naar het zorgtehuis Waerthove, waar ik als vrijwilliger werkzaam ben. Het zij in de vorm van bloemen voor in de hal of materialen die zij vast en zeker nu extra nodig hebben.

Ma 6 apr 2020: nr 64

STRIPPER
Er zijn al veel mooie en leuke coronafilmpjes gepasseerd, maar soms zegt een plaatje meer dan woorden. Zou je bij het onderstaande stripje geen tekst hebben gezet dan zou iedereen toch op zijn/haar manier het lege tekstballonnetje kunnen invullen. Ja toch!

Image1
( Ik hoop niet dat de tekenaar mij zal betichten van het overtreden van de copyright. Maar dat hij zal begrijpen dat dit soort humor juist voor een oud-leerkracht zo leuk is!)

Ma 6 apr 2020: nr 63

SIRENE
Is het nu wel of niet begrijpelijk, maar de maandelijkse sirene, die hoort bij de test van het nood alarm op de eerste maandag van de maand, klonk voor mijn  gevoel toch anders.

Ma 6 apr 2020: nr 62

DOKTER FRANK
Sinds de corona staan er iets meer columns in de krant. De tijdelijke columnisten komen uit Rotterdam, Rome en uit mijn eigen woonplaats.
‘Dokter Frank’ uit het Alberts Schweitzer ziekenhuis liet vandaag iets meer zien dan zijn dagelijkse column. Hij gunde ons samen met zijn assistente een kijkje op locatie. Wat kan ik mij nu de vreugde voorstellen dat zij kunnen genieten van de eerste ic-patiënt met een schaaltje appelmoes naast haar bed.

Ma 6 apr 2020: nr 61

DE GLIMLACH VAN MIJN BIJNA BUURMAN
Mijn ‘bijna-buurman’, oud-collega en vriend heeft een paar jaar geleden zijn coniferen de tuin uit gedaan. Maar daardoor moesten ook – tot zijn grote spijt – de duiven die al jaren op zijn terrein een speel-flirt-fok-en schuilplaats hadden, een andere plek zoeken.
Duiven zijn niet zo kieskeurig als het gaat om een woningbouw en aanvraag. Bomen zat en zo ‘kraakten’ zij de sering van onze en zijn buurvrouw, die ‘gestoffeerd’ is met een enorme deken van klimop.
Als het tegen een uur of vijf ‘Lorre’ zijn bek houdt, wordt het de hoogste tijd voor de duiven om zich te roeren. Ze roepen elkaar op een speciale manier. Ik heb daar ooit een ‘studie’ van gemaakt en kwam tot de volgende conclusie:
Een duif fluit niet, krijst niet, maar ’roekoet’ of ‘koert’. Dat het werkwoord ‘koeren’ bestaat, leerde je de kinderen op school. Roekoet komt van roekoeën, maar dit terzijde en te verwaarlozen.
Maar mijn ‘studie’ ging verder en daardoor kwam ik tot de conclusie dat een duif drie keer het volgende ‘deuntje’ roekoet.😉)
“Roekoe, koe, koekoe, Roekoe, koe, koekoe, Roekoe, koe, koekoe, en sluit af met één ‘koe’.” Het is maar even dat u het weet!
Waarom die glimlach?
Tja, we gingen beiden ieder jaar mee met het schoolkamp van groep acht en dan werd het wel eens laat. Op een gegeven moment ben je ’s nachts om twee uur de slaap kwijt en lig je in je slaapzak uit verveling wat dom te praten. Een mop of een raadsel. Een geliefd spel in de nachtelijke uren was trouwens ook het spel, ‘Ik zie, ik zie, wat jij niet ziet! Toen het mijn beurt was, vertelde ik mijn verhaal over het geluid van de duif.
We gingen er niet sneller door slapen, want om de zoveel tijd kwam er uit steeds een andere slaapzak het geluid van de duif.
Sinds die tijd schieten we beiden in de lach als de duiven weer ‘bronstig’ zijn. Ook vandaag weer.

Wedden dat jullie nu ook naar duiven gaan luisteren!
OK. Nog één keer dan: “Roekoe, koe, koekoe, Roekoe, koe, koekoe, Roekoe, koe, koekoe, ff wachten  …… ‘koe’.”

zo 5 apr 2020: nr 60

KOEIEN? HUH!
De verstilling gaat hier aan de rand van Stadspolders rustig verder en je hoort steeds meer geluiden van de dierengemeenschap. Naast de kleinere vogeltjes als de winterkoning, roodborstje, vink, kraaien, eksters, eenden, waterkippen, duiven en allerlei soorten mezen, hoor en zie je nu ook andere vogels. Ik had het eerder over een papegaai, maar de ganzen, de zwanen en de specht zijn echt nieuw.
Vanavond een nieuw fenomeen. Het geluid van een loeiende koe! Huh? Bijzonder, want het Koeienveld is echt ver weg en daar staan neppers.
Op sommige plekken in de buurt groeit het gras tussen de straatstenen veel hoger dan ‘twee kontjes hoog’. Maar om nu meteen een koe van stal te halen!
De vraag blijf wel, “waar komt die koe dan wel vandaan?”

zo 5 apr 2020: nr 59

HEBBES!
Ik weet het nu zeker! Vanmorgen vroeg wakker geworden van het ‘Tikken van de hamer’. Nee, niet het liedje dat ik met de kinderen zong met de gitaar. Hij/zij zat weer ergens in een boom en stopte met zijn/haar werkzaamheden als er een fietser of hardloper op de Loswalweg langs kwam. Eenmaal verdwenen, begonnen de ‘werkzaamheden’ meer. Met mijn uiterste zoomstand van mijn camera speurde ik de bomen af en zag uiteindelijk iets ‘wits’ dat helaas wegvloog.
Vanavond was het weer prijs. Waarschijnlijk had de vogel een siësta gehouden en was daarna teruggekomen in een boom die vlak voor ons huis staat.
Kassa! Het was geen groene specht! Dat weet ik nu zeker!

sp (2)

sp (1)

zo 5 apr 2020: nr 58

BRAND!
Krant lezen in de zon met een leesbril op. Kent u dat? Sinds vandaag ken ik het ook en zal ik wellicht niet snel meer vergeten. Een bakje thee smaakt ook in de heerlijke buitenlucht maar is extra warm van de zon die echt brand! Met mijn leesbril in de hand babbelen we intussen wat over de tuin, die nu echt ‘op lente’ staat. De zon brandt blijkbaar niet alleen in ons hoekje uit de wind. Ik ruik brand en mijn vrouw ruikt stank.
Enfin, Louis van Gaal werd gelaserd en het prisma van mijn leesbril had zijn best gedaan.

dav
dav

Goede raad: ‘Lees, maar doe vooral voorzichtig (met je leesbril)!’

zo 5 apr 2020: nr 57

TROPENKOLDER
In onze zonnige achtertuin geniet ik van het speciale plekje uit de wind. De thermometer wijs 34 graden aan en ik waan me in de Tropen. Op de achtergrond doet namelijk  de Grijze Roodstaart papegaai weer van zich spreken. Nou ja ……het beest krijst eigenlijk.
pape

Ik probeer het irritante geluid te negeren en dwaal met mijn gedachte erg ver terug in de tijd.
We gingen iedere zondagmorgen om 11 uur naar mijn oma op het Nieuwkerksplein.
De jongste broer van mijn moeder woonde nog thuis en was onze favoriete oom, want na de leesmap, die altijd voor heel de familie klaar lag, had hij ook een attractie. ‘De luchtbuks’. Als 10-jarige vond je dat best interessant en dat vonden mijn andere neven ook. (De hele familie kwam iedere zondagmorgen bij elkaar.).
Mijn oom had zo’n doosje met twee soorten loden kogeltjes en ook een doosje met gekleurde pluimpjes. De pluimpjes waren herlaadbaar en dat was wel zo handig!
Beneden, op zo’n twintig meter afstand van het keukenraam vanwaar we schoten, had hij op de deur van de enorme loods van die kartonnen kaartje met een puntenroos opgeprikt en we hadden allemaal onze ‘eigen roos’. Het laden deed hij altijd. Daarna volgde een korte, maar duidelijke instructie. De meest logische was dat we eerste het keukenraam moesten openen.
Soms ‘lifte’ er wel eens een musje mee, maar als we na drie schoten naar beneden renden om te kijken wie er gewonnen had, zagen we vaak alleen de kogelgaatjes in de dikke deur en af en toe een paar in het kartonnen kaartje. Ja, af en toe liep de kat met iets weg, maar die vertelde nooit wat hij nu in zijn bekje had.

Ik stapte uit mijn droom (Nou ja … er krijste weer eens iemand uit een boom.) en weet ineens waarom ik juist nu dat stukje uit mijn geschiedenis terug haalde.😉

Zo 5 apr 2020: nr 56

LESJE GELEERD
Ik ben te lang uit het onderwijs blijkbaar. Ik wist niet beter dat er  dat China veel meer inwoners zou hebben dan de Verenigde Staten.
Na een vreemd teletekst bericht over het aantal corona doden in beide landen ging ik op onderzoek uit. OK, reisverbod, maar dan heb je nog altijd internet en via die snelweg ben je er al vrij snel.
Op teletekst stond namelijk dat China 3329 doden heeft en de VS spant de kroon met 8400 doden. Ik ging op onderzoek omdat ik de aantallen zo vreemd vond. “In China wonen toch veel meer mensen! Er klopt gewoon iets niet! De boel wordt ergens belazerd”
Nee dus, want Wikipedia vertelt me dat beide landen wel per oppervlakte ongeveer even groot zijn, maar dat China 1,3 miljard inwoners heeft en de Verenigde Staten 3,4 miljard.
Het klopt dus dat de VS bijna 3 x zoveel doden betreurt.
Leerzaam ochtendje dus.

zo 5 apr 2020: nr 55

BIJZONDER
Als oud-leerkracht van twee Dordtse basisscholen heb je – in bijna 40 jaar-  de nodige ouders en kinderen meegemaakt. Na een schooljaar neem je in juli afscheid van elkaar en zie je ze vaak alleen nog maar terug op de allerlaatste schoolbijeenkomst. Ik bedoel de afscheidsavond van groep acht. Het grappige is dat ik af en toe nog steeds een mailtje of appje krijg van die ouders en soms kinderen. Doordat ik ouders les gaf in ‘PowerPoint’ is het contact met de ‘ Poweroudergroep’ begrijpelijk groter dan de leerlingengroep, maar af en toe komt er nu toch een mailtje van een leerling binnen.
Een paar weken geleden kreeg ik zelfs een verzoek van een oud-leerling of ik op haar trouwfeest aanwezig wilde zijn! Zo vreselijk leuk! Maar daardoor kreeg ik ook contact met een oud-leesmoeder, die haar moeder is. Via haar dochter kreeg zij de link naar de corona-pagina en volgt nu ook mijn corona ervaringen en leest enthousiast mee.
Conclusie: ‘Er zijn dus meer zaken die zich kunnen verspreiden!’

4 apr 2020: nr 54

‘ROLLERCOASTER’
Je kunt geen krant meer openslaan zonder het woord, geen gesprek voeren of volgen zonder het woord. Nee, geen raadsel, maar de waarheid als een soort samenvatting van wat er in de wereld leeft en afspeelt. In deze coronatijd leven we inderdaad allemaal in een achtbaan zonder pretpark.

“Zou zanger/componist Danny Vera het ook allemaal geweten hebben toen hij op 15 maart 2019 zijn nummer ‘Roller Coaster’ uitbracht?” In december was het nummer de hoogste binnenkomer aller tijden in de Top 2000 van NPO op Radio 2. Van NIETS naar plek 4!
In inderdaad: “Daar is ….

Mis (2)

4 apr 2020: nr 53

SPUWER
Een Dordtse dame is genoodzaakt om thuis te werken en heeft even behoefte om niet naar de koffieautomaat te gaan om daar even uit te blazen. De frisse neus wordt gehaald bij één van de Dordtse havens, waar zij op een bankje aan het water haar eveneens thuiswerkende collega belt.
Terzijde: Iets in dit stukje – wat ik uit de Dordtse krant haalde – klinkt wat hilarisch, want als je thuis moet werken dan ben je toch eh .. thuis? (“Sorry, als je het niet hilarisch vindt, maar dit is echt iets voor mij om met woorden te spelen”.😉)
NATUURLIJK moet je ook als thuiswerker de mogelijkheid hebben om je benen te strekken en dat deed deze dame op een hele mooi plek. Dan verwacht/hoop je eigenlijk niet dat er iemand je rust komt verstoren en je nota bene ook nog bijna van het bankje rijdt op zijn fiets. Terecht zegt zij er iets van en roept ook iets over ‘andere halve meter ‘. Het gevolg is een ‘spuwerij’ van de niet-Nederlandssprekende fietsende persoon die haar daarna ook nog achtervolgt om nog een serie nieuwe fluimen af te schieten. Het woord corona is niet gevallen, maar bizar is het wel en terecht meldt zij de zaak bij de politie, die nu op zoek gaat naar de betreffende man.

Het hele verhaal doet me denken aan een – bijna onmogelijke – eerder ‘uitgesproken’ gedachte. Ik wil niets goedpraten natuurlijk, maar “Op voetbalvelden zie je ze toch ook spuwen!” Weliswaar naar de grond, maar toch …. Ik ben naïef en satirisch tegelijk als ik denk dat deze man, als een voetballer, net even een vlieg in zijn mond had.
Spuwen is vies en om in deze coronatijd naar een ander dit vieze gebaar te maken, is helemaal ‘goed fout’.
Ik hoop dat o.a. de KNVB – die toch al zo’n zware klus heeft met het nog steeds niet beslissen wanneer de voetbalcompetities nu wel of niet afgemaakt kunnen worden – ook nog even zal nadenken over ‘het spuwen op de velden’. Extra taakje voor de VAR misschien? Beelden genoeg toch!

Graag de ‘spuugmaatregel’ in alle wereldtalen, want ook op de voetbalvelden lopen tegenwoordig veel buitenlandse spelers rond. Ik weet zeker dat als deze slechte gewoonte stopt, het als een dankbaar virus verspreidt zal worden.

Za 3 apr 2020: nr 52 

DE NIEUWE LEVENDIGHEID
Toch even luchtje scheppen en op de fiets naar de stad. Sinds er minder verkeer op de weg rijdt, is er niets zo prettig als een wandeling of fietstocht en de schone frisse lucht.
Mijn vriend en eigenaar van het Grieks Mediterraan Restaurant Ammos heeft de gok gewaagd om iets te doen aan de leegstand (hoek Voorstraat/Visbrug.) in de Dordtse binnenstad. Uiteraard ervaart hij op dit moment tegenslag. TEGENSLAG met hoofdletters, want er wordt raakgeslagen met een enorme ‘corona-hamer’. Vaste klanten van Ammos hebben al hulp aangeboden en steken Sakis een hart onder de riem. Wat een mooi gebaar!

dav

Sakis liet me trots – terecht – het nieuwe pand (voorheen ‘Smooth’) en de verbouwingsplannen zien en ik kan nu al verklappen dat het echt iets gaafs gaat worden. ”En wat zitten de barkrukken lekker!”
Bovendien vertelde hij mij dat er bij het pand eindelijk een felbegeerd terras komt. Zowel beneden als vanaf de bovenverdieping krijgen de gasten dadelijk een mooi uitzicht op de ‘nieuwe levendigheid in Dordrecht’.

visbrug_LI (3)

Nieuw? Jazeker, want er was veel meer te doen op de Visbrug. De stratenmakers zijn hard bezig om het wegdek te voorzien van een mooie steensoort en indeling. Doordat het trottoir is verdwenen lijkt de ruimte veel groter! En als je om je heen kijkt dan kijk je eigenlijk naar een internationaal Horecaplein.
Laat het corona virus maar snel verdwijnen en de lente en zomer maar komen!

Zo 4 apr 2020: nr 51

SPELLETJES OP LAAG NIVEAU
Terwijl heel huiselijk Nederland  aan de keuken-of eettafel zit te scrabbelen of  memory aan het spelen is, wordt er elders in dit land op diplomatiek niveau een heel ander spelletje gespeeld. Het kon niet uitblijven natuurlijk, want “Wie kaatst kan de bal terugverwachten!” De kaatser – in dit geval de ambassadeur van de VS Hoekstra -, kreeg na een interview de bal keihard geretourneerd van zijn Chinese collega Xu Hong. Van dit spel zijn overigens vele varianten, maar de bekendste is met stip ‘moddergooien’.
Intussen doet Hoekstra’s baas aan de andere kant van de Atlantische oceaan mee aan zijn favoriete spel ‘Mens-erger-je wel’ en (ont)slaat zijn inspecteur-generaal van de inlichtingendienst van het bord. De man was verantwoordelijk voor de behandeling van de klacht over een telefoongesprek van Trump met de Oekraïense president Zelensky en dat uiteindelijk uitmondde in een afzettingsprocedure van de president. We weten allemaal hoe het afliep, maar ik weet nu ook dat er geen president van de VS is geweest die in zijn ambtstermijn zoveel mensen van het politieke schaakbord heeft ‘opgeruimd’. De ‘twitterkoning” zal vermoedelijk heel snel een tweet de wereld in slingeren met de tekst dat ‘het ontslag voor het landsbelang was.’

Vr 3 apr 2020: nr 50

FLOORTJE DESSING
Best wel een momentje. Het 50-ste ‘stukje’. Onze ‘globetrotter’ Floortje Dessing, die op dit moment niet meer kan ‘trotten’, gun ik de eer.
Gisteravond bleef ze in ons eigen land en op zoek naar de ‘verstilling’. Floortje sprak een psycholoog in haar eigen woonplaats Amsterdam. Van de psycholoog hoorden Floortje en ik voor het eerst het woord ‘verstilling’. Het klonk zo poëtisch! De uitleg was ook heel duidelijk. ‘Het is een moment waarop de tijd even stil lijkt te staan. Lichaam en geest vallen even helemaal samen, de verstilling in jezelf.’
‘Haar Amsterdam’ is in deze tijd geen Amsterdam meer. We zijn immers drukte en lawaai gewend.
Daarna vertrok ‘Floortje achtereenvolgend naar een mini-eilandje vlakbij Amsterdam waar een gezin leeft op 2 ha met minimale levensvoorzieningen.
Daarna reed ze even langs haar ouders om een ‘overlevingspakket’ te brengen. Bij de ontmoeting met haar broze ouders achter het raam zal Floortje ook wel een paar keer hebben moeten slikken.
Ze zal – net als ik – ook gedacht hebben aan het liedje ‘Zo stil in mij’ van de band ‘Van Dik Hout’. 
(https://www.youtube.com/watch?v=RdGjZSs1E-E)
Gelukkig brak de telefoon uitkomst en konden zij elkaar in ieder geval toespreken. Wat had zij haar ouders graag willen knuffelen! En ja hoor!, ik kreeg ook een kippenvel moment. Het afscheid nemen van haar ouders maakte een enorme indruk op me. Met de handen aan weerszijde tegen de ruit, werd er een handdruk gemaakt en daarna zwaaiden zij elkaar gedag.

Tot slot reisde Floortje af naar een andere stilte op de Brabantse Strabrechtse Heide waar een Zuid-Afrikaanse schaapsherder (al 25 jaar in Nederland) zijn kudde over de heide loodst en in de weekenden zijn vroegere beroep als verpleegkundige in een ziekenhuis uitoefent. Dat moet gewoon, omdat zijn hulp nu heel hard nodig is! Ook zijn voorliefde voor de stilte van de natuur zal hij voor geen goud willen missen en zou hij gek worden in de grote drukke stad.
“Floortje dicht bij huis’ liet ons zien dat je echt niet ver weg hoeft te gaan om mooie tv te maken!”

Maar ook in Dordrecht is er sprake van ‘verstilling’.
Wij wonen tegen de Loswalweg aan. Best een stille plek in de wijk Stadspolders. Je ergert je alleen af en toe aan een losgelaten grijze papegaai die vanuit de hoge populieren op de dijk, de buurt – en waarschijnlijk ver daarbuiten – laat merken dat er nog meer geluiden zijn dan een eenzame – verkeerd gereden – auto, die af en toe op de dijk rijdt. Maar als de schreeuwlelijk weer door zijn baas naar binnen wordt gelokt, valt de stilte weer.
In de normale situatie hoor je hier bij westenwind, de N3 razen en het gezellige geklik van de paardenhoeven en natuurlijk het gejuich op de tribune van FC Dordrecht als er weer gescoord wordt – satire -. De ‘Lorre’ komt er met gemak bovenuit maar door de andere geluiden (trein) valt het minder op
.

Maar nu is het anders stil. Er zijn – op de papegaai na – vrijwel geen bijgeluiden.
En dan ineens …..  toch wel! Ik snapte er geen Dik Hout Van! (andere volgorde 😉 ) Ik hoorde het geluid van de groene spechten, die ook bij onze stacaravan in Zeeland, regelmatig te zien en te horen zijn. Het meest bizarre (en leuke) vond ik het geluid van het gehamer in een boom. Eergisteren zat hij/zij nog best ver weg, maar gisteren was het geluid zo hard dat je het binnen kon horen. Nieuwsgierig geworden ging ik toch naar buiten en bleef wachten op de volgende ‘drumsessie’ en YES! Het geluid en vogel kwam uit de hoge boom vrijwel recht voor onze achtertuin aan de overkant van de sloot. Het was jammer genoeg al te donker voor een foto. Hopelijk binnenkort meer succes. Ik vraag me nu wel af of het een groene-of bonte specht zal zijn.
Je zou bijna ‘vogelaar’ gaan worden!

Vr 3 apr 2020: nr 49

‘SLAPJES’
Nederlanders die met het vliegtuig uit de VS komen, (ook de repatriëringsvluchten uit b.v. Oostenrijk, Italië en Spanje) wordt GEVRAAGD om veertien dagen thuis in quarantaine te gaan. GEVRAAGD???? Waarom niet VERPLICHTEN? De pandemie is op dit moment het hoogst in de VS. De kans is heel groot dat de teruggekeerde mensen voor een nieuwe besmetting gaan zorgen. Dit gebeurde namelijk ook bij de Chinezen die vanuit Noord-Italië huiswaarts keerden. Ook nu hoop ik dat het gezonde verstand van alle betrokkenen zal overwinnen.

vr 3 april 2020: nr 48

HABBIE BABBIE
Het gebeurt echt niet vaak dat ik in het verkeer schrik en kan ik alles nog aardig overzien en horen. Maar …. Er zijn dus ook voor mij uitzonderingen! Veel fietsers met een gewone fiets schrikken best van de mede tweewielers die met twee of drie vingers in de neus – nu niet doen hoor! – op het fietspad met een elektrische fiets voorbij scheren. Is er geen fietspad dan rijden ook de andere gemotoriseerde tweewielers, zoals de brommer, snorfiets en de scooter, aan de rechterkant. Elektrische auto’s hoor je gelukkig wel, maar heeft u al eens bijna onder een elektrische scooter gezeten – of nog erger –  gelegen? Niet doen hoor!
Die dingen hoor je dus echt niet aankomen! Ik had eigenlijk verwacht dat men, door de ‘niet-meer-mogen-appen-maatregel’ toch meer de claxon zou gaan gebruiken. Niets is minder waar en dat maakt het zacht gezegd: ‘niet zo aangenaam in het verkeer’.
Kritiek is niet altijd leuk. Dus nu ook een oplossing: Lever voortaan alle elektrisch voortgedreven scooters, brommers en snorfietsen standaard met smalle spaken waar van die ‘klik-klak-kralen’ om kunnen. Bij aankoop mag je dan geheel gratis je lievelingskleuren uitzoeken. Namens de bond van minder hardrijdende tweewielers alvast bedankt!

vr 3 april 2020: nr 47

ZEVEN KLEUREN TRUMP
Ik durf met veel zekerheid te wedden dat heel veel mensen
ook meeleven met de bevolking van de VS. De pandemie in de VS is vreselijk en met heel veel doden en besmettingen. (Meer dan 92.000 besmettingen alleen al in New York.) Maar dezelfde mensen zullen waarschijnlijk ook heel stilletjes stiekem in hun vuistje lachen, omdat de ‘hoofdmeester en allesweter’ van het land aan het hamsteren is. Nee, geen geld en macht, dat heeft hij genoeg. Ik bedoel nu toch echt het hamsteren van ‘wc-papier’. Op dit moment zit hij in zak en as, omdat hij het corona virus een paar weken geleden ‘wat’ bagatelliseerde. Nu het uit de hand loopt, verwijt hij de pot, door anderen de schuld te geven. Hij baalt enorm en leidt gezichtsverlies. (Zou dit laatste veel uitmaken?)
Gelukkig heeft de VS een twee-partijen systeem. Anders zou hij zomaar hetzelfde trucje kunnen uithalen als zijn collega-presidenten in o.a. Hongarije, Turkije en Rusland al deden.
Zijn altijd ‘niet-vrolijke’ gezicht zal dan namelijk op ‘smile’ gaan staan. Maar op dit moment kan hij in ieder geval alleen nog maar zijn wc-rollen inkleuren. Als ‘allesweter’ weet hij vast nog wel welke kleuren hij in zijn wc-pot zag! Voor hem is het getal ‘7’ beslist geen geluksgetal en daarom lachen wij stiekem in ons vuistje.
Het zou me overigens niet verwonderen dat hij binnenkort er een wet doorheen krijgt om de presidentsverkiezingen, mede door het corona virus, over het jaar heen te tillen. Dan heeft hij namelijk meer tijd om te twitteren hoe goed hij het allemaal deed.

do 2 april 2020: nr 46

MIJN MOEDER
Ze wordt binnenkort 93 en mist sinds bijna een jaar mijn vader. Zijn aanwezigheid, zijn geluid, zijn manier van klussen, zijn speculaas, zijn (ge)bakkunst en schrijven. Maar nu is het stil in huis. De muren zeggen niets. Wij als kinderen vinden haar stoer en kranig. Iedere dag gaat ze toch even een boodschapje doen. Meestal op de fiets, omdat zij reuma heeft is het heel lastig om dit lopend te doen. Haar fietstassen slijten per dag.
Gaat ze een straatje om dan denkt ze blijkbaar na over vooral zielige dingen. ‘Zou ‘die’ en ‘die’ niet hetzelfde hebben als ‘die’? ” Eenmaal thuis dan  belt ze ‘die’ of ‘die’ om mogelijke tips te geven en dat het best wel eens hetzelfde kan zijn.’
Laatst ook, ze hoorde van ‘die’, dat de dokter inderdaad het bewuste ziektebeeld  mogelijk achtte.
Misschien is het goed dat mijn moeder nog even een sollicitatiebriefje naar het Albert Schweitzer ziekenhuis stuurt.  Ze is blijkbaar best goed om een bepaalde diagnose te stellen of te voorspellen. Ik noem het maar ‘levenservaring’😉.

Ze ziet en hoort vaak allerlei corona narigheid op de TV.  Zegt tegen ons dat we maar niet moeten komen, maar in haar hart zou ze het vreselijk vinden als we dat inderdaad niet zouden doen. Omdat ze stoer en kordaat is, doen we het gewoon wel met z’n allen. O, wat is ze dan blij! Omdat ze behoorlijk doof is, duren de gesprekken soms iets langer dan normaal. En dat we iedere keer hetzelfde verhaal moeten aanhoren dat het allemaal zo zielig is, nemen we op de koop toe. Mijn moeder was een doener, maar door de reuma kan ze echt heel veel dingen niet meer.Geld pinnen durft ze niet omdat ze – terecht – bang is dat haar vingers toch een verkeerde toets indrukken. Het liefst betaalt zij contant, maar dat mag/wil men op dit moment niet meer.

dav

De kleine klusjes en het tuinonderhoud  zijn voor ons. Glimlachend staat ze dan voor het raam – maar het liefst op je vingers – te kijken.
Ja, we boffen best wel denken we dan, want voor hetzelfde geld – en zonder te pinnen – zat ze nu ergens waar nu geen bezoek mag komen. Ja toch!

do 2 april 2020: nr 45

DAGBESTEDING
Ik heb geen zin om uren in de rij te staan om mijn grof afval bij het HVC-depot te brengen. Echt zonde tijd en bovendien zal op die plek het CO2-gehalte heel groot zijn. Nee, dan maar gezond blijven door in- en rondom het huis te klussen. De bovenverdieping is intussen aardig gestript van het rawfaserverf en het behang lacht je fris en fruitig toe. Nu hopen dat de poezen een hekel hebben aan het ‘fris en fruitig’.
Op de bank hangen is niets voor mij – hebben we daarom ook niet 😉 – en daarom zeem ik ook regelmatig met mijn ‘Karchertje’ de ramen.
Voorkomt ook  rugpijn.  Blijkbaar krijgen veel mensen juist nu veel meer last van de rug. Wellicht komt dit doordat ze alles maar over het coronavirus willen volgen op de TV of telefoon vanaf hun zetel.

Hier gaat de tv ’s avonds pas bij het 8-uur journaal aan en wordt er overdag o.a. geklust, gelezen, geschreven, gepuzzeld en vooral de laatste tijd heel veel gelachen om allerlei komische filmpjes die als een soort virus worden doorgestuurd. Het is soms niet bij te houden hoeveel humor er via Whatsapp wordt doorgestuurd. De leukste – en zo herkenbaar – vind ik het filmpje van een man – er is ook een Belgische versie – die een vlog-verslag brengt over het geweldige gezellige gezonde leven dat hij en zijn vrouw op dit moment ondervinden. Terwijl hij ons toespreekt over “Het gaat hier fantastisch!” laat hij stiekem met grote vellen tekenpapier teksten zien waaruit blijkt dat het helemaal niet zo fantastisch is en juist hulp vraagt. Zijn vrouw – zittend in een luie stoel in de tuin – hoort het allemaal aan en ziet niets. Ze vindt het geweldig hoe haar man de wereld laat zien hoe fantastisch zij bezig zijn. Satire van de bovenste plank natuurlijk.
Ze zeggen toch ook dat ‘het beste vermaak, leedvermaak is!’ Klopt hoor! (meestal)😉

do 2 april 2020: nr 44

GROENE GRASPRIETJES
Ik bespeurde het ook bij mezelf en in de kranten. De zwarte banner die de laatste tijd het AD – bovenaan de pagina’s –  ‘siert’ is verdwenen. Langzaamaan komen er ook andere berichten dan alleen maar over corona in de krant.
Natuurlijk is de RIVM-directeur Jaap van Dissel – ik laat me alleen door hem leiden – voorzichtig met ‘goed nieuws’, maar ik proef langzaam toch bij veel mensen iets van gelatenheid en berusting. Het is niet anders.
De campingeigenaar in Zeeland berichtte vandaag dat alle campinggangers vanaf donderdag 9 april  via een speciaal systeem toch even hun gras mogen maaien en andere kleine zaken kunnen regelen. Best fijn.
Ik had eigenlijk gehoopt dat hij zou melden dat hij een paar koeien had geleased en dat de beesten bij toerbeurt de camping opgestuurd zouden worden om onze grasveldjes bij te houden. Elk nadeel heeft dan ook een voordeel, want hij krijgt de melk en wij de mest en een gladgeschoren grasveld. Dat ‘stank voor dank’ mogelijk ook een woordje gaat meespreken, moeten we dan maar op de koop toe nemen.

wo 1 april 2020: nr 43

DIT KAN NIET WAAR ZIJN!
De Asterix-lezers weten allemaal dat zijn sterke  dikke vriend Obelix regelmatig een tekstballon kreeg met: “Rare mensen die Romeinen”.
obel

Nederland maakt zich terecht zorgen over de Duitse en Belgische toeristen die o.a. het komende zonnige weekend en met Pasen van plan zijn om hier hun vrije dagen te komen ‘vieren’. Vaak zijn de kustprovincies erg in trek bij onze ‘buren’. Dit ‘vieren’ staat lijnrecht tegenover de maatregelen die onze regering heel Nederland heeft opgelegd.
Ook wij worden deze maand niet toegelaten op de camping in Zeeland (Provinciale verordening) . Het is echt van de gekke dat de EU geen uitreisverbod verplicht aan al zijn staten/leden!
Hopelijk komen de buitenlandse toeristen zelf tot inkeer of  komt onze regering snel met een verordening dat toeristen bij de landsgrenzen terug worden gestuurd.

wo 1 april 2020: nr 42

VRIJWILLIGERSWERK
Na 12 jaren als vrijwilliger het Albert Schweitzer ziekenhuis te hebben geholpen, begon ik vorig jaar als vrijwilliger in het zorgtehuis Waerthove in Sliedrecht. Niet zomaar natuurlijk. Mijn zieke vader werd daar tijdelijk verpleegd.
Nadat hij was overgeplaatst naar Alblasserdam kon ik gaan beginnen in o.a. de creagroep en bij de groep ‘natuurbeleving’.
Uiteindelijk bleek de creagroep mij het best te bevallen en doe ik dit nu al ruim een jaar en met heel veel plezier.

Helaas brak het coronavirus uit en besliste ik zelf om drie weken geleden mijn werkzaamheden tijdelijk te stoppen. Mijn begeleidster en vrijwilligerscoördinator hadden gelukkig begrip. Niet veel later kwamen er landelijke maatregelen en ging het tehuis op slot.
Regelmatig krijg ik een update met de stand van zaken en die wil ik met jullie delen.

‘Het gaat op dit moment best goed met iedereen in Waerthove. Geen besmetting en het personeel doet zijn best om iedereen veel individuele hulp te bieden.
Zo gaat men langs de bewoners voor een kopje koffie of schrijven samen met de bewoner een kaart naar familie. Elders worden op creatieve manieren kleine activiteiten georganiseerd, zoals een buiten-bingo waarbij de bewoners binnen (van achter het raam) aan mee kunnen doen en er wordt ook geskypet naar familie.

Whove bingo

Verder wordt op het terrein van Waerthove iedere week een activiteit georganiseerd voor alle bewoners, zodat ze van achter het raam toch kunnen genieten. Zo zijn bewoners verrast met een optreden van Scotch the band, zijn de Cleaning Clowns langs geweest met een leuke act met het wassen van de ramen en komt deze week een steltenloper langs met een accordeonist.’

Dankzij de update leef ik best met iedereen mee, maar aan de andere kant baal ik. Ik had iedereen graag geholpen.

(Saskia, bedankt voor de update!)

wo 1 april 2020: nr 41

LEVE DE LENTE!
Vorig jaar schreef ik in De Stem van Dordt een vrij negatief stukje over de late ‘uitstrooiing’ van wilde voorjaarsbloemenzaad. Dit werd pas in augustus gedaan en dat werd echt geen succes. In november zag in zowaar nog een klaproos in de berm langs het spoor van Dordrecht-Stadspolders. Maar ook verregende groene steeltjes zonder kleur. De kans dat dit soort ‘gedrochten’ zich nog zouden uitzaaien achtte ik vrij klein. Ik besloot het artikel met de hoop dat de gemeente het komend jaar er iets eerder bij zal zijn.
Maar ….. we leven in een wonderbare wereld! De natuur komt tot leven en op dit moment groeit er tegenover ons huis aan de Loswalweg weliswaar nog geen lente voorbode zoals speenkruid, maar blijkbaar heeft het gezaaide koolzaad toch de moeite genomen om zich te ontkiemen. Op sommige plaatsen is de dijk helemaal geel. Leve de lente!

dig

wo 1 apr 2020: nr 40

VOETBALCOMPETITIE
Eén van de lezers van het AD schreef naar de rubriek ‘Lezersbrieven’ over een alternatief idee voor het vervolg van de voetbalcompetities – en wellicht ook toe te passen in het buitenland –  .
“Speel de huidige competitie dit huidige kalenderjaar uit en start de nieuwe competitie voortaan na de geplande wintersport. De zomerstop blijft – net als de transferperiode  – gehandhaafd.
Mogelijk is het idee ook geschikt voor alle andere sporten”.
Natuurlijk moet er dan eerst nog heel veel water door de Rijn, Maas , Waal, IJssel en Merwede om daarna naar de UEFA en FIFA door te stromen. Maar beter één plan dan geen plan! Misschien staan toch de beste stuurlui aan wal, want van de KNVB hoor je alleen dat men vergadert en druk doende is.
De beslissing – d.m.v. een penalty-competitie – , die sportredacteur Sjoerd Mossou in zijn column van vandaag voorstelt, over wie uiteindelijk het landskampioenschap zal binnenslepen en wie voor de overige ‘prijsjes’ en natuurlijk de promotie en degradatie strijden  –  beschouw ik als een grappige, originele en satirische 1-april mop.

wo 1 apr 2020: nr 39

MANTELZORGERS
Gisteren stond er een emotioneel artikel in de Dordtse bijlagen van het AD. Het ging over een oud-huisarts in H.I.Ambacht die sinds de nieuwe corona maatregelen zijn demente vrouw niet meer kan verzorgen. Triest was de foto waarop hij te zien is met een verrekijker in zijn hand om toch maar ‘dicht’ bij zijn vrouw te zijn die in het zorgtehuis zit. En meteen dacht ik aan mijn ouders die vorige jaar om deze tijd nog steeds 68 jaar getrouwd waren. Op 16 april 2019 overleed mijn zieke 94-jarige vader. Mijn moeder was al meer dan 2 jaar ook mantelzorger en was 92 jaar. Wat is het nu een geluk dat zij deze nare periode niet met mijn vader moet doorstaan. Ze had het niet overleefd. Als je zolang bij elkaar bent dan wil je elkaar alleen maar verzorgen en natuurlijk ook af en toe ruzie maken. Maar in ieder geval ook alles delen. Dat kan ze nu niet meer. Ze mist hem uiteraard nog steeds. Juist in deze tijd. Gelukkig heeft zij nog haar kinderen, familie en nog heel veel oude bekenden die ook nog leven.
Sterkte voor alle mantelzorgers die in dezelfde situatie zitten als de oud-huisarts.

wo 1 april 2020: nr 38

EVEN TWEE WEKEN NIETS!
De nieuwe maatregelingen zijn duidelijk. Niet iedereen zal er blij mee zijn, maar als oud-leerkracht kan ik me voorstellen dat in ieder geval alle leraren, die binnen een hele korte tijd hun vak heel anders moesten benaderen en organiseren, erg blij zijn dat ze even twee weken in de meivakantie kunnen bijkomen. Ga er maar aanstaan! Bij passend onderwijs horen individuele programma’s en uitleg. Onderwijs op afstand? Nooit van gehoord en toch deden ze het!
Ik hoor u al zeggen: “En de mensen die in de cruciale beroepen werken? Die ervoor zorgden dat er mensen konden worden verpleegd?” Ik hoop echt dat juist die mensen er 50 extra vrije dagen voor vrij krijgen of een regeling die ik hieronder al beschreef ( over de Tropenjaren en dus eerder met pensioen). Verspreidt over een bepaalde periode, want we weten allemaal dat er veel te weinig handen aan het bed zijn.


di 31 mrt 2020: nr 37

LINTJESREGEN
Eind april regent het lintjes en behaagt de koning weer een aantal mensen die zich lange tijd gedienstig hebben gemaakt voor de medemens. Dit jaar komt er een aangepaste vorm vanwege het coronavirus. Veel mensen geven nu de suggesties om de lintjes alleen aan medewerkers in de zorg van een lintje  te voorzien.
Ik gun deze groep dit uiteraard van harte, want wat moeten deze mensen heel veel meemaken! Maar er zijn echt nog meer mensen die er recht op zouden hebben.
Het is heel moeilijk om nu hier even bepaalde beroepsgroepen te noemen. Het is eenvoudig te verklaren, want: “JE VERGEET VEEL MENSEN!”
Toch wil ik één groep wel noemen: ‘de schoonmakers’ die iedere dag alle gebouwen reinigen. Ik weet zeker dat u de lijst van helden ook kan aanvullen. Voor al die mensen is het een hard gelach als zij niets krijgen in naam van de koning.

Ander voorstel: Dit jaar geen lintjes, maar beloon na de coronacrisis – wanneer dit ook zal zijn – alle werkzame inwoners van ons Nederland met ‘iets’. Misschien een soort herinneringsplaquette of i.d. waar je best trots op mag zijn. Misschien hebben anderen meer behoefte aan een geldbedrag, of laat de mensen eerder met pensioen gaan (Vroeger sprak men over ‘Tropenjaren’. De mensen mochten de zware gewerkte tijd ‘verdubbelen’ en daardoor eerder met pensioen.)  Maar maak in ieder geval geen uitzondering! ‘Eén voor allen, allen voor één!’

di 31 mrt 2020: nr 36

UITSLAG EN UITLEG  PUZZEL ( zie nr 26)
Dat we in deze periode ook tijd hebben om onze hersenen te testen wist ik wel. Maar dat er zoveel mensen meededen met de puzzel was erg leuk. Ik kreeg veel bedankjes voor de gezellige ‘hersenbreek uurtjes’.
In ieder geval is het iedereen wel duidelijk geworden dat we aan het eind van de puzzel iets verslappen. Het zinnetje “beter kijken’ moest ik vele malen doorsturen.
Leuk dat jullie meededen!

puzzel

a 1Dit is wel duidelijk. 30 delen door 3 paar schoenen = 10 per paar en één schoen = 5

a 2

Als één paar schoenen 10 is dan weet je dat 20 (het antwoord achter het ‘=-teken’) min 10 = 10 is
De 10 hebben we te verdelen tussen de twee mannetjes. Dus 10 delen door 2 = 5 .
Eén mannetje = 5. Twee mannetjes = 10.

a 3
Als één mannetje 5 is dan weet je dat 13 – 5 = 8
De 8 hebben we te verdelen tussen de twee x twee puntzakken. Dus 8 delen door 2 = 4.
LET OP! Je ziet twee puntzakken en zo’n paar = dus 4
Dus één puntzak is de helft = 2

a 4

Het einde nadert. Veel puzzelaars gingen- net als ik – de boot in bij de laatste ‘regel’.

Je ziet: 1 schoen + 1 mannetje met in zijn handen 2 puntzakken en draagt 2 schoenen x 1 puntzak.
 Je hersenen zijn zo gefocust geweest op de eerste plaatjes dat je alleen maar ‘plussen’ ziet’.
Maar er staat echt een x. Je moet dus ook vermenigvuldigen.
Er is een regel die zegt dat je altijd eerst moet vermenigvuldigen en daarna pas de andere bewerkingen.
Ik vertaal de voorwerpen nu:
5 (schoen) +(5 (mannetje) +4 (twee puntzakken) +10 (twee schoenen)) x 2 (één puntzak)
We moeten eerst vermenigvuldigen. Dus de som van het hele mannetje = 19 en moeten we vermenigvuldigen met de puntzak = 2.  19 x 2 = 38
Tel nu de schoen van het eerste plaatje bij op en je hebt het antwoord van de puzzel.
Ik weet dat een Duits stel meteen het goede antwoord (43) had.
Zelf voelde ik me, na vier pogingen, me echt wel een ………

di 31 mrt 2020: nr 35

GRAAG EEN KLEINE TOEVOEGING
Vanavond worden de nieuwe corona maatregelen bekend gemaakt. Misschien verscherpt en wordt er een voorlopige datum voor de maatregelen bekend gemaakt.
Een van de belangrijkste maatregelen is de anderhalve meter afstand van elkaar. Het valt gelukkig op dat we ons daar best in kunnen vinden. Toch is er een ‘maar’. Wandelaars en hardlopers lopen braaf op het trottoir, maar soms is het moeilijk om daar op anderhalve meter NAAST ELKAAR te lopen en dan schiet er dan blijkbaar niets anders op dan maar ook op het fietspad te gaan lopen om toch NAAST ELKAAR te kunnen lopen en te praten.
Een kleine toevoeging zou vanavond mooi zijn. “Ga op een smal trottoir ACHTER ELKAAR lopen!”

di 31 mrt 2020: nr 34

WAAR WONEN DE SCHOENMAKERS?
Zoals bij velen, wordt er ook hier in het huis meer geklust dan in de normale omstandigheden. Rawfaserverf afgebikt, glasvezel behang erover en sauzen maar! Dat viel dus erg tegen (zie eerder beschreven in nr 19) en nu kwam het idee om op de andere muren maar een behangetje te draperen.
Er zijn niet veel dingen die we hier samen echt goed kunnen doen, maar behangen! Als een speer zaten de vier banen er netjes op en vanmiddag gaan we gewoon nieuw behang kopen.
Toen we trots naar het muurtje keken, bedacht ik me ineens dat ik me in bed had voorgenomen om, voordat we zouden gaan behangen, de gaten voor het dartbord en mijn hangende gitaar goed moesten markeren, zodat we de boel na het behangen zo snel mogelijk weer terug konden plaatsen.
Tja, denken en doen is toch net iets anders! Ik speel graag ‘unplugged’ op mijn gitaar, maar ik heb nu toch pluggen nodig! Vanmiddag maar gelijk bij de bouwmarkt meenemen.  Pfffff! Het leven van een thuisklusser gaat echt niet over rozen! 😉

di 31 mrt 2020: nr 33

EEN ECHTE BLIKOPENER
Mijn eerste slaperige blik op de krant veranderde in een glimlach. Gezien de grote kop op de voorpagina van het AD, is het niet voor te stellen dat de Minister-President Rutte en zijn “maatje’ vanavond een kijkcijferrecord zullen breken. ’Coronamaatregelen met een maand verlengd’ duidt toch op een soort lek. Doorlezend, blijkt het woord ‘waarschijnlijk’ de redding om alsnog kijkers te trekken. Gelukkig hebben/nemen veel mensen iets meer de tijd om de krant wat langer te lezen dan alleen de koppen. Ja, er wordt ook vermeld dat de streefdatum bekend wordt gemaakt.  Maar juist dát blijft altijd een gok. In ieder geval streven we allemaal naar hetzelfde: “Corona de wereld uit!”

di 31 mrt 2020: nr 32

NS, BEDANKT VOOR UW MEDEWERKING
Wij hebben voor de mogelijkheid gekozen om bij de NS voor een aardig bedrag 7 x per jaar ‘gratis’ te reizen. Ze noemen dat een ‘Keuzedag’ Zo’n dag moet je binnen twee maanden verzilveren. Toen de corona uitbrak en er in principe een soort ‘reisverbod’ werd voorgesteld stuurde ik de NS een vraag of zij de door hen geplande nieuwe maatregel voor volgend jaar – (je mag zelf weten wanneer je de dagen opmaakt) – al nu zouden willen invoeren. Wij gaan nu echt niet zomaar een besmettingsreisje uitvoeren.
Tot nu toe nog steeds geen antwoord. Gisteravond kwam er toch een bericht van de NS en hoopte dat ik antwoord zou krijgen. Helaas, het  bericht was een melding dat onze nieuwe Keuzedag  – voor de volgende twee maanden – sinds vandaag weer voor ons klaar staat. We hebben eigenlijk maar één keuze: “Niet reizen met NS”.
Wat een service!

ma 30 mrt 2020: nr 31

ZINGT U MEE!
In artikel 29 meldde ik over een lied en mijn belofte om voor Jinek ook een tekst te schrijven. Op school deed dat ook vaak – alleen of met de kinderen.
Het is echt leuk werk! Soms moet je wel de vrijheid hebben om bepaalde woorden iets langzamer of sneller te zingen. Ik heb geoefend via You Tube en YES!
Ik kwam erachter dat de officiële tekst eigenlijk maar uit één couplet bestaat.
Dat vond ik niets, dus heb ik ook het tweede couplet van tekst voorzien. ( In de bonus een derde couplet 😉.)
Voor de zekerheid zeg ik er even bij dat de Nederlandse tekst van mij is😉.

RAMONA
Ramona, I hear the mission bells above
Ramona, they’re ringing out our song of love
I press you, caress you, and bless the day you taught me to care
To always remember the rambling rose you ware in your hare
Ramona, when day is done, you’ll hear my call
Ramona, we’ll meet beside the waterfall
I dread the dawn when I awake to find you gone
Ramona,
I need you, my own

Corona, je houdt de we-reld in de tang
Corona, je maakt de mensen heel erg bang!
Ik smeek je, verdwijn nu, en maak de mensen snel weer blij
Je veroor-zaakt veel leed nu, wanneer keer jij nu eens het tij?
Corona, je sloeg heel erg hard, om je heen
Corona, de we-reld vind je maar gemeen!
Je leerde ons een lesje, we passen nieuwe regels toe
Corona,
we zijn je moe!

Ramona, I hear the mission bells above
Ramona, they’re ringing out our song of love
I press you, caress you, and bless the day you taught me to care
To always remember the rambling rose you ware in your hare
Ramona, when day is done, you’ll hear my call
Ramona, we’ll meet beside the waterfall
I dread the dawn when I awake to find you gone
Ramona, I need you my own.

Corona, je bracht ons dood en bent heel sterk
Corona, veel mensen zitten zonder werk!
Toch heb-ben we helden, de zorg staat ook aan onze kant
Zij wer-ken met liefde, en helpen ons nu uit de brand
Corona, we kre-gen door jou veel verdriet
Corona, door jou zin-gen we nu dit lied!
Toch zul-len we winnen, een vaccin zal jou gaan verslaan
Corona,
Je gaat er aan!

TOEGIFT
Corona, de zorg stuikt da’dlijk in elkaar
Corona, door jou, zijn zij dan de sigaar!
Als jij ons ge-dag zegt, zal de aarde heel veel anders zijn
We gaan wer-ken aan de op-bouw, met elkaar da’s wel zo lekker  fijn.
Corona, we kre-gen door jou veel verdriet
Corona, door jou zin-gen we nu dit lied!
Toch zul-len we gaan winnen, een vaccin zal jou gaan verslaan

Corona,
Je gaat er aan!

***
Dit is mijn tekst en daar zult u het mee moeten doen.😉
***

 

ma 30 mrt 2020: nr 30

VREEMD ZAKIE
Onze poezen moesten naar hun jaarlijkse servicebeurt. In de wachtkamer draaide men een geweldig filmpje af over de voorkoming van het coronavirus. Mondkapjes zijn dus heel slecht, want omdat ze zo strak moeten zitten, krijg je irritatie aan de huid. Je gaat kriebelen met de handen en op die manier kun je het virus dus wel krijgen. Het was tijd voor een compliment en dat vond de assistente aan de balie heel fijn.
De poezen vermaakten zich in de spreekkamer. Voor het eerst mochten – en gingen ze – los en onderzochten om de beurt de hele kamer. Angstig hield ik Rhea in de gaten. Dat lieve ‘monster’ is – als ze niet lief is – net een konijn. Ze is gek op elektriciteitssnoeren en zwakstroomkabels. En juist die kabels hingen bij het bureau open en bloot. De schade bleef gelukkig beperkt bij een mini-plasje.
Thuisgekomen sprintten de poezen meteen naar boven voor een grote plas. Zelf bekeek ik het laatste nieuws op teletekst.
Tot mijn grote verbazing las ik dat ze in het Oostenrijkse Tirol waarschijnlijk niet meer kunnen jodelen, want men is VERPLICHT om met een mondkapje op, hun boodschappen te doen. “Da’s toch vreemd!!!!”
Gelukkig is het hier in de super anders. Eigenlijk geniet ik van het shoppen. Heerlijk rustig. Veel mannen die shoppen en die hebben blijkbaar toch een andere manier van boodschappen doen. Vrouwen denken vaak vooruit en wij mannen blijkbaar niet en halen alleen wat er op het briefje staat. Ik heb een broertje dood aan zoeken en bij het geringste roep ik een jongen of meisje aan die mij dan naar de juiste plek brengt. Geweldig, zo’n personal coach!  Ook vind ik het fijn dat ik geen muntje op zak hoef te hebben. Alle karretjes mag je geheel gratis pakken en worden meteen schoongemaakt in de ‘wasstraat’ die zich net buiten de winkel bevindt.
Op weg naar huis nog een verrassend mededeling bij een van de kapperszaken. U weet dat de kapperszaken dicht moesten, maar als er een – vermoedelijk vergeten -briefje ophangt met de mededeling dat de zaak ’s avonds open is, is dat toch een vreemd zakie! Ach, je kunt niet overal op letten. We snappen het heus wel, maar zo’n ‘foutje’ laat je toch glimlachen.


ma 30 mrt 2020:nr 29

HET LIED
Vanavond komt er in het programma van Eva Jinek een ‘crisislied’. Een lelijk woord met een hele goede bedoeling. Vermoedelijk zal Jinek op een maandagavond – sinds zij bij RTL zit – voor het eerst meer kijkers trekken dan OP1. Het is haar uiteraard gegund.
Er wordt al gespeculeerd over ‘wie-wat’ zal zingen en vooral ‘hoe hoog de uithalen zijn’, want uiteraard moet er emotie in zo’n lied.
Ik vraag me af of er betere nummers zijn als ‘We are the Word’ of  ‘Do they know, it’s Christmas’. Het wordt geen ‘jolig Joling-lied’ dat weet ik zeker.
Toen ik vanmorgen over het lied-idee las, heb ik niet nagedacht over wie er dadelijk mee gaan zingen. Nee, ik dacht meer aan de opmerkingen die vanavond in mijn lievelingsprogramma ‘Veronica Inside’ gaan komen. Gokje?
Wilfred: “Zo, Johan! Hebben ze jou niet gevraagd voor dat lied? Dit is nu juist zo’n lied voor jou. Bovendien zit jij in de risico-groep.”

Johan: “Nee Wilfred, dat laat ik maar aan jou over. Jij bent immers van het ‘scheidslollige’ repertoire. Ik word ziek van al die artiesten die nu weer even aandacht vragen.”
Maar dichter bij huis bedacht ik dat het ook best een oud lied met een vernieuwde tekst zou kunnen worden. Het houd je toch bezig en op de WC wist ik het!
Misschien iets te intiem, maar voor het lied en het goede doel mag je best wel een keer naast de pot ……..  .

Als je aan het woord corona denkt en een lied gaat maken dan denk ik – oud hier – meteen aan het succesvolste nummer van de Blue Diamonds.
Mijn oud-collega van school heet ook zo en van haar werd ik op een bepaalde manier altijd vrolijk. – Let wel: ik heb het niet over corona, want daar word je alleen maar ziek van. –
Ik ga vandaag proberen om een nieuwe tekst bij het lied ‘Ramona’ te schrijven. Misschien wordt het helemaal niets! Maar dan zal ik ook eerlijk toegeven dat iedere schoenmaker bij zijn leest moet blijven.

zo 29 mrt 2020: nr 28

BIZAR EINDE VAN
Op woensdagavond 18 mrt werd Minister Bruins (Medische Zorg en Sport) tijdens het debat in de Tweede Kamer over de uitbraak van het coronavirus in Nederland onwel . Hij zakte even in elkaar, maar kon gelukkig weer overeind komen en even later de kamer verlaten.  Een dag later nam hij ontslag van zijn ministerschap om in ieder geval tot rust te komen.
Vandaag maakte Duitsland ook iets vreselijks mee en dat zal wellicht bij onze oostburen nog meer indruk maken. Thomas Schäfer, minister van Financiën van de Duitse deelstaat Hessen, beroofde zichzelf van het leven. Premier Bouffier van de Hessense deelstaat denkt dat de coronacrisis hem te veel was geworden en zei dat de minister erg met de economische gevolgen van de crisis in zat.

Niemand zal dit hebben zien aankomen. Hopelijk ziet nu iedereen in dat je altijd in gesprek moet blijven. Het maakt niet uit wie je bent of in wat voor functie je je zich begeeft. Gooi je ei eruit! Ook al is het nog geen Pasen, het ei mag er uit! Sterker nog: Het MOET- net als het coronavirus – eruit!

zo 29 mrt 2020: nr 27

RESPECT
In het AD staat in één van de bijlagen ( katern Z) een vier pagina’s dik ‘Dagboek van een huisarts’ uit Tilburg afgedrukt. Vol bewondering heb ik alle 14 dagen ( 14 maart t/m 28 maart) gelezen. Na het lezen ervan krijg je nog meer respect voor de mensen in de zorg. Vooral een huisarts is toch eigenlijk je persoonlijk medische vriend die je het eerst iets toevertrouwd.
Maar er is ook een ‘maar’. Waar haal je de moed nog vandaan om tijdens de pandemie nog even tijd vrij te maken voor een dagboek! Het is zo eerlijk geschreven, je ‘loopt’  beschreven werkdag als het ware met haar mee en verlang na iedere dag naar je bed. Maar zij gaat maar door. Slaapt sinds de corona al gescheiden van haar man om haar maar niet ziek te worden. Gaan samen, ieder in een in een aparte auto, even op anderhalve meter van elkaar op de hei te wandelen.
En dit gebeurt dus niet alleen bij deze huisarts. Dit gebeurt dus nu overal in de zorg.
Toen ik gisteren bij een verkeerslicht moest wachten keek ik nieuwsgierig om me heen en zag best veel automobilisten naast elkaar in de auto zitten. Ik vroeg me direct af of dit eigenlijk wel mocht. Als je familie bent en geen symptomen hebt, mag het blijkbaar wel, maar wie en hoe controleer je dit?
In ieder geval gaf deze huisarts en haar man het goede voorbeeld en hoop ik maar dat steeds meer mensen dit zullen doen.

zo 29 mrt 2020: nr 26

Vandaag kreeg ik van een goede kennis een geweldig leuke puzzel die vanaf dat moment eerst bij mezelf voor de nodige hersenbrekerij zorgde en daarna ‘trakteerde’ ik half Duitsland en Nederland – redelijk overdreven – op de puzzel en liet men de corona besognes even met rust.
Daarom ook maar even hier geplaatst.

Ik zeg er eerlijk bij dat het mij niet echt lukte om het juiste antwoord te geven. Gelukkig was ik niet de enige 🙂 .

puzzel
SUCCES! (De oplossing zal ik dinsdag plaatsen)

Zo 29 mrt 2020: nr 25

YOGA-AVOND VERSUS VERONICA INSIDE
In dit huis staan een aantal dingen vast. Zo staat bij manlief het  voetbal praatprogramma Veronica Inside geprogrammeerd op de maandag-en vrijdagavond. Komt voor vrouwlief goed uit, want op maandag is haar vaste yoga-avond. “Niets mis mee”, zou René van der Gijp – een van de voetbal analisten – kunnen zeggen. Sterker nog: Deze tekst staat ook al op één van de t-shirt die het programma uitbaat.
Maar als ze rond half 10 weer thuiskomt gaat iedere maandag meteen de repeteerwekker aan: “Is dat stomme voetbalprogramma nou nog niet afgelopen!”
Wil ik het programma verder kunnen volgen dan hoop ik dat ze een meteen een goed boek pakt. Ze is er dan gewoon, maar is ineens heel ver weg.
Niks mis mee dus.
Het vervelende is dat de yoga door de corona-afspraken niet door mag gaan en dat ze van manlief min of meer verplicht is om óók naar ‘dat gezeur’ moet/mag kijken en vooral luisteren. Nee, opnemen is geen optie voor manlief. Zoiets moet je echt ‘live’ meemaken.
We weten dat een bal (meestal) rond is en dan kan het raar toegaan. Sinds kort bespeur ik zowaar een glimlach of een hartelijke lach als ‘ze mee mag kijken’. En ja, “Die oude Bromsnor – Johan Derksen –  zegt echt waar het op staat!” Ennuh ……. “Wat is René van der Gijp eigenlijk een zachte jongen met een harde schaterlach en het hart op de goede plaats!” Ja, dat zijn nog eens uitspraken!
We zitten dus tegenwoordig op beide avonden gekluisterd aan de buis en worden ook door ‘de heren’ op een hele andere manier, op de hoogte gehouden van o.a. allerlei corona nieuwtjes.
Dat elk nadeel ook een voordeel heeft, werd duidelijk toen vrouwlief me vertelde dat ze die ene badjas wel erg mooi vond voor me. Ik zal iets bekennen: “Meestal luister in niet goed naar bepaalde opmerkingen – groot immuunsysteem – , maar dit liet ik me niet ontgaan”.
Het is best knap dat de ‘heren’ toch een voetbalprogramma kunnen maken zonder voetbal. Zelfs een kuchje – Rene verslikte zich vermoedelijk in een te oud chipje –  raakte men niet in de war. Nee hoor, er werd gewoon een grap gemaakt over de reis van het bewuste chipje door de vele studio’s en daarna draaide de ‘voetbal’wereld’ door.
Ik ben benieuwd of vrouwlief binnenkort aan de yogaleraar gaat vragen of de yoga soms verplaatst kan worden naar de dinsdagavond.


zo 29 mrt 2020: nr 24

EEN HARDE NOOT KRAKEN
Een aantal jaar geleden belandde ik in het holst van de nacht bij de Spoedeisende hulp in het Albert Schweitzer ziekenhuis. Had al een aantal dagen veel pijn aan de verkeerde kant van mijn blindedarm. Die was het dus niet, maar de pijn was op een gegeven moment zo hevig dat ik toch mijn vader belde om me weg te brengen. “Geen enkel punt, want hij sliep toch altijd slecht”. Om een veel te lang verhaal kort(er) te maken,  het was een divertikel die ontstoken was. Om het niet nog moeilijker te maken komt het erop neer dat er een soort puist aan de buitenkant op je darm komt. De darmwand is daar dus dun en duwt de devertikel naar buiten. Maar in die uitstulpsel blijft onverteerbaar voedsel zitten en na verloop van tijd gaan dat dan ontsteken en dat is dan “AU!”, en inderdaad met hoofdletters. Bent u er nog? Het grote gevaar ligt hem in het scheuren van de devertkel en dan heet dat ‘darmperforatie’ en dat is meestal dodelijk. Zo’n ‘diverticullitis’ moet je dus voorkomen en ik leerde in het ziekenhuis hoe.
Mocht je nog niet afgehaakt zijn dan het volgende:
Je zal het niet geloven maar een klysma is zo heerlijk! Je darmen worden heerlijk schoon en daarna ben je zo opgelucht!  Maar het is ook een sport. Ik denk dat ik het afdelingsrecord brak. Ik hield de ‘zooi’ zo’n 15 minuten binnen en daarna vestigde ik weer een record met de sprint naar het toilet .

Maar ik mocht niet  gelijk naar huis. Ik kreeg les hoe je een divertikel kan voorkomen. En dat was best een harde noot! Ik moest veel meer vezels en groenten gaan eten. Dat was geen puntje, maar een punt, want de enige groente die ik lekker vond was ‘appelmoes’. Natuurlijk at ik groente, maar daarvoor ging ik echt niet bidden voor het eten!
Enfin, ook ik leer van mijn fouten en beloofde trouw aan de dokter, aan de groente en vezels.
Griekse yoghurt met 10% vet gemengd met cruesley werd mijn ochtendmaaltijd. Veel vezels dus en ik trakteerde me dagelijks met een zakje rucola.
Dat ik ook groente lekker ging vinden was zeker voor mezelf een eyeopener.

Tot zover de ‘korte inleiding’. 😉

In cruesly heb je verschillende soorten. Met vruchten, chocolade en met noten. Vooral de laatste eet ik. Een handje vol bepaalde noten schijnt heel goed te zijn. Het pak cruesly verdwijnt in een speciaal daarvoor gekochte plastic voorraadbus. Ik merkte dat vreemd genoeg de noten (zwaar toch???) niet naar beneden zakten, maar dat er  wel onderin alleen maar ‘gruis’ lag.
De walnoten die ik op de Noordendijk en Koeiendijk van de grond raapte, kwamen goed van pas. Eindelijk kon ik ook eens de notenkraker – gekregen op de trouwerij en verder niet meer gebruikt – op gaan zoeken.dav
De cruesly werd aangevuld met de door mij geplette noten die inclusief de harde stukjes schil  – je moet in deze tijd ook aan de tandarts denken  – in de yoghurt belandde. Maar de walnoten raakten op en werd het tijd voor een aanvulling. Vrouwlief haalde walnoten bij de super en kwam thuis met een zakje dat zij – zo zijn vrouwen – meteen op de juiste plek legde.
De volgende ochtend wilde ik mijn noten gaan pletten en zag geen walnoot in het mandje. Wel een zakje compleet met de mooiste halve walnoten van de hele wereld!
Hoe was dat nu mogelijk! Mijn notenkraker veroorzaakte dagelijks een soort aardbeving met wat noot en schillen en deze waren zo mooi!
Ik gedachte zag ik de medewerkers van het walnotenkraakcentrum voor me. Wat een werk en zo knap dat ik nu in Dordrecht sta te genieten van zijn of haar werk voor waarschijnlijk een hongerloontje.
Ja, deze coronatijd is beslist goed om ook eens aan anderen te denken. Aan  de ouderen en eenzame mensen en de bedrijven die genoodzaakt zijn om de boel te sluiten. Maar dus ook aan de mensen op de walnotenkraakbedrijven. En dat kan dus ook tijdens iets simpels, tijdens het kraken van een harde noot.

Toegift:
davIk realiseerde me te laat dat ik met kerst van onze vrienden  nog een vreemde notenkraker had gekregen. Op een plek, waar vrouwen nooit iets op zijn plaats terug zouden leggen, vond ik hem. En warempel, sinds kort maak ik ook best mooie halve noten. Helaas passen de gestruinde hazelnoten er niet in. Dat blijft tobben.

dav

za 28 mrt 2020: nr 23

HUH? AZIJN, DAAR PIS JE TOCH ALLEEN MEE?
Nee, ik verzin het echt niet! Het staat er toch echt! Eén van de immune corona veteranen werd tijdens zijn ziekte door zijn vrouw geholpen om de hoge koorts, die bij het corona virus hoort,  te onderdrukken. Zij smeerde azijn in de knieholte, elleboogholte onder de voeten, rug en op andere plekken waar de huid dun is.
Ik voorspel dat dit ‘paardenmiddel’ binnenkort meer aftrek gaat vinden dan de huidige ‘hamster recordhouder’ het wc-papier.  Ik hoor iedereen al zeggen: “Dan maar onkruid tussen de tegels!”
Zo’n idee kan namelijk als een lopend vuurtje gaan. Ik weet nog goed dat er tijdens de Mexicaans griep even werd gezegd dat je Tonic moest gaan drinken. Daar zat kinine in en dat was weer goed voor het afweersysteem. Gevolg: Tonic uitverkocht!

za 28 mrt 2020: nr 22

TRAGEDIE
Als er één schaap over de dam is dan volgen er meer en dat is niet te hopen voor alle jongeren die maar dachten dat het corona virus hen ‘niet zo bijten’.
De Franse tiener Julie werd maar 16 jaar en werd de eerste ‘tiener corona dode’. Een heftig verhaal, want ‘Ze had ‘het’ eerst niet, daarna weer niet en uiteindelijk wel!” Wat een onzekerheid en verdriet allemaal. De kans is best groot dat veel mensen dadelijk gaan eisen om de corona-test te gaan uitvoeren. Dat het vaccin niet leverbaar is, is ook niet meer geloofwaardig, want door Trump’s blunder, om aan fabrikant Roche te vragen of hij op de eerste rij moch,t zodat hij toch Pasen met zijn onderdanen kon vieren, is duidelijk dat ‘het spul’ er wel is en ja, je kunt het ‘recept al op internet doorlezen.
Het vaccin kan niets meer doen voor het verdrietige Franse gezin. Doordat Julie het eerste ‘schaapje’ werd zal nu ook bij veel jongere het besef komen dat iedereen gevaar loopt. Stond er gisteren nog te lezen dat het jongste slachtoffer 55 jaar was en de oudste 94, is nu ineens ‘bijgesteld’.

Aan de andere kant van de wereld is nog iets ernstigs aan de hand. De president van Brazilië vindt het maar onzin dat iedereen maar thuis blijft voor een griepje. ‘Op deze manier gaat zijn land naar de knoppen!’ Wie denkt nu niet: “Er zit een knopje bij die man los”.

za 28 mrt 2020: nr 21

GA TERUG NAAR JE NEST!
Uit ervaring weet ik dat de redactie van lezersrubriek van het AD heel veel inzendingen krijgt en iedereen een antwoord stuurt met de mededeling over het waarom iets wel of niet geplaatst kan worden. Meestal worden voor en tegenstanders van ‘iets’ of ‘iemand’ in dezelfde editie geplaatst. Leuk om te lezen hoe iedereen zijn mening deelt.
Maar de laatste tijd valt me toch iets op. Er zijn in de bewuste rubriek “Lezers Brieven’ steeds meer mensen die zich negatief uitlaten over Geert Wilders en Thierry Baudet, die maar geen gelegenheid voorbij laten gaan om maar kritiek te hebben over alles en nog wat. De heren vinden in ieder geval dat de regering niet echt goed bezig is met de maatregelen omtrent het Coronavirus. Dat er steeds meer kritiek op beide heren in de krant staat, daar ben ik best blij mee. Maar hoop eigenlijk – ze zeggen namelijk ook best dingen die hout snijden – dat zij  voor de volgende tweede Kamerverkiezingen gewoon terugkeren naar hun oude nest. Want echt, het kan helemaal geen kwaad als er soms iemand in jouw partij een andere mening heeft.
Als alle kleine partijen dit nu eens zouden doen dan hebben we dadelijk misschien wel een heel andere regering met minder partijen  – ook niets mis mee – en wellicht blijft ons land dan stabieler met de gevestigde trouwe orde, met her en daar een ‘dissident’ binnen hun geledingen. Het is nu eind maart. Over een jaar misschien*    de Tweede Kamer verkiezing met 8 of 10 partijen? (* Misschien, want er zijn al meer evenementen uitgesteld .) -Wow! Ik kies ervoor!

za 28 mrt 2020: nr 20

Anderhalve meter
Een vriendin van ons is een Griekse en werkt als gids op het Griekse eiland Kreta. Ze hoeft op dit moment geen toerist meer te begeleiden en ze vertelde me dat ze zo blij is dat Griekenland een complete lockdown heeft. Het antwoord op mijn vraag waarom zij zo blij is, ga ik hier niet schrijven. Maar mijn tegenreactie was, dat het hier eigenlijk net zo is. De handhaving van alleen al de anderhalve meter afstand van elkaar, wordt nog steeds niet door iedereen in acht genomen.
Hier even een voorbeeld: Vanaf mijn dakterras zag ik zojuist een scooter met daarop twee mensen. Natuurlijk ga men graag even de deur uit. De één voor een boodschap, de ander om een kaart te posten en weer een ander gaat een stukje hardlopen. “Niets mis mee” natuurlijk! Maar als naast de hardloper een vrouw met kind achterop naast de hardloper mee fietst dat klopt er toch iets niet.
Over handhaven gesproken. Het valt me de laatste weken op dat het app-verbod voor de fietsers  niet meer te handhaven is. Je ziet steeds meer (vooral jongelui) de telefoon in de hand op de fiets.
Ik snap heus wel dat de politie in deze nare tijd niet alles kan handhaven en prioriteiten moet stellen. Maar het is een feit dat zodra iets MOET dan proberen we altijd de mazen van het net te vinden. Of het nu corona is of niet. Best belachelijk!
Sommige mensen gaan helemaal uit hun dak als het gaat om burgerlijke ongehoorzaamheid!

za 28 mrt 2020: nr 19

HELP! IK BEN EEN KLUSSER! (en wat voor één!)
Veel mensen in de bouwmarkten. De reden laat zich raden. Tijdens de corona periode wordt er of opgeruimd of er dient geklust te worden wegens achterstallige irritatie. Ook hier is het prijs. Lang geleden wilden we zo snel mogelijk in ons huis en werd gekozen voor een verf die snel dekte en je had ook nog eens van die leuke houtsnippers erin zodat het leek op goedkoop spachtelputz.  De hele bovenverdieping en de zolder kregen een beurt en klaar!
Na verloop van tijd ontdekten we dat het niet alleen snel dekte, maar je kon je er ook goed mee openhalen. De stukjes hout vormden vaak een vlijmscherp stukje ‘behang’.
Enfin, wegens corona werd een multitool gekocht en werden de muren met veel lawaai ontdaan van de ‘bobbels’. Daarna was het de beurt om volgens de strategie glasvezel behang te plakken, zodat de evt. ruwe stukjes muur gladder voelden en werd er daarna gesausd.
Het behangen verliep best vlot, maar de ellende begon bij het sauzen. De extra dikke saus uit een grote pot van Karwei moest gelijk dekken.
Ik hoop dat de buren een goede isolatie hebben in hun huis, maar de vloeken waren hier niet van de lucht.
Niet alleen omdat de verf niet meteen dekte door al die luchtgaatjes, het meest vloekte ik over het feit dat de uitdrukking “Schoenmaken blijf bij je leest” niet voor niets is bedacht. Waar ik ook verf, er moet altijd ergens een druppel op de grond of op je handen komen. Ben ik nu echt de enige klusser die soms vergeet dat je beter de binnenkant van een verfpot niet op de grond moet leggen?
Afplakken help wel, maar ik vraag me wel eens af waarom er dan toch verfdruppels juist op die plek komen waar ik nu net geen kranten heb gelegd. Dat ik er dan onbewust doorheen loop en dus een spoor van platgetrapte verfresten door het hele huis maak als het tijd is voor een bakje koffie. Maar …. ik ben echt niet de enige. Onze twee loslopend poezen doen natuurlijk ook braaf mee met de speurtocht.
In glasvezelbehang zitten gaatjes en die lopen  niet altijd vol. Met het gevolg dat je later denkt: “Ben ik daar wel geweest”?  In mijn geval een ramp, want ik nam witte verf en die moest op een redelijke witte muur.

TIP voor beginnende klussers!
Na de eerste muur zag ik ’s avonds dat ik de volgende dag opnieuw moest beginnen. Overal ‘net-niet-gedekt’.  Ik vertelde mijn vrouw dat ik de muur nogmaals ging verven met een verdund mengsel en met een nagelborstel. Natuurlijk verklaarde ze me voor een ‘je-weet-wel’, maar verdomt, het werkte wel!
Kortom, eerst sauzen en daarna met de nagelborstel – evt. ingedoopt met een wel of niet verdunde verfoplossing – de muur ‘afborstelen’. Patent aanvragen kan wellicht altijd nog!
Ik ben van plan om de zolderverdieping maar niet te gaan renoveren. En heel misschien gaan we tijdens deze klustijd de gestripte muren met gesausd glasvezel behang toch maar behangen met echt behang. Maar dan moeten eerst onze twee poezen naar de dierenarts om hun nagels korter te maken. Want voor deze dieren willen we allebei dat de schoenmaker bij zijn leest blijft.

za 28 mrt 2020: nr 18

EEN TELEURSTELLING
Ja hoor, het AD De Dordtenaar plaatste mijn gisteren geschreven inzending over de lieve acties die jong en oud voor de risicogroepen organiseren. Het ging over het ‘te gek land’.
Dat de redactie mijn stukje vandaag plaatste was leuk, maar ik was wel enorm teleurgesteld.
Natuurlijk is er een verschil tussen een journalist, een redacteur en een hobbyschrijver. Maar er zijn wel grenzen natuurlijk!
Lees voor de lol mijn stukje van gisteren even door en vergelijk het later met het geplaatste stuk (je): Ik geef er maar gelijk een opdracht bij. In deze tijd zijn we graag bezig met puzzels toch!

Acties

Wat leven we toch in een te gek land. Wat een goede acties voor de mensen in de zorg of voor de mensen die juist nu te weinig zorg van het thuisfront kunnen krijgen, omdat er een bezoekverbod is. Daar word ik vrolijk van en trots. Jong en oud bereiden allerlei prachtige acties voor, doen boodschappen voor ouderen die tot de risicogroep behoren. Wat doen we het met elkaar goed.

Tja ……..

vr 27 mrt 2020: nr 17

TELETEKST
De afgelopen week schreef en stuurde ik een tweetal ‘voorbeschouwingen’ ( zie elders) naar de krant. De één ging over een suggestie voor de supermarkten om de vakkenvullers rustig hun werk te kunnen laten verrichten en de ander ging over “hoe schoon zal onze aarde nu eigenlijk zijn geworden door de uitbraak en de maatregelen.
Vanmiddag rond een uur of vier las ik op teletekst dat deze webpagina blijkbaar ook oplossingen aandraagt, want de bedachten maatregelen gaan toegepast worden en ja het gaat veel beter met de gezonde lucht.

vr 27 mrt 2020: nr 16

TE GEK LAND
Wat leven we toch eigenlijk in een te gek land met af en toe een paar mensen die elkaar iets niet gunnen! Van wat je de laatste dagen in de kranten leest over ‘goede doelen acties’, word je echt zo vrolijk en trots!
De mooie acties zijn vooral voor mensen in de zorg of voor de mensen die juist nu, te weinig zorg (van het thuisfront) kunnen krijgen omdat er een bezoekverbod is. Jong en oud bereiden allerlei acties voor en voeren het uit, doen b.v. boodschappen, maken kaarten voor ouderen en eenzame landgenoten, die het nu extra moeilijk hebben en tot de  risicogroep behoren. Voetbalclubs die o.a. relaxstoelen aan een academisch ziekenhuis doneren zodat het personeel af en toe even bij kan komen. Bloemen die eigenlijk doorgedraaid moeten worden, krijgen een tweede leven bij de het personeel van zieken-en zorgtehuizen. Artiesten, tijdelijk zonder werk, maar zingen nu belangeloos bij o.a. zorg-en bejaardentehuizen. Wat doen we het met elkaar goed! ‘Heel Holland zorgt’ en zo zie je maar weer, ‘in nood leert men de echte mens pas kennen!’
Sport verbroedert, maar sinds kort weten we dat er meer dingen zijn die verbroederen.

 In onze stad geeft een restaurant in deze stille tijd op een ludieke manier ontbijtjes weg aan het personeel van het ASz en vraagt de voedselbank hulp van dezelfde horeca, omdat men op dit moment een te kort heeft aan o.a. horecapersoneel die nu ook niets/minder te doen hebben. Onze dagelijkse columnist Kees Thies schrijft tegenwoordig ‘goede doelen columns’ en brengt u nieuwe ideeën om – vooral eenzame mensen –  blij te maken.
Kortom: we kunnen elkaar echt helpen! Ja, een te gek land met af en toe wat ‘gekkies’. Te gek dus !

do 26 mrt 2020: nr 15

LOKALE EN REGIONALE KRANTEN HEBBEN HET MOEILIJK
Volgens de NVJ kan 10% omzetverlies al de nekslag betekenen voor de kranten. Triest natuurlijk, want iedereen (sport-en hobby verenigingen)  weet dat je door advertenties je hoofd boven water kunt houden. Ook de tv-omroepen hebben te maken met minder reclame en moeten ook bezuinigen. Misschien valt er ook nog iets te leren door vooraan langlopende advertentie contracten aan te gaan. Dat reisbureaus nu geen zin hebben om vakanties aan te prijzen dat snap ik ook wel, er is immers nu nog te weinig zekerheid – kan een leuke aanbieding in het najaar wel doorgaan – maar veel dingen gaan gelukkig toch gewoon door! Hoeveel reclame staat er nu dagelijks in de krant van bedrijven die voorlopig dicht moeten. Kapper reclame gemist? Sportschool reclame gemist? Nee toch!
Ik heb heel graag het AD dagelijks in de bus. Ik heb waardering voor al die journalisten en columnschrijvers die het iedere dag toch maar lukt om de krant te vullen. Die mensen worden dus ook betaald mede dankzij de reclame. Heb heel veel respect voor al die bezorgers die in weer en wind, in nacht en ontij, de krant bezorgen. Die worden waarschijnlijk ook gedeeltelijk betaald dankzij de reclame. Ik hoop dat de grote Nederlandse bedrijven die jarenlang de kranten grotendeels in leven houden dankzij hun reclame, juist nu inzien dat er door deze maatregel mensen op straat komen te staan. En laat ik nu altijd hebben gelezen dat ‘herhaling de beste reclame is!’ De NVJ en de NNP dringen nu aan op steun bij gemeente en provincie. Volgens mij kan het dus ook anders. Kom op bedrijven! Helpt de krant uit de brand!  

do 26 mrt 2020: nr 14

UITSTOOT
Uiteraard is iedereen op zijn manier bezig met het coronavirus. Maar door de goede maatregelen ben ik toch ook wel heel benieuwd hoe het op dit moment is gesteld met ‘de vervuiling’ van ons milieu. Nu veel mensen thuis moeten werken kan het toch bijna niet anders dat de hoeveelheid fijnstof in de lucht en het CO2-gehalte verminderd is? Door ook dergelijke importante zaken te melden, worden we ook meer bewust dat het misschien ook ‘anders’ kan.

wo 25 mrt 2020: nr 13

NOOD BREEKT (onderwijs)WET
Ik snap het dubbele gevoel van studenten. Het centraal schriftelijk examen is dit jaar van de baan. Je krijgt nu ‘gewoon’ je diploma (of niet) als je de schoolexamens wel of niet goed hebt gedaan. In ieder geval is het nu ‘prijs’ voor de studenten en scholen die erin slaagden om de schoolexamens al helemaal te hebben afgerond.
Toch ben ik wat achterdochtig. Niet zo lang geleden werd er in het land gesjoemeld met  schoolexamens. Scholen die hun studenten nog aan de tand moeten voelen over een vakgebied kunnen een bepaalde groep een handje helpen om alsnog het diploma binnen te slepen. Ja, idd. achterdochtig, maar hoe zou dat nu komen!
Wat fijn voor de meeste kinderen van groep 8 van de basisschool de stressvolle CITO-toets niet meer hoeven te maken!
Natuurlijk zullen er weer ouders zijn die het jarenlange volgsysteem in twijfel trekken en hun kinderen zo hoog mogelijk weg willen zetten. Gelukkig was nu de minister aan zet! “Niks mis mee!”

di 24 mrt 2020: nr 12

VAKKENVULLERS
Misschien een goede tip. Doe de winkel pas open als alle vakken gevuld zijn. Sluit de winkel tussen de middag een paar uur en laat in die tijd de vakken weer vullen. Dus andere winkeltijden in deze periode.

di 24 mrt 2020: nr 11

MENS-ERGER-JE-WEL
Omdat je zoveel mogelijk thuis moet blijven, wil je ook wel eens wat anders dan tv kijken. Ik ben niet van de spelletjes, maar ik heb tegen mijn zin toch meegedaan aan het spel ‘Mens-erger-je-wel’. In een krant vol corona nieuws wil je ook wel even iets anders lezen. De laatste weken zie je ineens levensgrote pagina’s van bedrijven die genoeg geld hebben om een pagina vol met bekende corona regeltjes te kunnen kopen en meteen maar gelijk reclame maken. Was ik eindelijk blij dat mannen als ‘ Cor’ en ‘Don’ eens niet in de krant stonden, volgde vandaag een busbedrijf voor excursiereizen die een blik met wel of niet zelfverzonnen klanten aan het woord lieten met vooral heel veel steunbetuigingen. Had ik ook maar zoveel geld! Dan wist ik het wel. Dan zette ik de pagina vol met steunbetuigingen voor alle mensen en beroepen die op dit moment de steun verdienen. De ‘Grote jongens’ kunnen het geld voor een pagina wel ophoesten. Kleine bedrijven moeten juist nu nog meer op de kleintjes letten. De ZZP-ers, vaak werknemers die ontslagen werden omdat hun bedrijf failliet ging of moest inkrimpen, verdienen juist nu een digitale schouderklop. Mensen met een roeping zoals b.v. in de zorg en onderwijs werken op dit moment nog meer op hun tandvlees. Ik ben geen viroloog, maar heb wel enig verstand en maak me zorgen over de periode na het virus. Mensen die constant moeten doorwerken – nu denk ik ook aan de horeca – gunnen zichzelf amper vakantie. De vakanties in de zorgende beroepen worden op dit moment ingetrokken. Iedereen is nodig! Iedereen gaat tot het gaatje. Is het virus onder controle dan volgt er een periode met rust en tijd voor ontspanning. En juist dat kan helemaal verkeerd gaan. We hebben een gezegde: ‘Na gedane arbeid, is het goed rusten.’ Die vlieger gaat 9 van de 10 gevallen niet op. Als je lichaam constant in een enorme stressmode  heeft gezeten en je ineens je rust moet of wil nemen word je ziek. Het hart kan de rust niet aan. We krijgen dadelijk te maken met ziekenhuispersoneel – zag u de foto’s van de verpleegkundigen in Italië???? –  die helemaal op zijn. Daar ben ik bang voor. “Mark en zijn maatjes’ doen het geweldig voor ons land en geven terecht bij elk ‘optreden’ de mensen in de zorg een groot compliment. Ik hoop dat er op de achtergrond ook al gewerkt zal worden aan ‘the day after’. (En dat we over een paar maanden met bijvoorbeeld een Corona biertje kunnen toosten op de goede afloop.

ma 23 mrt 2020: nr 10

ELK NADEEL HEEFT ZIJN VOORDEEL (misschien)
Mijn 93-jarige moeder snapt er helemaal niets meer van. Ze wilt bijblijven en leest dus iedere dag het AD. Maar daardoor slaat ze gewoon door. Ze is bang, heel bang!  Ik kan een glimlach onderdrukken als ze het weer over het ‘Carola-virus ’heeft. Het belangrijkst is dat ik haar snap en dat ik blij ben dat ze nog gezond is en de wil heeft om gezond te blijven. Toch is zij is niet de enige die er “helemaal klaar mee is”. Afgelopen vrijdagavond promootte voetbalanalist en Dordtenaar Rene van der Gijp tijdens het programma Veronica Inside ook een T-shirt met een tekst die uit zijn koker kwam. Hij was er echt HELEMAAL KLAAR MEE dat in al die praatprogramma’s de virologen het allemaal ook niet weten, maar dat ze wel op de tv willen komen om hun zegje te doen. Ze spreken elkaar vaak tegen en dan is het geen wonder dat alle andere mensen het ook niet meer snappen. Ik moest lachen om een doorgestuurd mopje: “Ik vertrouw het voor geen meter, laat staan anderhalve meter.”
Ik lees het ook allemaal niet meer en geniet/bewonder alleen nog van de extra columns die bepaalde mensen voor de krant mogen schrijven vanaf hun thuisbasis.
Ik merk dat de ‘Lezersrubriek Brieven’ op bepaalde dagen is afgeslankt. Dat is zo jammer, want het is zo leuk om de ingezonden stukjes van anderen te lezen.
Als pensionado heb ik best veel tijd om ook over andere dingen te denken. Bijvoorbeeld dat het best opvallend is dat je nu veel meer mannen boodschappen ziet doen. Dat ik me afvraag of het ‘verplichte-ophok-thuiswerk-plan’ een succes zal blijken. Heb inmiddels van veel kennissen gehoord dat je thuis in minder tijd, meer kan doen dan op het bedrijf. Ik denk aan het tekort aan leerkrachten en mensen in de zorg en het teveel aan werkdruk in deze sectoren. Dat de mensen in de zorg nu nog meer werkdruk hebben en ook nog het risico lopen om zelf ook ziek te worden. Ik denk aan de reden waarom er een tekort is aan leerkrachten en dat de huidige leerkrachten nu toch hun best doen om hun leerlingen leerstof te kunnen aanbieden per pc. Ik weet ook dat dit – de pc – niet een stokpaardje is voor heel veel oudere leerkrachten, maar misschien wel een soort ‘oproep’ kan worden voor de twijfelaars die dubben of ze wel of niet in het onderwijs willen stappen. Jongeren zien het onderwijs via pc en hang-outs  – op dit moment (het is nieuw) –  wel zitten. Wat is de reden dat zij toch twijfelen? Ze horen niet anders dan over werkdruk en een laag salaris en lastige ouders die hun kind nooit willen afvallen. Maar er is nog een punt. Leraren ‘in de buitendienst’ hebben niet te maken met een nog groter probleem, namelijk ‘de zgn. onruststokers die een klas negatief kunnen beïnvloeden. Want onruststokers zorgen ook dat je als leraar met minder plezier naar een groep gaat. Bovendien word je ook ziek van de afwikkelingen als je leerlingen door moet sturen naar b.v. de rector. Bovendien weer extra administratie en oudergesprekken. Twee dagen thuisonderwijs en twee dagen nog lijfelijk aanwezig in een lokaal zou zomaar de oplossing kunnen zijn om de werkdruk te verminderen en de motivatie voor het beroep vergroten. En zo heeft elk nadeel misschien ook wel een voordeel. De tijd zal het leren.

ma 23 mrt 2020: nr 9

FOUTE NEDERLANDERS
In de vijver ligt ijs. Het koude weer met het heerlijke zonnetje kijkt uitdagend onze huiskamer binnen. “Binnen zitten? Nee toch!” Het is helaas niet anders, maar we moeten eigenlijk wel binnen blijven of als je er uit moet even alleen en niet in een groep. Om alle Nederlanders te laten gehoorzamen is er maar één ding dat werkt. Slecht weer. Niet zo gek lang geleden las je over de enorme hoeveelheid regen die iedereen somber maakte. Het was opvallend vanmorgen dat de politie woord hield om extra controles uit te voeren. Was het toeval dat er een agent in de supermarkt rondliep? In ieder geval maakte het wel indruk. Het is best fijn dat er in de krant nu ook leuke tips staan om je binnen te kunnen ontspannen. En zowaar een extra puzzelpagina! Hulde dat ze op de redactie meedenken. Ik verheug me nu al op het uurtje achter in de tuin uit de wind. In de vijver drijft een dun vliesje ijs en in mijn zonnetje uit de wind is het 23 graden. Ik hoef echt niet naar het strand of naar het bos!

za 21 mrt 2020: nr 8

REACTIE OP “HOE BELEEFT U HET CORONAVIRUS”
Vorige week vroeg de krant om reacties te delen n.a.v. de maatregelen rondom het coronavirus. Wat goed dat veel mensen de moeite namen om een ‘leuke’ opvulling te geven aan het toch al interessante ‘Z-katern’. De redactie koos terecht voor de geweldige emotionele reactie van Wiesje Bouman op de voorpagina. Vorig jaar verloor ik rond deze tijd mijn 94-jarige vader. En wat ben ik blij dat hij deze ellende niet heeft meegemaakt. Wiesje, haar gezin en familie – maar ook anderen, die in deze moeilijke tijd iemand moeten ‘achterlaten’ – wens ik, “ik hoop heel gauw”, een mooi afscheid van hun dierbare.

wo 18 mrt 2020: nr 7

HOE BELEEFT U HET CORONAVIRUS? (Vraag van de redactie AD)
Een echte ervaring met het ‘Coronavirus’ heb ik gelukkig niet. Maar inmiddels wel een ervaring rijker dat je er best onzeker van wordt. Mag je wel of niet naar je 93-jarige moeder die vorig jaar om deze tijd haar 94-jarige man verloor en helemaal geshuffeld wordt over, wat ze nu wel en niet mag doen? Dat ze juist nu de steun van haar man zo mist nu 68 jaar huwelijk. Ga / mag je nu wel of niet naar de kapper of krijgen we dadelijk een tijdperk dat lang haar weer mode is? Gaat de camping wel of niet op 1 april open zodat je toch heerlijk langs de zee kan lopen? Moet ik wel of niet tegen andere bezoekers in de supermarkt zeggen dat ik wil dat ze minimaal 1 ½ meter van mij vandaan staan? Gaan er dadelijk meer irritaties komen? De krant lees ik heel graag, maar de laatste tijd  betrap ik me erop dat ik ineens veel meer vrije tijd over heb omdat de pagina’s met de zwarte rouwband met het woord “Coronavirus’ niet meer lees en afwacht op een samenvatting op het journaal? Zou ik de enige Nederlander zijn die niet klapte  op dinsdag 17 maart om 8 uur ’s avonds? Waarom begon het journaal op die avond niet met applaus. Dat had tenminste indruk gemaakt. Dat mijn Griekse vakantie in mei zo goed als zeker niet door kan gaan is helemaal niet erg. Ik vond mezelf dapper en laf tegelijk toen ik mijn vrijwilligerswerk in een verzorgingstehuis zelf afbelde. Misschien mist mijn leidinggevende mij wel, maar ik koos toch voor mezelf, maar ook omdat ik evt. cliënten niet zou kunnen besmetten. Trump beweerde een poosje geleden dat het virus gewoon een griepje was en wel zou verdwijnen als het wat warmer wordt. Trump zegt zoveel en we weten inmiddels dat ook zijn onderdanen besmet zijn geraakt en dat hij ook zijn grenzen dichtgooide. Ik dacht ook aan de film “War of the world’, waarin een buitenaards ‘ding’ de aarde aanviel  en dat ‘we’ met behulp van een virus “wonnen’. Ik verbaas me dat het virus blijkbaar niet zo heftig is in de landen die nu onder de evenaar liggen (of ik lees de krant nu te weinig). Daar is het nu zomer en dus warmer. Dat elk nadeel ook een voordeel ‘heb’ las ik in een stukje van een journalist in Rome. Dat hij genoot van de mooiste stad van de wereld en dat ‘zijn’ Rome zonder smog nog mooier was. De CO2 uitstoot zal dankzij het virus in ieder geval tijdelijk verminderen. Maar het meest denk ik aan alle werkende ‘helden’ van Nederland. Want zeg nu eerlijk, de uitdrukking “ Waar je mee omgaat word je mee besmet” is niet zomaar bedacht. Maar misschien bouwen deze helden wel iets op, zodat ze een sterker immuunsysteem krijgen.

di 17 mrt 2020: nr 6

KLAP EENS IN JE HANDJES!
Het is een gewaardig mooi gebaar om vanavond om 20:00 uur te gaan klappen voor de mensen die onze land in ieder geval te laten ‘winnen’ van het Corona virus. En toch zie ik mezelf niet klappen in de huiskamer. Er zijn beslist leukere dankbetuigingen,  zoals die van  een vader met zijn zoontje die met de motor door het land trekt om bij de ziekenhuizen een hart te tekenen met het woord ‘Respect’. We zouden ook af en toe een opbeurend kaartje in de brievenbus kunnen stoppen bij de ‘helden in nood’. En, als de ellende voorbij is, zou het mooi zijn als de regering alle ‘helden’ zal belonen met een eenmalige bonus. Voor de bedrijven die nu ook getroffen worden zal ongetwijfeld ook een regeling worden getroffen.

Maar eerst met elkaar deze ‘klus’ klaren! “Eendracht maakt macht!”

di 17 mrt 2020: nr 5

SCHOLEN DICHT
Nee, geen drie weken vakantie voor de kinderen. De juffen en de meesters begeleiden hun kinderen nu vanachter de PC. In Australië en andere ver afgelegen gebieden krijgen kinderen al jaren onderwijs via telefoon of radioverbinding. Die kinderen krijgen altijd  “Passend onderwijs.” Ik vraag me graag af of deze leraren ook te maken hebben met de werkdruk waar wij het in ons land – en helemaal terecht!!!!! – over hebben. Wie weet bevalt het ‘nieuwe systeem’ dadelijk wel zo goed dat er ineens reacties komen uit het veld.
Je hebt in ieder geval geen ‘last’ van orde problemen, ruzie tussen leerlingen, fouilleren op messen, spieken en sociaal emotionele invulformulieren.
Natuurlijk zijn er ook negatieve gevolgen. Op school leren de kinderen omgangsvormen. Die gaan dan de mist in. Maar wie weet is er wel een systeem te bedenken dat een combinatie is van beide systemen. “Onderwijs op afstand” kan misschien een nieuwe uitdaging zijn de leraren van de toekomst. Over (voorlopig)  drie weken en een aantal ( CITO in april) toetsen later, zullen we het effect merken.

ma 15 mrt 2020: nr 4

STERKTE
Ik wens alle mensen die op dit moment wel moeten werken, omdat zij in de dienstverlenende beroepen werkzaam zijn, in de komende weken veel kracht en sterkte en dat zij natuurlijk ook gezond mogen blijven ‘opereren’. Hulde voor deze kanjers!

di 2 mrt 2020: nr 3

AFSTAND NEMEN
‘Langzaam nemen we meer afstand van elkaar’ is een goede kop in de krant en hoort nu ineens bij het Coronavirus. Maar goed beschouwt waren we daar toch al redelijk goed mee bezig? Sinds de smartphone praten heel veel mensen niet openlijk meer met elkaar en als ze dat dan wel doen dan gaat dit in ieder geval met de mond naar beneden en zelden dicht bij anderen die in de buurt staan. Kijk om je heen in trein of bus. Vrijwel iedereen zit met zijn gezicht naar beneden gestaard. Of het allemaal scheelt weet ik niet, maar in dit geval vermoed ik dat de smartphone er onbewust – en zonder dat we het beseffen of weten – misschien wel een extra app bij heeft gekregen.


zo 29 feb 2020: nr 2

DUIMEN
De eerste Nederlanders met een besmetting waren in Noord-Italië. De voorjaarsvakantie is a.s. maandag in heel Nederland weer voorbij. Vele Nederlanders hebben deze vakantie doorgebracht op de latten in de bergen. Het is te hopen dat de zon, de sneeuw en de apres-ski hen heeft behoed om besmet te worden. Duimen dus!

za 28 feb 2020: nr 1

HALLO NEDERLAND
Natuurlijk moeten we geen oogkleppen op doen als het gaat om de opwarming van de aarde. Dat de opwarming is ingezet heeft waarschijnlijk ook te maken dat we nu meer last hebben van insecten –  ziekteoverbrengers – die maar niet dood gaan of gewoon eerder uit hun ‘warmtehol’ komen. Het Coronavirus verspreidt zich ook best snel en wie weet heeft dit ook met de warmte te maken. Maar dan ineens een leuke fotoreportage van het ijsberenjong. Lief, vertederend en beschermend in de dierentuin van Kopenhagen. Er is veel te zeggen over ‘Dieren in gevangenschap’ maar wat moeten we blij zijn dat we nog van dit soort tafereeltjes mogen genieten. Het is goed dat er bij het artikel ook aandacht wordt gevestigd voor de  soortgenoten van het beestje die het in het Noordpoolgebied heel zwaar hebben.

TOP